II SA/Gd 1378/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia 19 sierpnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. orzeka, że decyzja nie może być wykonana. Prezydent Miasta decyzją z dnia 1 lipca 2003 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126ze zm.), po rozpoznaniu wniosku B. M. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę werandy i tarasu dla mieszkania nr w budynku przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że projekt budowlany został wykonany przez osobę uprawnioną, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i zawiera wymagane przepisami opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożył dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością - działką Nr, stanowiącą własność Gminy, na cele budowlane - w postaci umowy dzierżawy z 20 marca 2003 r. Organ II instancji wskazał, że sprzeciw A. S., właścicielki lokalu w budynku przy ul. [...] w S. wobec przedmiotowej inwestycji jest niezasadny bowiem spory sąsiedzkie nie mają wpływu na ocenę inwestycji z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego. Nadto stwierdził on, że w aktach sprawy znajduje się uchwała wspólnoty mieszkaniowej wyrażająca zgodę na przedmiotową rozbudowę, jak również orzeczenie sądu w przedmiocie zgody na dobudowę werandy. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. wskazała, że dobudowanie werandy i tarasu narusza jej prawa jako właścicielki mieszkania znajdującego się w budynku położonym na działce nr albowiem spowoduje zablokowanie bramy wjazdowej na posesję, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa przeciwpożarowego mieszkańców. Ponadto, budowa ta zasłoni okna i dojście światła, co spowoduje zawilgocenie piwnicy i będzie miało wpływ na stan budynku i jego niszczenie. W ocenie skarżącej zrealizowanie przedmiotowej inwestycji ograniczy uprawnienia pozostałych lokatorów, w sposób nieuzasadniony uprzywilejowując inwestora. Wojewoda decyzją z dnia 19 sierpnia 2003 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 19 maja 1994 r. (Dz.Urz.Woj.Gd. nr 16, poz. 74), albowiem leży w obszarze przeznaczonym dla funkcji mieszkaniowo – usługowych. Organ odwoławczy wskazał, że złożony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony przez uprawnioną osobę. Inwestor posiada wszystkie wymagane decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzgodnienia, opinie m.in. konserwatorską oraz rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor przedstawił uchwałę wspólnoty mieszkaniowej wyrażającą zgodę na przedmiotową inwestycję, co jest równoznaczne z dowodem stwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto, wskazano, że budynek przy ul. [...] będący współwłasnością usytuowany jest na działce nr, a projektowana inwestycja realizowana będzie na działce nr stanowiącej wyłączną własność Gminy Miasta. Inwestor przedłożył umowę dzierżawy, z której wynika, iż część działki nr wydzierżawił w celu dobudowy werandy wraz z tarasem do przedmiotowego budynku. Wobec powyższego organ uznał, że inwestor legitymując się uchwałą wspólnoty oraz umową dzierżawy posiada dowody dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odniesieniu do zarzutu ograniczenia nasłonecznienia okien piwnicy wyjaśniono, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 (Dz. U. Nr 75, poz. 690) r. w § 60 pkt 1 określa minimalny czas nasłonecznienia dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a nie piwnic, a usytuowanie przedmiotowej werandy i tarasu nie narusza przepisów wskazanego rozporządzenia. W skardze na powyższą decyzję skarżąca A. S. wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji i wydanie polecenia przywrócenia budowy do stanu pierwotnego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że narusza ona interes pozostałych mieszkańców budynku zapewniając korzyści wyłącznie inwestorowi, a uprzywilejowanie jednych obywateli kosztem innych sprzeciwia się zasadom współżycia społecznego. W toku postępowania skarżąca zarzuciła nadto, że budowa prowadzi do zawłaszczenia terenu podwórka i bramy wjazdowej, a uchwałę wspólnoty w przedmiocie wyrażenia zgody na dobudowę werandy podpisały osoby, które nie były lokatorami tego budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie mógł rozstrzygać zarzutów dotyczących ważności uchwały zezwalającej na przedmiotową inwestycję, a postanowienie Sądu Rejonowego w S. zezwoliło inwestorowi na realizację planowanej rozbudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126ze zm.) stanowi, iż inwestor ubiegający się o pozwolenia na budowę ma obowiązek przedłożenia dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przypadku niniejszej inwestycji, która polega na dobudowie do budynku znajdującego się na działce Nr tarasu i werandy stanowiących element tego budynku, lecz położonych na sąsiedniej działce Nr, będącej własnością innego podmiotu, wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością polegać winno na wykazaniu tytułu prawnego uprawniającego inwestora do realizacji budowy na działce Nr jak również uprawnienia do przebudowy budynku położonego na działce Nr. Inwestor przedłożył umowę dzierżawy nieruchomości stanowiącej działkę Nr zawartą z jej właścicielem, z której to umowy wynika prawo zabudowy tej nieruchomości werandą i tarasem dobudowanymi do budynku, wypełniając w tym zakresie wymóg przewidziany w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego odnośnie działki Nr. Wbrew stanowisku organu, brak jest natomiast podstaw do uznania, że wykazał on w sposób właściwy uprawnienia do przebudowy budynku, którego element ma stanowić planowana zabudowa. W budynku tym ustanowiono odrębną własność lokali. Czynność polegająca na rozbudowie obiektu przez dobudowanie do niego werandy i tarasu stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością. Inwestor ubiegał się o pozwolenie na budowę werandy i tarasu, podczas gdy z treści przedłożonych przez niego dokumentów wynikało uzyskanie zgody jedynie na budowę werandy. Treść postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 12 października 2000 r. sygn. akt I Ns 389/98 dotyczy wyłącznie zezwolenia na dobudowę werandy, podobnie w uchwale wspólnoty mieszkaniowej jest mowa jedynie o zgodzie na dobudowę werandy. Dokumenty te nie spełniają zatem przewidzianego w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego wymogu dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cel realizacji inwestycji określonej we wniosku. Nadto podkreślić należy, że z ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. Nr 80 poz. 903 ze zm.) wynika, że inwestor może legitymować się zezwoleniem sądu na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd w przypadkach określonych w art. 19 tej ustawy – gdy liczba lokali w obiekcie nie jest większa niż 7, wówczas bowiem do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego, w tym art. 199. Zgodnie z art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w sytuacji gdy liczba lokali w budynku przekracza 7, kierowanie sprawami wspólnoty, reprezentowanie jej na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali wspólnoty mieszkaniowej, należy do zarządu. W przypadku takiej wspólnoty mieszkaniowej, zgodę na dokonanie czynności podejmuje zarząd, po uzyskaniu zgodnie z art. 22 ust. 2 cytowanej ustawy, uchwały wspólnoty o zgodzie na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd, lub zgody sądu wydanej na wniosek zarządu w trybie art. 24 cytowanej ustawy. Organ administracji winien zatem ustalić ilość lokali w budynku i ocenić jakim dokumentem winien legitymować się inwestor w celu wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśnienia wymaga także zarzut skarżącej, iż osoby, które podpisały uchwałę o wyrażeniu zgody dobudowę werandy nie były właścicielami lokali w budynku. Aczkolwiek osoby te figurują w wypisie z rejestru gruntów sporządzonym na dzień 12 maja 2003 r. jako właściciele lokali, to w sytuacji gdy uchwała nie określa daty jej podjęcia, zbadania wymagały zarówno data podjęcia uchwały, jak i stan własności lokali w tym okresie. Akt podjęty przez osoby nie będące członkami wspólnoty mieszkaniowej, nie stanowi bowiem uchwały wspólnoty. Nadto wskazać należy, że dokonanie przez organ administracji oceny zgodności planowanej inwestycji z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), za wyjątkiem oceny spełnienia warunków § 60 pkt 2, nie zostało oparte na jakichkolwiek ustaleniach faktycznych w tym zakresie, co narusza treść art. 7 k.p.a. W szczególności organ administracji nie poczynił żadnych ustaleń uzasadniających dokonanie oceny podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących zachowania wymogów rozporządzenia w zakresie wjazdu na posesję. Natomiast zarzuty skarżącej dotyczące zacienienia okien piwnicy nie zasługują na uwzględnienie. Stanowisko organu odwoławczego, iż przepisy cytowanego rozporządzenia odnoszące się do nasłonecznienia nie dotyczą piwnic, znajduje uzasadnienie w treści § 60 tego rozporządzenia, zgodnie z którym 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo. 2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące zasadności zawarcia przez Gminę Miasta z inwestorem umowy dzierżawy działki Nr, na której ma być realizowana inwestycja i naruszenia w ten sposób interesu innych właścicieli lokali w budynku, nie podlegają rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżona decyzja narusza prawo materialne – art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Nadto organ odwoławczy naruszył wynikający z art. 7 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy . Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien uzupełnić ustalenia faktyczne i rozstrzygnąć sprawę, uwzględniając dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Zrealizowanie wadliwej i uchylonej decyzji w okresie do uprawomocnienia się wyroku, jest bowiem aksjologicznie nieuzasadnione i narusza prawa skarżącej. Zarządzenie 1. Odnotować w kontrolce uzasadnień 2. Doręczyć stronom odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej 3. Przedłożyć akta z wpływem lub za 46 dni.