II SA/Gd 1397/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004r na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia 14 maja 2002r nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Starosty Inowrocławskiego z dnia 28 lutego 2002r nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 maja 2002 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 28 lutego 2002 r. nr [...], orzekającą o uznaniu A. P. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmawiającą przyznania mu prawa do zasiłku. Podstawą prawną decyzji Wojewody były przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3, art. 25 ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że A. P. decyzją Starosty z dnia 21 sierpnia 2001 r. nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy. Zasiłek pobierał od 10 sierpnia 2001 r. do 10 grudnia 2001 r. Z dniem 11 grudnia 2001 r. podjął zatrudnienie i utracił prawo do zasiłku oraz status bezrobotnego. W stosunku pracy pozostawał do dnia 17 grudnia 2001 r., a następnie od 20 grudnia 2001 r. do 20 lutego 2002 r. pobierał zasiłek chorobowy. Ponownie zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu 26 lutym 2002 r. i decyzją Starosty nabył z tym dniem status bezrobotnego nieuprawnionego do zasiłku. Zgodnie z art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na który powoływał się Wojewoda, osoba, która utraciła status bezrobotnego, na okres krótszy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Z kolei art. 23 w/w ustawy wymaga, żeby osoba bezrobotna otrzymała zasiłek musi w okresie 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji, przez co najmniej 365 dni być zatrudniona i osiągać wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, bądź podlegać ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie. Do okresu 365 dni, o którym mowa wyżej, zalicza się okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, a także okres pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku stanowi kwota wynosząca, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Z akt sprawy wynika, że A. P. w momencie ponownej rejestracji nie spełniał wymogu przepracowania 365 dni w ciągu ostatnich 18 miesięcy, zatem Urząd Pracy słusznie odmówił prawa do zasiłku. A. P. zaskarżył decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze podniósł, że jest osobą schorowaną, której przysługiwała renta i ma przyznaną II grupę inwalidzką. Stan zdrowia był też przyczyną rozwiązania z nim stosunku pracy w grudniu 2001 r. Od dnia 20 grudnia 2001 r. do 20 lutego 2002 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim i nie mógł ponownie zarejestrować się w Urzędzie Pracy, dlatego dopiero 26 lutego 2002 r. zarejestrował się jako bezrobotny. Dlatego też nie mógł dochować 7 dniowego terminu rejestracji po utracie pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda potrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji i wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kwestie sporną w niniejszej sprawie reguluje ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) a zwłaszcza art. 25. Art. 25 ust. 11 w/w ustawy, w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił: "Bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego". Z kolei ustęp 12 tego artykułu stanowił: "Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku". Istotną rzeczą jest zastosowanie w danej sprawie dyspozycji ust. 11 lub 12 art. 25 w/w ustawy. Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów oraz zasadami wykładni prawa należy uznać, że przepis art. 25 ust. 11 stanowi lex specjalis w stosunku do ust. 12, ponieważ zawężą grupę bezrobotnych, do których ma zastosowanie oraz wprowadza dodatkowy wymóg 7 dniowej rejestracji. Art 25. ust 12 ma zastosowanie, gdy utrata statusu bezrobotnego nastąpi z innych przyczyn niż przewidziane w art. 25 ust. 11, co więcej w takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 23 ust.1 pkt 2 (tak też odczytał odnośne przepisy NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 19 września 2000 r., publikowany w ONSA 2001/1/5). Jeżeli zatem zostają spełnione przesłanki zastosowania art. 25 ust.11, tak długo nie można stosować art. 25 ust. 12 w/w ustawy. W niniejszej sprawie A. P. był bezrobotnym, który utracił status bezrobotnego z powodu podjęcia pracy w dniu 11 grudnia 2001 r. a następnie zarejestrował się w Urzędzie Pracy w celu ponownego uzyskania statusu bezrobotnego i skorzystania z zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu sytuacja ta wyczerpuje przesłanki z art. 25 ust. 11 i ten przepis powinien stanowić podstawę prawną decyzji organów I i II instancji a nie przepis art. 25 ust. 12. Bezprzedmiotowe są rozważania organów dotyczące przepracowania przez skarżącego 365 dni w ciągu ostatnich 18 miesięcy, ponieważ mamy w sprawie do czynienia z tzw. zasiłkiem uzupełniającym, przy którym kryterium 365 dni musi być spełnione przy pierwszej rejestracji a nie przy następnej, zachodzi tutaj tożsamość zasiłku a nie przyznanie nowego zasiłku. Dlatego organy administracyjne nie mają prawa na tej podstawie odmawiać zasiłku dla bezrobotnych. Okolicznością do ustalenia przez organ, ponownie rozpatrujący sprawę jest zachowanie przez A. P., a wynikającego z art. 25 ust. 11, 7 dniowego terminu zarejestrowania się w Urzędzie Pracy. Zaznaczyć należy, iż organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazuje, że do 365 dni zalicza się także okres pobierania renty czy zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku stanowi kwota w wysokości, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Z akt sprawy wynika, iż do dnia 20 lutego 2002 r. skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Nie ustalono jednak czy pobierał w tym czasie zasiłek chorobowy a jeśli tak to, jaka była podstawa jego wymiaru. Ta okoliczność wskazuje, iż zaskarżona decyzja a także poprzedzająca ja decyzja organu I instancji zostały wydane z obrazą art. 7 k.p.a. Ze względu na wyżej wymienione okoliczności Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.