II SA/Gd 141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 grudnia 2007 r., nr [..], 2. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane. Wyrokiem z dnia 24 września 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi Spółki A uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2008r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 grudnia 2007r. w przedmiocie warunków zabudowy. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: M. W. i J. N. spółka cywilna w P. wnioskiem z dnia 23 maja 2007r., uzupełnionym pismami z dnia 12 lipca 2007r. i 19 października 2007r. wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla obszaru działek nr [...] i nr [...] obręb 17 przy ul. C. w S. dla inwestycji polegającej na wybudowaniu bezdotykowej myjni samochodowej, rozbiórce wiaty i ogrodzenia od ul. C. oraz przebudowie i powiększeniu istniejącego zjazdu. Decyzją z dnia 27 grudnia 2007r. Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej powyższym wnioskiem. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zw. dalej ustawą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 kwietnia 2008r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy-Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze wniesionej do Sądu na powyższą decyzję Spółka A zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust.1 ustawy poprzez rozszerzenie funkcji nowej zabudowy w stosunku do istniejącej oraz naruszenia art. 7 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Oceniając zgodność z prawem kwestionowanych przez stronę decyzji Sąd uznał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 27 grudnia 2007r. oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały wydane z naruszeniem § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz.U.Nr164,poz. 1588). Ponadto analiza urbanistyczna i formalnoprawna nie odpowiada wymogom dotyczącym sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z ww. rozporządzenia, co powoduje, że nie mogła ona stanowić podstawy prawidłowych ustaleń faktycznych. Dokument ten nie zawiera w szczególności analizy ani funkcji i cech zabudowy, znajdującej się na działkach sąsiednich, ani cech nowej zabudowy. Decyzja organu pierwszej instancji oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja oparte zostały zatem na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym z naruszeniem art. 7 kpa, a także 77 § 1 kpa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli W. i J. N., wspólnicy spółki cywilnej M. Zaskarżyli oni w całości wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 września 2008r. Wyrokowi zarzucili, wskazując podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zw. dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 47 § 1 p.p.s.a. i art. 49 § 1 i § 2 p.p.sa. poprzez ich niezastosowanie które skutkowało tym, iż skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2008r. otrzymała bieg procesowy, mimo że nie dołączono do niej załączników dla stron postępowania i mimo wezwania do uzupełnienia, braki skargi nie zostały uzupełnione, co winno skutkować pozostawieniem skargi bez rozpoznania, 2. art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wobec pozbawienia strony możności obrony swych praw, skutkujące nieważnością postępowania. Ponadto wskazali na naruszenie prawa materialnego, w trybie art. 174 § 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie w trybie art. 189 p.p.s.a. uchylenia wydanego orzeczenia i umorzenie postępowania. Uzasadniając zarzut nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, skarżący wskazali, że zarówno o fakcie prowadzenia postępowania w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2008r., jak i o wydaniu w tej sprawie wyroku dowiedzieli się w dniu 21 października 2008r. kiedy doręczono im wydany w niniejszej sprawie wyrok. Skarżący zarzucili, że nigdy nie otrzymali odpisu skargi w niniejszej sprawie, nie mieli zatem świadomości, iż sprawa ta się w ogóle toczy. Tym samym nie mieli wpływu na bieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, które skończyło się wydaniem wyroku. Skarżący wskazali, że po sprawdzeniu zawartości akt sądowych ustalili, że Sąd doręczył uczestnikom postępowania przesyłkę zawierającą odpis skargi z dnia 2 czerwca 2008r. Spółki A na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego do sprawy o sygn. akt II SA/Gd. 534/08, zamiast skargi wniesionej na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2008r. Dodatkowo wskazali, że nie byli zainteresowani aktywnym udziałem w sprawie ze skargi na decyzję organu nadzoru, w konsekwencji nie wzięli również udziału w rozprawie sądowej poprzedzającej wydanie wyroku. W dniu 21 października 2008r. uczestnikom doręczono odpis wydanego w niniejszej sprawie wyroku i wtedy dowiedzieli się, że sprawa dotyczyła ich nieruchomości i prowadzonej myjni samochodowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 stycznia 2010r. (sygn. akt II OSK) uchylił zaskarżony wyrok ze względu na nieważność postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. Zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej przez skarżących w odniesieniu do przesłanki nieważności postępowania wymienionej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sprowadza się do tego, że z powodu niedoręczenia im przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przed rozprawą odpisu właściwej skargi ( a doręczenie w jej miejsce odpisu skargi, niemającej związku z toczącą się sprawą) nie byli powiadomieni o przedmiocie sprawy, skutkiem czego nie