II SA/Gd 1385/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Agnieszka Dobroń, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2002r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 19 grudnia 2000 r. rozpoznając wniosek R. Ż. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na funkcję mieszkalną z niezbędną infrastrukturą techniczną. Z decyzji tej wynikało, że inwestycja ma być zrealizowana na działce nr [...] przy ul. [...] w R., która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na zabudowę jednorodzinną i na której, zgodnie z tym planem, dopuszcza się dogęszczenie oraz lokalizację usług i rzemiosła nieuciążliwego, niewymagającego stref ochronnych. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący B. i T. N.. Nie kwestionując ustaleń dotyczących przeznaczenia działki nr [...] w planie zagospodarowania przestrzennego, skarżący podnieśli, że R. Ż. wybudował na niej budynek o funkcji mieszkalno-warsztatowej i w części warsztatowej prowadzi uciążliwą działalność gospodarczą. W związku z tym skarżący wyrazili obawę, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu umożliwi mu rozbudowę nie tylko części mieszkalnej, ale też przeznaczonej na działalność gospodarczą. Skarżący twierdzili przy tym, że prowadzona działalność gospodarcza nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto podnieśli, że nadbudowa budynku ograniczy dostęp światła do działki sąsiedniej, której są właścicielami, co zmniejszy jej wartość i uczyni nieprzydatną. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 maja 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami szczególnymi. Wskazano, że na podstawie decyzji z dnia 19 grudnia 2000 r. R. Ż. będzie mógł zrealizować jedynie inwestycję przeznaczoną na mieszkanie oraz, że zarzuty dotyczące ograniczenia dopływu światła są przedwczesne, gdyż kwestie tego rodzaju rozstrzygane są w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze skarżący ponownie podnieśli, że R. Ż. w budynku stojącym na działce nr [...] prowadzi działalność gospodarczą, która nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego oraz wyrazili obawę, iż wydana decyzja umożliwi rozszerzenie tej działalności i tym samym zwiększenie uciążliwości. Skarżący wskazali przy tym, że rozbudowa ma być realizowana na granicy działek [...] których są właścicielami. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 43, obowiązującej w chwili wydania zaskarżonej decyzji, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionowali zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Twierdzili, że niezgodna z planem jest dotychczasowa działalność prowadzona przez R. Ż.. Ta okoliczność jednakże nie ma znaczenia dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż żaden przepis prawa nie uzależnia jej wydania od dotychczasowego zachowania się wnioskodawcy. Jeżeli zaś chodzi o obawy skarżących, że wydana w sprawie decyzja umożliwi R. Ż. rozszerzenie prowadzonej działalności gospodarczej, to wskazać należy, że zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Z zaskarżonej decyzji wyraźnie zaś wynika, że rozbudowana i nadbudowana część budynku mieszkalnego ma być przeznaczona na mieszkanie, a nie na działalność gospodarczą. Zatem, na jej podstawie inwestor nie może uzyskać pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przeznaczonego na działalność gospodarczą. Nie sposób w tej sytuacji twierdzić, że wydając R. Ż. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu naruszono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje realizację usług i rzemiosła, ale nieuciążliwego. Inaczej mówiąc, wydana decyzja nie uprawnia R. Ż. do zwiększenia uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej. Zaskarżona decyzja nie narusza też prawa w zakresie, który dotyczy dostępu światła do sąsiednich nieruchomości skarżących. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określa ona wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Określenie to nastąpiło poprzez odwołanie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), które w chwili wydania zaskarżonej decyzji w sposób wyraźny regulowały ochronę interesów osób trzecich w zakresie ochrony przed pozbawieniem dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne promieniowanie oraz ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W decyzji tej zawarto też warunek, według którego budowa w odległości mniejszej niż 3 metry od granicy działki wymagać będzie pisemnej zgody właścicieli działki sąsiedniej. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.