II SA/Gd 14/02

Dnia 7 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie WSA Alina Dominiak, NSA Anna Orłowska /spr./, Protokolant Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia 5 grudnia 2001 roku Nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Nr [...] z dnia 29 października 2001 roku w częściach, w jakich orzekają one o wysokości i dacie przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego, 2. uchyla decyzję Wojewody [...] z dnia 20 września 2001 roku i poprzedzającą ją decyzję Starosty Nr [...] z dnia 20 sierpnia 2001 roku o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego, 3. określa, że decyzje wymienione w pkt.2 nie mogą być wykonane w całości, a decyzje wymienione w pkt.1 - w częściach, w jakich zostały uchylone niniejszym wyrokiem. Decyzją z dnia 9 stycznia 2001 r. nr [...] Starosta orzekł o uznaniu skarżącego J. C. za osobę bezrobotną od dnia 4 grudnia 2000 r. i przyznaniu mu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 grudnia 2000r., wskazując w uzasadnieniu decyzji, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż skarżący spełnia warunki do uznania za bezrobotnego i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Pismem z dnia 2 marca 2001 r. skarżący poinformował Powiatowy Urząd Pracy w Ż., iż podjął pracę zarobkową. W związku z powyższym decyzją z dnia 8 marca 2001 r. Starosta orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz utracie prawa do zasiłku z dniem 1 marca 2001 r. Po raz kolejny J. C. zarejestrował się jako bezrobotny w dniu 18 lipca 2001 r. Decyzją z dnia 20 lipca 2001 r. Starosta przyznał skarżącemu status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 19 lipca 2001 r. na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, to jest na okres uzupełniający do łącznego okresu pobierania zasiłku, zaliczając na jego poczet okres częściowego wykorzystania okresu zasiłkowego w trakcie pierwszego korzystania ze statusu bezrobotnego. Od powyższej decyzji skarżący w dniu 10 sierpnia 2001 r. wywiódł odwołanie, w którym zawarł wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Podniósł, iż już w grudniu 2000 r. spełniał warunki do przyznania mu owego zasiłku, gdyż miał wówczas okres pracy wynoszący 35 lat bowiem w okrasie od 16.03.1987 r. do 31.12.1987 r. oraz od 01.01.1988 r. do 16.03.1988 r. pracował w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej. Starosta decyzją z dnia 20 sierpnia 2001 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Starosta w uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 73a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej na podstawie umów i porozumień międzynarodowych, przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r., traktowane są jako okresy zatrudnienia w Państwie Polskim w zakresie uprawnień pracowniczych oraz w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, o ubezpieczeniu społecznym oraz o świadczeniach pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy oraz chorób zawodowych. Ustawodawca jednak nie zalicza tych okresów do okresów uprawniających do zasiłków, określonych wart. 24 ust. 2 i 4 cytowanej ustawy i w związku z tym skarżący nie legitymuje się takim okresem wynoszącym dla mężczyzn 35 lat. J. C. w odwołaniu od powyższej decyzji domagał się przyznania zasiłku przedemerytalnego po zaliczeniu mu okresu pracy w NRD. Wojewoda decyzją z dnia 20 września 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna ze stanem prawnym obowiązującym do dnia 11 września 2001 r. Następnie Wojewoda podniósł, iż dopiero zmiana ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która weszła w życie 12 września 2001 r. pozwala na zaliczenie okresu pracy w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej do ogólnego stażu pracy pracownika. W związku z powyższym Wojewoda wskazał, iż Starosta powinien na wniosek skarżącego ponownie rozpatrzyć kwestię zasiłku przedemerytalnego i wydać stosowną decyzję. W dniu 19 października 2001 r. J. C. złożył w Urzędzie Pracy w Ż. wniosek o przyznanie prawa przedemerytalnego w wysokości 160%. Starosta decyzją z dnia 29 października 2001 r. nr [...] na podstawie art. 37j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 20 października 2001 r. w wysokości 120% zasiłku określonego wart. 24 ust. 1 powołanej ustawy. Skarżący od tej decyzji wniósł odwołanie, w którym podał, iż nie zgadza się z datą przyznania zasiłku oraz z jego wysokością. Rozpoznając odwołanie skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 5 grudnia 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy rozważył przesłanki nabycia zasiłku przedemerytalnego uznając w konsekwencji tych rozważań, iż przyznanie skarżącemu tego zasiłku od dnia następnego po złożeniu wniosku oraz jego wysokość są zgodne z prawem. Ponadto Wojewoda stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanek do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku, gdyż wprawdzie Gmina [...], na terenie której zamieszkuje uzyskała status gminy zagrożonej szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym od dnia 31 grudnia 1999 r., a więc w okresie nabycia przez skarżącego prawa do zasiłku przedemerytalnego, ale w okresie od 01.03.2001 r. do 13.07.2001 r. był on zatrudniony na czas określony, a zatem stosunek pracy ze skarżącym nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż. spełniał warunki do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wskazał, iż w myśl art. 25 ust. 1 pkt 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu po utracie statusu bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni osoba może korzystać z zasiłku dla bezrobotnych przez okres pomniejszony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu. W ocenie skarżącego nie można mówić o utracie uprawnień, a jedynie o zawieszeniu uprawnień na okres podjętego zatrudnienia. Nadto zdaniem skarżącego wykonywanie pracy na czas określony krótszy niż 365 dni nie powoduje utraty uprawnień nabytych przed podjęciem pracy. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie zasiłku przedemerytalnego w kwocie 160% kwoty zasiłku określonego wart. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, iż skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego w odwołaniu z dnia 10 sierpnia 2001 r. od decyzji Starosty z dnia 20 lipca 2001 r. przyznającej mu zasiłek dla bezrobotnych. Organ pierwszej instancji potraktował odwołanie skarżącego jako wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego i decyzją z dnia 20 sierpnia 2001 r. odmówił skarżącemu przyznania owego zasiłku. Organ drugiej instancji decyzją z dnia 20 września 2001 r. utrzymał powyższe orzeczenie w mocy, stwierdzając, że decyzja Starosty jest zgodna ze stanem prawnym obowiązującym do dnia 11 września 2001 r. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że w dniu 12 września 2001 r. weszła w życie zmiana ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozwalająca na zaliczenie do okresu, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zaliczenie okresów zatrudnienia w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej. W związku z tym Wojewoda stwierdził, iż skarżący powinien złożyć ponowny wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, który podlegać będzie rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji. Skarżący wniosek takowy złożył w dniu 19 października 2001 r. W tym miejscu podnieść trzeba, co zauważył także organ drugiej instancji, że przed datą wydania przez organ decyzji nastąpiła zmiana stanu prawnego. Z dniem bowiem 12 września 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. nr 89, poz. 973), która wprowadziła liczne zmiany w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Między innymi wart. 24 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dodano ust. 4a, w myśl którego do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również okresy zatrudnienia, o których mowa wart. 73a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stosownie do brzmienia art. 73a powołanej ustawy okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej i w byłej Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej na podstawie umów i porozumień międzynarodowych, przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r., traktowane są jako okresy zatrudnienia w Państwie Polskim w zakresie uprawnień pracowniczych. Skarżący w okresie od 16.03.1987 r. do 31.12.1987 r. oraz od 01.01.1988 r. do 16.03.1988 r. pracował w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej i fakt ten znany był organowi drugiej instancji w dacie wydania decyzji z dnia 20 września 2001 r. W tej sytuacji Wojewoda, mając na uwadze treść art. 24 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującej w dniu wydania przez niego decyzji, powinien był rozstrzygnąć merytorycznie o wniosku skarżącego zawartym w odwołaniu, jednak organ ograniczył się jedynie do wskazania, iż nastąpiła nowelizacja ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i stwierdził, że skarżący musi złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Takie postępowanie organu nie może zasługiwać na aprobatę Sądu. W myśl bowiem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 2 organ odwoławczy był władny uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy albo uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż błędne było utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy dopuścił się zatem naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie zmiany wart. 24 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody. Uchyleniu podlega również decyzja ją poprzedzająca - Starosty. W decyzji tej bowiem Starosta błędnie uznał, że ustawodawca nie zalicza okresów pracy o jakich stanowi art. 73a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do okresów uprawniających do zasiłku, określonych wart. 24 ust.2 cytowanej ustawy. Art. 73a ustawy jednoznacznie traktuje wskazane w nim okresy pracy tak jak okresy zatrudnienia w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych. Oznacza to, że okres pracy w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej na podstawie umów międzynarodowych, przypadający przed dniem 1 grudnia 1991 r. podlega zaliczeniu do ogólnego stażu pracy pracownika, który stanowi wyraz realizacji uprawnień pracowniczych i należy go traktować łącznie jako okres zatrudnienia tak jak okresy zatrudnienia u pracodawców w Polsce. Realizację uprawnień pracowniczych wykraczających poza stosunek pracy, stanowi prawo do zaliczenia okresów zatrudnienia do okresów, od których zależy nabycie uprawnień do świadczeń przysługujących na podstawie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż uprzednie istnienie stosunku pracy oraz jego czasokres (staż pracy) stanowią jedną z istotnych przesłanek warunkujących nabycie prawa do określonych świadczeń w przypadku utraty zatrudnienia. W myśl art. 24 ust. 2 powołanej ustawy "okresem uprawniającym do zasiłku" są łącznie okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione wart. 23 ust. 1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5. Wobec powyższego skoro okres zatrudnienia w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej jest okresem zatrudnienia takim samym jak okres zatrudnienia w Polsce, to tym samym jest "okresem uprawniającym do zasiłku" w rozumieniu cytowanego wyżej art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Taki pogląd został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie 3 II SA/G d 1842/01 i skład orzekający w niniejszej sprawie w całości go podziela. Organ administracji dopuścił się zatem naruszenia przepisów art. 73a oraz art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które miało wpływ na wynik sprawy bowiem niezależnie od zmiany ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jaka nastąpiła 12 września 2001 r., już w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji - w dniu 20 sierpnia 2001 r. okres zatrudnienia w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej był okresem zatrudnienia takim samym jak okres zatrudnienia w Polsce i zaliczał się do okresów uprawniających do zasiłku w myśl art. 24 ust. 2 powołanej ustawy. Na skutek złożenia przez J. C. w dniu 19 października 2001 r. ponownego wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego organ pierwszej instancji decyzją z dnia 29 października 2001 r. nr [...] na podstawie art. 37j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 20 października 2001 r. w wysokości 120% zasiłku określonego wart. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Następnie Wojewoda utrzymał tą decyzję w mocy. Podzielić należy pogląd skarżącego, iż decyzja tak organu pierwszej jak i organu drugiej instancji nie są prawidłowe w zakresie, w jakim orzekają o wysokości i dacie przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego. Stosownie do art. 371 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji publicznej zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 pkt 2-4. Z treści art. 37j ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy wynika, że zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący dla mężczyzn 35 lat. Z kolei w myśl ust. 3 cytowanego przepisu wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 160% kwoty zasiłku, o którym mowa wart. 24 ust. 1, dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zasiłek ten przysługuje również w przypadku, gdy w okresie pobierania zasiłku przedemerytalnego powiat (gmina) został wykreślony z wykazu powiatów (gmin) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów uznać należy, że organy administracji naruszyły ich dyspozycję błędnie przyjmując, że skarżącemu zasiłek przedemerytalny przysługuje od 20 października 2001 r. i w wysokości 120% zasiłku określonego wart. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wskazać trzeba, iż J. C. już w dniu pierwszej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż. spełniał warunki do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, gdyż spełniał warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, a z mocy art. 73a ustawy okres pracy w byłej NRD jest okresem uprawniającym do zasiłku w myśl art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podkreślić przy tym należy, iż stosunek pracy został rozwiązany ze skarżącym z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Wydając zatem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organy administracji dopuściły się naruszenia przepisu art. 37j ust. 1 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W związku z tym, iż skarżący nie kwestionował faktu przyznania zasiłku przedemerytalnego, a jedynie jego wysokość oraz datę, od której przysługuje, Sąd uchylił wskazane decyzje w częściach, zgodnie z żądaniem skarżącego. Na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) wyrażony został pogląd, iż Sąd ten może "sięgnąć do również wadliwych decyzji, wydanych w niższych -warstwach- postępowania" W ocenie Sądu pogląd ten zachował swoją aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 135 cytowanej ustawy zezwala sądowi na wyjście poza granice skargi i zajęcie się "wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Nie ulega wątpliwości, że chodzi tu o granice materialnoprawne, a więc z pewnością w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie chodzi o związki między decyzją pierwotną i decyzją zależną. Tak sprawę ujmuje się w piśmiennictwie: "Sąd jest władny wyciągnąć przewidziane prawem konsekwencje do wszystkich wydanych aktów prawnych i czynności w sprawie, w celu finalnego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. "Granice rozpoznania sądu administracyjnego są szersze od granic zaskarżenia decyzji w dwóch płaszczyznach: -wszerz- i -w głąb-. Sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego. W tym znaczeniu sprawa administracyjnoprawna jest sprawą stosunku prawnego.". Należy zatem przyjąć, że zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie "granic sprawy, której dotyczy skarga" jest wyznaczane nie przez granice zaskarżenia ani granice postępowania w danej sprawie, ale przez granice sprawy w materialnoprawnym znaczeniu tego słowa. Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dotyczy to także relacji pomiędzy decyzją zależną jako koniecznym następstwem decyzji leżącej u jej źródeł a tą ostatnią decyzją. Zadaniem dokonania kontroli w granicach dopuszczonych przez art. 135 powołanej ustawy jest "stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność administracji publicznej niezgodne z prawem". W doktrynie brak zastrzeżeń co do możliwości wykonania kontroli (przy kontrolowaniu decyzji w zwykłym toku instancji) także decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych, stanowiących powtórzenie lub przedłużenie postępowania pierwotnego. Nie ma także przeszkód, aby w podobny sposób potraktować sytuację związku koniecznego między decyzją pierwotną i decyzją zależną. będącą właśnie koniecznym przedłużeniem pierwszej decyzji - tym razem wstecz (por. wyrok NSA w Warszawie w dnia 31.07.2001 r.. OSP 2002/2/15). Z tych też przyczyn Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia 20 września 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 20 sierpnia 2001 r. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Stosownie do treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, iż decyzje wymienione w punkcie 2 wyroku nie mogą być wykonane w całości, zaś decyzje wymienione w punkcie 1 wyroku nie mogą być wykonane w częściach, w jakich zostały uchylone niniejszym orzeczeniem. Jeśli zaś chodzi o zarzuty skargi, to wskazać należy, że nie są one trafne w zakresie w jakim skarżący wywodzi iż nie utracił uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, a jedynie uległy one zawieszeniu. W myśl art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej. pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący w związku a faktem podjęcia zatrudnienia utracił prawo do zasiłku z dniem 1 marca 2001 r. (decyzja Starosty z dnia 8.03.2001 r.). Ponownie skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż. w dniu 18 lipca 2001r. - 5 dni po ustaniu zatrudnienia (stosunek pracy ustał 13 lipca 2001 r.). Nabył on zatem ponownie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego (zasiłek uzupełniający). W tej sytuacji nie można uznać by była to kontynuacja uprawnień nabytych przed utratą statusu bezrobotnego. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji winy rozpoznać wniosek skarżącego o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego zawarty w odwołaniu z dnia 10 sierpnia 2001 r. od decyzji Starosty z dnia 20 lipca 2001 r. z uwzględnieniem przedstawionej wykładni zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.