uczestniczyli w rozprawie, a o treści zapadłego wyroku dowiedzieli się dopiero po nadesłaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, wobec czego zostali pozbawieni możności obrony swoich praw. Nieważność postępowania zachodzi w przypadkach enumeratywnie wskazanych w treści art. 183 § 2 p.p.s.a., w tym m.in. w sytuacji, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Sąd wskazał, że analiza akt sądowych daje podstawy do twierdzenia, że istotnie skarżący zostali pozbawieni prawa do obrony swoich interesów przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w tym załączonego do skargi kasacyjnej odpisu skargi zwykłej, którą wraz z powiadomieniem o rozprawie otrzymali skarżący, dokument ten nie dotyczy sprawy, która była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Wojewódzki, tj. zaskarżenia przez Spółkę decyzji Kolegium z dnia 7 kwietnia 2008r., lecz dotyczył skargi tejże Spółki na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Z akt sprawy wynika również, że odpis skargi dotyczący tego postanowienia Sąd Wojewódzki przesłał również do innego uczestnika postępowania, który powiadomił Sąd o pomyłce, na skutek czego zarządzono doręczenie mu właściwego odpisu skargi. Fakt ten potwierdza tylko okoliczności przytoczone przez skarżących w skardze kasacyjnej. Z powyższego, jak wskazano, wynika że Sąd Wojewódzki, chociaż prawidłowo powiadomił strony o terminie rozprawy, to nie powiadomił J. i W. N. o przedmiocie rozpoznawanej sprawy, którzy z kolei oceniając ten przedmiot jako niezwiązany z ich interesem, w rezultacie nie wzięli udziału w rozprawie, chociaż w rozpoznawanej przez Sąd Wojewódzki sprawie byli uznani za uczestników, którzy mieli prawo zająć na rozprawie stanowisko w odniesieniu do kontrolowanego przez ten Sąd aktu. Niepowiadomienie strony o przedmiocie toczącego się przed Sądem Wojewódzkim postępowania, wynikające z przesłania odpisu skargi niedotyczącej rozpoznawanej sprawy, skutkiem czego strona nie bierze udziału w postępowaniu sądowym Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako pozbawienie możliwości obrony swoich praw przez tę stronę, co powoduje, że zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, a ocena wydanego w nieważnym postępowaniu wyroku jest bezprzedmiotowa. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należy uznać za uzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zw. dalej ustawą. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1/ lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2/ sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji określa się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniosek inwestorów o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wybudowaniu bezdotykowej myjni samochodowej, rozbiórce wiaty i ogrodzenia od ul. Chopina oraz przebudowie i powiększeniu istniejącego wjazdu, wymagał rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w ust. 1 w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (pkt1), dostępu do drogi publicznej (pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3), braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne ( pkt 4), zgodności z przepisami odrębnymi (pkt 5). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego ( zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. O tym czy warunek wskazany w art.61 ust. 1 pkt ustawy w odniesieniu do konkretnej planowanej inwestycji jest spełniony przesądza treść tzw. analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która jest sporządzana w toku postępowania na podstawie przepisów wydanego na podstawie art. 61 ust 6 ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588)- zw. dalej rozporządzeniem. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Powyższe oznacza, że analiza w części zarówno tekstowej, jak i graficznej, stanowi niezbędny element decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a więc treść ww. analizy musi być znana właścicielom innych nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, będącymi stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji decyzja o warunkach zabudowy winna być doręczona wszystkim stronom postępowania wraz z załącznikiem w postaci analizy zawierającej część tekstową oraz graficzną. W rozporządzeniu, zgodnie z § 1, określono wymagania dotyczące ustalania : 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokość elewacji frontowej; 4)wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 4) geometrii dachu ( kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Odnosząc powyższe regulacje prawne do rozpoznawanej sprawy i oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta zostały wydane z naruszeniem cytowanego przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ decyzja organu I instancji nie zawiera załączników w postaci wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia składających się z części tekstowej i graficznej. Jak wynika bowiem z treści decyzji organu I instancji, zaakceptowanej przez organ odwoławczy, jedyny załącznik do tej decyzji stanowi mapa, na której wyznaczono granice rozgraniczające teren planowanej inwestycji. Nadto w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została sporządzona w taki sposób, iż uniemożliwia ustalenie, czy planowana inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa, a mianowicie w analizie nie zawarto danych dotyczących linii zabudowy. W sporządzonej analizie nie ustalono również geometrii dachu oraz nie ustalono wskaźnika powierzchni zabudowy stosownie do wymagań § 5 ust. 1 rozporządzenia wymagającego uprzedniego obliczenia średniego wskaźnika zabudowy dla otoczenia tego terenu. Jednakże z uwagi na charakter zabudowy w formie kontenerowej, o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 160 m² przy całkowitej powierzchni działki, której warunki zabudowy dotyczą wynoszącej ponad 1100m², Sąd uznał, że treść analizy a w konsekwencji treść decyzji o warunkach zabudowy w powyższym zakresie nie narusza postanowień ww. rozporządzenia w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Natomiast brak ustalenia linii zabudowy nie może zostać zaakceptowany. Zgodnie z postanowieniami § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy, na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1) , jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego ( ust.3 ), dopuszcza się również inne wyznaczenie linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia ( ust.4). W niniejszej sprawie linia zabudowy nie została w ogóle ustalona . Zarówno organ I, jak i II instancji nie uzasadniły przyczyn, dla których analiza sporządzona z naruszeniem wskazanego przepisu została przez te organy zaakceptowana. Należy podkreślić, że celem ustalenia linii zabudowy, jak i pozostałych wymagań wymienionych w § 1 rozporządzenia, jest realizacja zasady dobrego sąsiedztwa określonego w cyt. przepisie art. 61 ust. 1 ustawy, poprzez zapewnienie ładu przestrzennego i dostosowania zamiarów inwestycyjnych do istniejącej już na danym obszarze ukształtowanej zabudowy, poprzez nawiązanie do warunków sąsiednich nieruchomości w zakresie przebiegu linii zabudowy, tak jak to ustalono w rozporządzeniu. Ewentualne odstępstwo poprzez inne wyznaczenie linii zabudowy winno wynikać z przeprowadzonej analizy. Z kolei na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uczestnik postępowania podniósł, że w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne ustalenie takich parametrów jak linia zabudowy, gdyż te parametry nie zmieniły się po przebudowie. Niespornym jest w rozpoznawanej sprawie, że zarówno sporządzona analiza, jak i decyzje organów administracji żadnych ustaleń w powyższym zakresie nie poczyniły. Nie wyjaśniły zatem wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na ocenę czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa materialnego to jest w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a zatem czy dopuszczalne jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe narusza przepis art. 7 kpa który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przepis art. 77 § 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy sprawy, albowiem przyjęły za podstawę swoich rozstrzygnięć analizę, która nie zawiera wszystkich niezbędnych ustaleń dotyczących cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazana wyżej wadliwość sporządzonej analizy nie dawała organom podstaw do prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy. W związku z powyższym rozstrzygnięcia zapadły z naruszeniem cyt. przepisów postępowania art. 7 i 77 §1 kpa , które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał ponadto, że organy nie uzasadniły należycie swojego stanowiska, uznając że planowana inwestycja spełnia wymogi zawarte w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał jedynie, że na podstawie przeprowadzonej analizy stanu faktycznego i formalno-prawnego stwierdzono, że planowana inwestycja spełnia wymogi zawarte w zawarte w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał analizy urbanistyczno i formalno-prawnej, z której wynika, iż spełnione zostały wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy. Organy obu instancji odwołały się zatem jedynie do analizy, która nie stanowiła załącznika do decyzji oraz nie zawierała wszystkich niezbędnych elementów przewidzianych przepisami ww. rozporządzenia. Organy nie wskazały również na jakiej podstawie ustaliły, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu występujących na obszarze analizowanym. W analizie załączonej do projektu decyzji wskazano, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją jest zabudowana budynkami garażowymi w zabudowie szeregowej oraz wiatą i obiektem gospodarczym. W analizie zawarto również lakoniczny opis nieruchomości sąsiednich. W analizie nie ustalono jaka zabudowa jest zabudową dominującą na terenie znajdującym się wokół działki objętej planowana inwestycją. Powyższe uniemożliwia Sądowi dokonanie prawidłowej oceny, czy planowana inwestycja polegająca na budowie myjni samochodowej stanowi kontynuację funkcji oraz cech zabudowy terenu wokół działki . Brak w kwestionowanych decyzjach należytego uzasadnienia stanowiska stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kpa, zgodnie, z którym każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie decyzji organów obu instancji nie spełnia powyższych wymogów albowiem organy nie ustaliły na jakiej podstawie uznały, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., Sąd uchylił wydane w sprawie decyzje. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji winien, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami powoływanego rozporządzenia, z wyeliminowaniem uchybień stwierdzonych w toku postępowania. Dopiero na podstawie prawidłowej analizy organ ustali, czy planowana inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa konieczny dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Nadto działając na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Sąd orzekł, że decyzje wydane w sprawie nie mogą być wykonane.