II SA/Gd 143/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej oddala skargę. Decyzją z dnia 1 września 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 5 i art. 12 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, nr 121, poz. 1266 ze zm.) - dalej jako ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Burmistrz zezwolił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej powierzchni 54.1740 ha gruntów z części działek położonych w obrębie geodezyjnym R., gmina P., oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], ustalił dla wnioskodawcy jednorazową należność w wysokości 15.281.918,46 zł z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów rolnych o określonych w decyzji klasach oraz ustalił dla wnioskodawcy stałą opłatę roczną z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej w wysokości 1.528.191,85 zł stanowiącą 10% jednorazowej należności niepomniejszonej o cenę rynkową, płatną przez okres 10 lat. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzję wydał na podstawie następujących dokumentów: planu zagospodarowania terenu wyłączenia z produkcji rolnej wykonanego na mapie w skali 1:2000, zestawienia działek ewidencyjnych z wyszczególnieniem powierzchni do trwałego wyłączenia z produkcji rolnej, tytułów prawnych do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane - umów dzierżawy nieruchomości, wypisów i wyrysów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego fragment gminy P. w rejonie miejscowości R. i G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 roku, nr [...], a także wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów dla przedmiotowych działek. Organ stwierdził również, że w aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzja Starosty z dnia 10 maja 2011 roku w sprawie zatwierdzenia zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działek nr [...], [...] i [...] oraz wypisy z rejestru gruntów z ich aktualną klasyfikacją. Organ I instancji stwierdził nadto, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalił określone w uzasadnieniu decyzji obszary, w określonych klasach gruntów, wytworzonych z gleb określonego pochodzenia, jak również obszar stanowiący grunt wymieniony w art. 2 ust. 1 pkt 2, 6, 7, 8 i 9 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustalił także, iż wyłączenie z produkcji rolnej ww. gruntów podlega opłatom według wskazanych w uzasadnieniu decyzji stawek za określone grunty. W odwołaniu od powyższej decyzji M. Ł., właścicielka działek nr [...], [...] i [...], zarzuciła, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 15, art. 130, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej jako k.p.a., oraz zasad postępowania określonych w art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. Zdaniem skarżącej, organ wydał decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji działek, co do których nie zakończył się proces zmiany ich gleboznawczej klasyfikacji, ponieważ skarżąca wniosła skargę na decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2011 roku, utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 10 maja 2011 roku o zatwierdzeniu zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów ww. działek. Niedopuszczalne było zatem wydanie decyzji zezwalającej na trwałe wyłączenie działek z produkcji rolnej, ponieważ oparto ją na decyzji nieostatecznej. Decyzją z dnia 10 stycznia 2012 roku, nr [...], wydaną na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 12 i 13, art. 11 ust. 1, 1a, 4 i art. 12 ust. 1, 6, 7 i 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy - wskazując na treść art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podniósł, że wydanie decyzji dotyczącej gruntów, co do których o wyłączeniu z produkcji decyduje plan miejscowy nie jest uzależnione od uznania właściwego w sprawie organu. Jeżeli bowiem doszło do uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na inne cele w planie miejscowym, a zainteresowany zwrócił się o wydanie decyzji o wyłączeniu do właściwego organu, to ten organ będzie zobowiązany do jej wydania. Organ odwoławczy wskazał także, że z obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż wszystkie objęte wnioskiem działki zostały przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne. Organ odwoławczy stwierdził nadto, iż organ I instancji prawidłowo wyliczył wysokość jednorazowej należności oraz opłaty rocznej. Organ wyjaśnił również, iż fakt zaskarżenia przez skarżącą decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2011 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie stanowi przeszkody do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, albowiem decyzja Starosty z dnia 10 maja 2011 roku jest ostateczna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję M. Ł. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazała, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2012 roku, sygn. akt III SA/Gd 456/11, uchylona została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2011 roku, utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 10 maja 2011 roku o zatwierdzeniu zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów działek nr [...], [...] i [...] będących własnością skarżącej. Odpadła zatem podstawowa przesłanka do wydania decyzji przez organy obu instancji w przedmiotowej sprawie. Utrata mocy decyzji stanowiącej podstawę wydania innej decyzji jest bowiem przesłanką do wznowienia postępowania, co powinno zostać wzięte pod uwagę przez Sąd. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium dodatkowo wyjaśniło, iż zmiany dokonane w klasyfikacji wskazanych przez skarżącą gruntów zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji, zaś opisany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadł po wydaniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 12 lipca 2012 roku uczestnik postępowania A Spółka z o.o. w W. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 roku skarżąca stwierdziła, że organy powinny uwzględnić informację z decyzji Starosty z dnia 10 maja 2011 roku dotyczące należących do niej działek opisane jako "stan dotychczasowy". Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje dotyczą wyłączania gruntów z produkcji rolniczej, które uregulowane zostało w rozdziale 3. ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, nr 121, poz. 1266 ze zm.) - dalej w skrócie jako ustawa. Zgodnie z zawartym w tym rozdziale art. 11 ust. 1 wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 ustawy, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów (art. 4 pkt 11 ustawy). Ilekroć w ustawie jest mowa o gruntach bez bliższego określenia - rozumie się przez to grunty rolne i leśne (art. 4 pkt 1 ustawy). Z powyższych unormowań wynika jednoznacznie, że wyłączeniu z produkcji rolniczej podlegać mogą grunty rolne, którymi w rozumieniu ustawy - w świetle jej art. 2 ust. 1 - są grunty: 1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; 2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; 3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; 4) pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych; 5) parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi; 6) pracowniczych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych; 7) pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; 8) zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa; 9) torfowisk i oczek wodnych; 10) pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych. Jeżeli zaś wyłączeniu z produkcji rolniczej mają podlegać grunty rolne stanowiące użytki rolne, to w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy, wyłączenie może dotyczyć wyłącznie gruntów rolnych określonych jako użytki rolne w ewidencji gruntów. Wynika to wprost z tego przepisu, w którym stwierdza się, że gruntami rolnymi są te grunty, które jako użytki rolne określone są w ewidencji gruntów. Zatem to zapisy zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę do ustalenia rodzajów użytków rolnych na potrzeby postępowania w przedmiocie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Regulacja dotycząca ewidencji gruntów i budynków zawarta została w ustawie z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. W myśl art. 20 ust. 3 tejże ustawy, grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, zawiera operat ewidencyjny (art. 24 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z kolei w myśl § 47 ust. 1 tego rozporządzenia aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Z powyższych przepisów - zdaniem Sądu - jednoznacznie wynika, że jedynym, a zarazem istotnym, dowodem klasyfikacji gruntów rolnych, którego przeprowadzenie jest niezbędne w postępowaniu w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, są dane o gruntach rolnych zawarte w ewidencji gruntów. Z przepisów tych wynika bowiem, iż w sprawach o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej to właśnie dane z ewidencji gruntów są wiążące co do rolniczego charakteru określonych gruntów, jak również co do bonitacyjnej klasy gleby (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 1989 r., sygn. akt SA/Wr 1168/88, Baza Orzeczeń LEX nr 10088, który wprawdzie dotyczył ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz. U. nr 11, poz. 79 ze zm., lecz nadal pozostaje aktualny w zakresie sposobu oceniania wagi zapisów zawartych w ewidencji gruntów dla oceny rolniczego charakteru określonych gruntów). Ustalenie klasyfikacji gleboznawczej gruntów rolnych jest przy tym niezbędne dla określenia wysokości należności i opłat rocznych wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podstawy ustaleń faktycznych w tym zakresie nie stanowi jednak treść decyzji zatwierdzającej zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów, lecz treść zapisów zawartych w ewidencji gruntów. W tym miejscu podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie organy, zgodnie z powyższymi wymogami, uzyskały aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków - w tym dla działek nr [...], [...] i [...] - w formie wypisu z rejestru gruntów sporządzonego dnia 25 sierpnia 2011 roku, zatem wydane decyzje uwzględniały treść aktualnych zapisów ewidencji gruntów i budynków. Decyzje prawidłowo uwzględniły również zapisy obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego fragment gminy P. w rejonie miejscowości R. i G. - Dz. U. Woj. Pomor. z 2011 roku, nr 51, poz. 1185), z których wynika, iż wszystkie objęte wnioskiem działki zostały przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne. Nie budziły również wątpliwości Sądu, dokonane przez organ I instancji - przy uwzględnieniu ww. danych, a zaakceptowane przez organ odwoławczy, wyliczenia wysokość jednorazowej należności oraz opłaty rocznej. W sprawie bezspornym pozostawało również, iż aktualne na dzień wydania decyzji w niniejszej sprawie dane z ewidencji gruntów i budynków wynikały z decyzji Starosty z dnia 10 maja 2011 roku o zatwierdzeniu zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów ww. działek. Decyzja ta stanowiła podstawę aktualizacji operatu ewidencyjnego. Nie miała jednak bezpośredniego znaczenia dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika bowiem, jak to już wykazano powyżej, aby organy orzekające w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej powinny swe rozstrzygnięcia opierać na treści decyzji zatwierdzającej zmiany w klasyfikacji gruntów. Swoje ustalenia organy winny bowiem opierać jedynie na aktualnych danych z ewidencji gruntów i budynków, co w niniejszej sprawie uczyniły. Co za tym idzie, również zmiana lub uchylenie decyzji zatwierdzającej zmiany w klasyfikacji gruntów nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej. Miarodajnym w tym zakresie był bowiem wyłącznie dowód z danych z ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem treść decyzji zatwierdzającej zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie stanowiła podstawy dla ustaleń faktycznych dokonywanych w przedmiotowym postępowaniu, to jako bezzasadny należało ocenić zarzut wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwą - uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2012 roku, sygn. akt III SA/Gd 456/11, decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2011 roku, utrzymującą ww. decyzję Starosty z dnia 10 maja 2011 roku. Decyzja ta nie stanowiła bowiem podstawy ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w niniejszej sprawie, które - orzekając w trybie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, miały obowiązek brania pod uwagę aktualnej treści danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co też uczyniły. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w datach wydawania w przedmiotowej sprawie decyzji przez organy obu instancji (w dniu 1 września 2011 roku przez organ pierwszej instancji oraz w dniu 10 stycznia 2012 roku przez organ odwoławczy) decyzja Starosty z dnia 10 maja 2011 roku o zatwierdzeniu zmian w gleboznawczej klasyfikacji gruntów (której treść uwzględniono w ewidencji gruntów) była ostateczna, w związku z utrzymaniem jej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2011 roku. W świetle poczynionych powyżej rozważań, podstawowe znaczenie dla niniejszej sprawy miało jednak jedynie wniesienie wyników dokonanej na podstawie ww. decyzji zmiany klasyfikacji gruntów do ewidencji gruntów, które odbyło się przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie. Co za tym idzie, zaskarżenie ww. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2011 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz uchylenie jej wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 roku, sygn. akt III SA/Gd 456/11, nie miało znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, albowiem sam wynik postępowania w przedmiocie zatwierdzenia zmian w gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie miał wpływu na sposób rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej. Miała na nie wpływ jedynie treść zapisów ewidencji gruntów. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja zatwierdzająca zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie stanowi podstawy do orzekania o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, co oznacza, że jej uchylenie lub zmiana nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy i - wbrew twierdzeniom skargi, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji), określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem w oparciu o zapisy ewidencji gruntów, a nie w oparciu o decyzję zatwierdzającą zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Należy w tym miejscu podkreślić również, iż przesłanki wznowienia postępowania określone są w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. Enumeratywne wyliczenie przesłanek wznowienia powoduje, że przyczyny wznowienia ograniczone są jedynie do tych wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a. Niedopuszczalna jest przy tym ich wykładnia rozszerzająca, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. Sąd zbadał także z urzędu właściwość organu wydającego decyzję w I instancji i stwierdził, iż decyzję w niniejszej sprawie wydał Burmistrz (a nie starosta - vide art. 5 ustawy), z uwagi na zawarte na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. nr 91 poz. 578 ze zm.) porozumienie Rady Powiatu oraz Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2000 r. w sprawie prowadzenia przez organy gminy P. zadań z zakresu właściwości powiatu (Dz. U. Woj. Pomor. z 2000 roku, nr 120, poz. 773 ze zm.). Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 pkt 3 lit. b i c tego porozumienia, Rada Powiatu przekazała, a Rada Miejska przejęła do prowadzenia, w tym wydawania decyzji w pierwszej instancji, sprawy z zakresu właściwości powiatu z ustawy z dnia 2 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w tym wydawanie decyzji zezwalających na wyłączenie z produkcji użytków rolnych (art. 11 ust. 1), a także ustalenie wysokości należności i opłat rocznych oraz orzekanie o zwrocie należności (art. 12 ust. 1, 2, 3, 4). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), ją oddalił.