II SA/Gd 1417/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Sędziowie Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2003 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oddala skargę. Dnia 23 lipca 2001 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...], utrzymaną w mocy w postępowaniu odwoławczym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...], z dnia 26 lutego 2002, nakazał L. N. rozbiórkę samowolnie wybudowanego w 1970 roku, na terenie działki nr [...] i części działki nr [...] w B., domku letniskowego o powierzchni zabudowy wynoszącej 23,32m2 i przylegającego do niego tarasu z płytą betonową o powierzchni 9,91 m2 oraz rozbiórka, również samowolnie dobudowanej w 1992 roku na działce nr [...] w B., części domku z przeznaczeniem kuchenno - sanitarnym o powierzchni 10,64 m2 i przylegającego do tej części tarasu z płytą betonową o powierzchni 11,19 m2 wraz z uporządkowaniem terenu działki po wykonanej rozbiórce. Ponieważ L. N. nakazu nie wykonała, wierzyciel - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dnia 28 marca 2002 roku przesłał jej pisemne upomnienie, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, które zobowiązana odebrała 29 marca 2002 roku. Następnie - z powodu niewykonania przez zobowiązaną obowiązku określonego w ww. decyzji w terminie określonym w upomnieniu - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął przeciwko L. N. postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu 9 września 2002 roku tytuł wykonawczy i kierując go do egzekucji administracyjnej. W dniu 19 września 2002 roku zobowiązana zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc niedopuszczalność prowadzonej egzekucji ze względu na niewłaściwość miejscową organu egzekucyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zgłoszone zarzuty za zasadne i stwierdzając, że nie jest właściwy miejscowo do prowadzenia przedmiotowej sprawy, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie, wydając w dniu 26 września 2002 roku postanowienie nr [...]. Mając na uwadze, iż zgodnie z treścią art. 22 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zmienioną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), stał się miejscowo właściwy w niniejszej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie wystawił w niniejszej sprawie w dniu 14 lipca 2003 roku tytuł wykonawczy - nr [...] i ponownie wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko L. N. Skarżąca – L. N. dnia 22 lipca 2003 roku zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 14 lipca 2003 roku, opierając je na treści art. 33 pkt 1, 2 i 7 oraz art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 1992 roku, nr 36, poz. 161 ze zm.). Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego tytułu wykonawczego w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że toczy się ono bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem treści art. 105 k.p.a. L. N. zarzuciła organowi egzekucyjnemu, iż ten nie wyjaśnił czy w sprawie istnieje lub jest wymagalny obowiązek stanowiący podstawę egzekucji, zwłaszcza w świetle zmian wprowadzonych znowelizowaną ustawą Prawo budowlane (Dz. U. nr 80, poz. 718) oraz ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), w sytuacji gdy w Gminie Ż. z dniem 31 grudnia 2002 roku przestał obowiązywać poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego, a Gmina nie uchwaliła nowego planu. Zarzuciła także rażące naruszenie treści art. 105 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sytuacji gdy prawomocnym postanowieniem z dnia 26 września 2002 r., znak [...], ten sam organ, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, umorzył postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. W jej ocenie bowiem prawomocne umorzenie postępowania egzekucyjnego w tej sprawie wykluczyło możliwość kontynuowania poprzedniego postępowania, w tym posłużenia się identycznym tytułem wykonawczym jak tytuł wydany w poprzednim postępowaniu z datą 9 września 2002 roku i spowodowało konieczność wszczęcia nowego postępowania egzekucyjnego, w którym wydanie tytułu wykonawczego może nastąpić dopiero po uprzednim przeprowadzeniu wymaganych przepisami czynności takich jak: zawiadomienie o wszczęciu postępowania, sporządzenie upomnienia. Wskazała także, iż postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zawieszone do czasu wyjaśnienia zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy, poprzez uzależnienie podjęcia egzekucji od uzyskania ostatecznej opinii co do charakteru terenu, w skład którego wchodzi działka nr [...] i część działki nr [...] zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego oraz opinii na temat prowadzonych prac związanych ze zmianą tego planu, w tym zwłaszcza wynikających z opracowanego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, a także do czasu uzyskania ostatecznej decyzji w przedmiocie złożonych wniosków o ustalenie warunków zabudowy i o pozwolenie na budowę. Wniosła także o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § t pkt 1 k.p.a. do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2002 roku, nr [...] oraz nr [...] (sygn. akt II SA/Gd. 876/02 i II SA/Gd. 877/02). Zwróciła się także o wyjaśnienie czy z uwagi na wybudowanie przedmiotowego domku letniskowego w 1970 roku przez poprzedniego właściciela i nabycie przez skarżącą nieruchomości bez powyższego domku oraz upływ ponad 30 lat od daty jego wybudowania zasadnym jest dochodzenie jakichkolwiek roszczeń z nim związanych od skarżącej. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2003 roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 110, poz. 968 ze zm.) oddalił przedmiotowe zarzuty. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, przytaczając treść pkt 1, 2 i 7 art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, iż zgłoszone przez L. N. zarzuty uważa za bezzasadne albowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 23 lipca 2001 roku oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 26 lutego 2002 roku są decyzjami ostatecznymi i podlegają wykonaniu. Wobec niewykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu 9 września 2002 roku tytuł wykonawczy i kierując go do egzekucji administracyjnej. Jednakże, ze względu na niewłaściwość miejscową Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do prowadzenia egzekucji administracyjnej, przedmiotowe postępowanie zostało umorzone. Stwierdził także, iż ponieważ ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) zmieniła treść art. 22 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powodując, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stał się organem egzekucyjnym właściwym miejscowo w niniejszej sprawie, a skarżąca nie wykonała ciążącego na niej zobowiązania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął działania należące do jego kompetencji jako organu egzekucyjnego i w dniu 14 lipca 2003 roku ponownie wszczął przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne. Organ stwierdził przy tym, iż bezpodstawny jest zarzut, iż nie doręczono zobowiązanej upomnienia, ponieważ pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego L. N. odebrała 29 marca 2002 roku. Ponadto wyjaśnił, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, a Sąd nie wstrzymał wykonania zaskarżonych przez L. N. decyzji. Stwierdził także, iż zarzut nie ma charakteru suspensywnego. Jego wniesienie powoduje jedynie potrzebę dokonania oceny wstrzymania egzekucji, nie powoduje zawieszenia postępowania. Wnosząc zażalenie na powyższe postanowienie na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 7 i 8 oraz art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 1992 roku, nr 36, poz. 161 ze zm.) L. N. powtórzyła treść zarzutów zgłoszonych w niniejszej sprawie. Skarżąca podkreśliła przy tym, iż nie otrzymała w przedmiotowym postępowaniu upomnienia albowiem upomnienie z dnia 28 marca 2002 roku zostało jej doręczone 29 marca 2002 roku w poprzednim, odrębnym postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuciła także zastosowanie wobec niej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, co może doprowadzić do poniesienia przez nią nieodwracalnych szkód materialnych i prawnych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 8 września 2003 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 33 i 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 110, poz. 968 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do jego zmiany bądź uchylenia. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, powołując się na treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane w ww. przepisie przesłanki, uzasadniające wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do argumentów' zawartych w zażaleniu stwierdził, że nie dotyczą one przedmiotowego postępowania egzekucyjnego i nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ II instancji wskazał, iż organ I instancji zobowiązany był umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone na postawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 września 2002 roku bowiem w tym czasie nie był organem właściwym do prowadzenia egzekucji w omawianej sprawie. Po nowelizacji ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o egzekucji w postępowaniu administracyjnym, wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stał się organem właściwym do prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Organ II instancji wskazał przy tym, iż upomnienie odebrane przez zobowiązaną w dniu 29 marca 2002 roku spełnia wymogi określone w ustawie o egzekucji w administracji gdyż upomnienie przesyła wierzyciel, którym jest również Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Stwierdził także, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, które obligują organy do zawieszenia przedmiotowego postępowania. W skardze na powyższe postanowienie L. N. wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2003 r, nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, - połączenie niniejszej spraw- do rozpatrzenia w jednym postępowaniu ze sprawą wniesioną do tutejszego Sądu i prowadzoną pod sygn. akt II SA/Gd. 877/02. Skarżąca ponownie przytoczyła treść zarzutów oraz zażalenia, stwierdzając m. in., iż organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza nie ustaliły czy w sprawie istnieje bądź jest wymagalny obowiązek stanowiący podstawę egzekucji. Skarżąca wskazała, iż organy nie wyjaśniły czy prowadzenie egzekucji wobec skarżącej jest uzasadnione bez umożliwienia uzyskania przez nią ostatecznej opinii co do charakteru terenu, w skład którego wchodzą działki nr [...] i [...], zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, a także opinii na temat prowadzonych prac związanych ze zmianą tego planu, w tym zwłaszcza wynikających ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. oraz do czasu uzyskania przez skarżącą ostatecznych decyzji w przedmiocie złożonych przez nią wniosków o warunki zabudowy i o pozwolenie na budowę. Skarżąca ponownie podkreśliła, iż w niniejszej sprawie nastąpiło naruszenie art. 105 k.p.a. oraz wskazała, iż powinna ponownie otrzymać upomnienie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i podkreślając, iż Sąd nie wstrzymał wykonania decyzji nakazującej skarżącej rozbiórkę. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 roku, wydanym na rozprawie, Sąd oddalił wniosek skarżącej o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Gd. 877/02 uznając, iż nie zachodzą przesłanki z art. 111 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżąca wnosząc zarzuty powołała się na treść art. 33 pkt 1, 2 i 7, w zażaleniu dodatkowo wskazała pkt 8 ww. artykułu. Zgodnie z treścią ww. punktów art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 8) zastosowanie zbył uciążliwego środka egzekucyjnego. W ocenie Sądu zarzuty zgłoszone przez skarżącą były niezasadne, a dodatkowo zarzut zgłoszony dopiero w zażaleniu, oparty na treści pkt 8 art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, był spóźniony albowiem - zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy - skarżąca winna wnieść wszystkie zarzuty w terminie 7 dni od otrzymania tytułu egzekucyjnego. Sąd miał przy tym na uwadze, iż w trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany, kwestionując prowadzenie tego postępowania, może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w ww. art. 33 ustawy z 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 1999 roku, sygn. IV SA 1104/96, Baza Orzeczeń LEX nr 47780). Sąd zaważył także, iż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu. Kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może zatem sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 1998 roku, sygn. IV SA 2081/97, Baza Orzeczeń LEX nr 43846, por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2000 roku, SA/Sz 358/99, LEX nr 41610, z 16 marca 2000 roku. SA/Sz 102/99. LEX nr 41533. z 13 listopada 1998 roku. I SA/Lu 968/97. LEX nr 37129). Jak z powyższego wynika zarzuty nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 26 lutego 2002 roku utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 23 lipca 2001 roku jest decyzją ostateczną, która podlega wykonaniu. Co za tym idzie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - wobec niewykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji bez zastosowania środków przymusu -zasadnie wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do egzekucji administracyjnej. Sąd miał przy tym na uwadze, iż podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące dokonanych po wydaniu przedmiotowych decyzji zmian wprowadzonych znowelizowaną ustawą Prawo budowlane (Dz. U. nr 80. poz. 718) oraz ustawą z dnia 27 marca 2003 roku planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) oraz utrata mocy przez obowiązujący w Gminie Ż. do dnia 31 grudnia 2002 roku plan zagospodarowania przestrzennego, a także los wniosków skarżącej o ustalenie warunków zabudowy i o pozwolenie na budowę, w żaden sposób nie wpływają na wykonalność ww. decyzji i nie pozwalają stwierdzić, iż wynikający z niej obowiązek przestał istnieć. Również zarzuty dotyczące tego, iż organy nie wyjaśniły czy z uwagi na wybudowanie domku letniskowego w 1970 roku przez poprzedniego właściciela i nabycie przez skarżącą nieruchomości bez powyższego domku oraz upływ ponad 30 lat od daty jego wybudowania, zasadnym jest dochodzenie jakichkolwiek roszczeń z nim związanych od skarżącej, winny być przez skarżącą podnoszone na etapie postępowania, w którym wydano egzekwowaną decyzję. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia treści art. 105 k.p.a. albowiem umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie przez niewłaściwy miejscowo organ, nie stało na przeszkodzie ponownemu wszczęciu postępowania przez organ miejscowo właściwy. Przy czym bez znaczenia pozostawało, iż organem tym w obu przypadkach był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (będący także wierzycielem) albowiem ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) zmieniła treść art. 22 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powodując, iż ww. organ stał się organem egzekucyjnym właściwym miejscowo w przedmiotowej sprawie, a więc był upoważniony do prowadzenia niniejszego postępowania. Niezasadne było również stwierdzenie skarżącej, iż w nowym postępowaniu wydanie tytułu wykonawczego mogło nastąpić dopiero po uprzednim przeprowadzeniu wymaganych przepisami czynności takich jak: zawiadomienie o wszczęciu postępowania, sporządzenie upomnienia. Jak wynika bowiem z treści art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym skierowanie przez wierzyciela do zobowiązanego upomnienia poprzedza postępowanie egzekucyjne. Podobnie jak wystawienie przez wierzyciela tytułu egzekucyjnego, na podstawie którego organ egzekucyjny dopiero wszczyna postępowanie (vide: art. 26 § 1 cyt. ustawy). Przy czym wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje poprzez doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 4 pkt 1 cyt. ustawy) albowiem ustawa z 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje wydawania przez organ egzekucyjny odrębnego aktu wszczynającego egzekucję administracyjną (tak naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 czerwca 2000 roku, sygn. III SA 2165/99, Baza Orzeczeń LEX nr 47984). Tym samym umorzenie postępowania egzekucyjnego nie objęło swoimi skutkami wystawienia przez wierzyciela upomnienia, które skarżąca otrzymała dnia 29 marca 2002 roku, a co za tym idzie, przy ponownym wszczęciu postępowania wymóg wcześniejszego wezwania zobowiązanego do wykonania obowiązku (przesłania upomnienia) został spełniony bowiem skarżąca otrzymała pisemne upomnienie z dnia 28 marca 2002 roku, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Sąd zważył przy tym, iż w niniejszej sprawie nie zapadła decyzja o odroczeniu terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 23 lipca 2001 roku zatwierdzonej decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 26 lutego 2002 roku, a w dotyczącej ww. decyzji sprawie o sygn. akt II SA/Gd. 877/02, która toczyła się przez tutejszym Sądem, nie wydano postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (okoliczność bezsporna). Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa albowiem organy egzekucyjne słusznie nie uwzględniły zarzutów skarżącej zgłoszonych w niniejszej sprawie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.