II SA/Gd 1429/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski, Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.),, Protokolant Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 29 listopada 2002 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust. 1, art. 27 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 i 3 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (tekst jedno1ity: Dz. U. z 1998 roku, nr 64, poz. 414 ze zm.), Kierownik sekcji d/s Osób Bezdomnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Rady Miasta, przyznał J. S. od 1 listopada 2002 roku do 30 listopada 2003 roku zasiłek stały wyrównawczy w wysokości 418 zł miesięcznie. Przedmiotowej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawcy oraz całkowita niezdolność do pracy z powodu inwalidztwa, a także spełnienie kryterium dochodowego, uzasadniają przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego w maksymalnej wysokości przewidzianej ww. przepisami. Dnia 23 grudnia 2002 roku do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Sekcji d/s Osób Bezdomnych, wpłynęło pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowiące odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu stwierdzono, iż zasiłek stały winien być przyznany od dnia 27 sierpnia 2002 roku, tj. od dnia, od jakiego datuje się umiarkowany stopień niepełnosprawności wnioskodawcy oraz zarzucono organowi I instancji, iż w zaskarżonej decyzji nie przyznał wnioskodawcy dodatku opiekuńczego, stałego dodatku na leki oraz nie skierował go do domu pomocy społecznej lub innej placówki spełniającej zalecenia lekarskie. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 czerwca 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 27 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 2a ust. 1 pkt 2 i 2a oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż J. S. wystąpił o przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego wnioskiem z dnia 28 listopada 2002 roku, a zatem - zgodnie z art. 43 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, zasadnie organ I instancji przyznał mu świadczenie pieniężne począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Stwierdziło także, iż okoliczność, że wnioskodawca został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, nie kwalifikuje go do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Kolegium wskazało również, iż wnioskodawca nie występował do organu I instancji o skierowanie do domu pomocy społecznej, zatem podnoszony w odwołaniu zarzut braku skierowania do domu pomocy społecznej jest nieuzasadniony, a nadto odwołujący się nie spełnia przesłanek skierowania do tego typu placówki wskazanych w art. 19 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W skardze na powyższą decyzję J. S. zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż jego odwołanie rozpatrzyło na posiedzeniu niejawnym, nie przeprowadzając rozprawy. Podniósł także, iż nie przyznano mu dodatku na leki i odpowiednią dietę oraz nie skierowano go do placówki, która zapewniałaby skarżącemu odpowiednią dietę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). W niniejszej sprawie Sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę uchybienia, które stwierdził z urzędu, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak wynika z przedłożonych sądowi wraz ze skargą akt Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu - nr [...], odwołanie z dnia 23 grudnia 2002 roku, uznane za odwołanie skarżącego od decyzji Kierownika sekcji d/s Osób Bezdomnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 29 listopada 2002 roku, nr [...], nie zostało przez J. S. podpisane. Zgodnie z treścią art. 63 § 1, 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie stanowi podanie, które w przypadku wniesienia go do organu w formie pisemnej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądania oraz powinno być podpisane przez wnoszącego. Pismo z dnia 23 grudnia 2002 roku zawierało zatem brak, który uniemożliwiał nadanie sprawie dalszego biegu (art. 62 § 3 i § 2 k.p.a.). Brak ten organ winien był uzupełnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. – czego jednak nie uczynił. Co za tym idzie - zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wydał ją organ II instancji mimo braku prawidłowo wniesionego odwołania strony od decyzji organu I instancji. Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z zasadą skargowości Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może działać z urzędu, charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje ono bowiem w wyniku prawidłowo złożonego odwołania. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie było prawidłowo wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji, to uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez skarżącego powoduje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze bez podstawy prawnej wystąpiło w charakterze organu odwoławczego i utrzymało w mocy decyzję, która nie została zaskarżona. W tej sytuacji należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności wskazaną w treści art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1994 roku, sygn. akt SA/Gd 2365/93, POP 1997, z. 3, poz. 62). Powyższe orzeczenie Wojewódzki Sad Administracyjny wydał na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno uzupełnić braki odwołania z dnia 23 grudnia 2002 roku - kierując się treścią art. 63 oraz art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego.