II SA/Gd 144/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Sekretarz sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w U. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. nr WI-IV.7840.3.7.2023.ESD w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę obiektu budowlanego oddala skargę. U. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", "Inwestor") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę budynku. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: U. Sp. z o.o. złożyła do Starosty Słupskiego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę budynku byłego zakładu przyrodoleczniczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a także budowę zewnętrznej instalacji gazowej; inwestycja jest zlokalizowana w miejscowości U. na działce numer [...], w obrębie ewidencyjnym U., w jednostce ewidencyjnej U. Starosta Słupski, po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 26 października 2023 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Z. i Z. B. W odwołaniu podnieśli, że planowany obiekt jest niezgodny z zapisami planu miejscowego z uwagi na jego wysokość. Podnieśli ponadto, że powstanie zjazdu spowoduje, iż nie będą mogli korzystać ze swojej nieruchomości w sposób niezakłócony, a immisje z działki objętej pozwoleniem będą miały negatywny wpływ na ich zdrowie. Obawy stron budzi również zakres inwestycji dotyczący wykonania garażu podziemnego, co z uwagi na bliską odległość inwestycji może mieć negatywny wpływ na ich nieruchomość. Wojewoda Pomorski, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 21 grudnia 2023 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę budynku byłego zakładu przyrodoleczniczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a także budowę zewnętrznej instalacji gazowej dla inwestycji zlokalizowanej w miejscowości U. na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym U., w jednostce ewidencyjnej U. Uzasadniając decyzję Wojewoda wskazał, że inwestor wniósł o wydanie decyzji na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę budynku byłego zakładu przyrodoleczniczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a także budowę zewnętrznej instalacji gazowej. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano budynek istniejący - segment "A" i budynek projektowany - segment "B". Opis stanu projektowanego, wskazany w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, zakłada: rozbiórkę istniejących dobudówek, rozbiórkę istniejącego segmentu hotelowego, przebudowę części historycznej w kondygnacji parteru, przebudowę kondygnacji poddasza na użytkowe, budowę nowego segmentu, budowę nowego zjazdu indywidualnego, przebudowę wewnętrznego układu dróg, parkingów i dojść, adaptację kanalizacji sanitarnej, adaptację wewnętrznej linii zasilającej energetycznej, adaptację przyłącza gazowego, oświetlenie terenu, parkingów i dróg. Inwestor złożył wniosek o uzyskanie pozwolenia na budowę w terminie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wraz z wnioskiem złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę właściwej izby samorządu zawodowego, które złożyły stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został w dniu 10 lipca 2023 r. uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej obiektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych a w dniu 24 lipca 2023 r. z rzeczoznawcą do spraw sanitarno - higienicznych. Projekt zakwestionowanej decyzji organu I instancji został pozytywnie uzgodniony z: Dyrektorem Urzędu Morskiego w Gdyni oraz Pomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Gdańsku. Wskazując na treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) Wojewoda podniósł, że jedną z podstawowych czynności, jaką organ rozpatrujący winien sprawdzić, jest zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i z przepisami techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie objęta wnioskiem działka zlokalizowana jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustka "CENTRUM 3A", zatwierdzonego uchwałą nr XL/365/2017 Rady Miasta Ustka z dnia 26 października 2017 r. (dalej jako: "plan miejscowy"). Teren objęty inwestycją oznaczono w planie 02.U (pomimo, iż na stronie 11 opisu projektu zagospodarowania terenu wskazano, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym 01.U), karta terenu nr 2 i przeznaczono pod zabudowę usługową, wśród której dopuszczono między innymi budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a zatem charakter planowanej inwestycji jest zgodny z zapisami planu. Nieprzekraczalne linie zabudowy ustalono w planie od 0 m do 6 m zgodnie z rysunkiem planu, dla terenu o symbolu 02.U - tam gdzie nieprzekraczalne linie zabudowy nie są wyznaczone, dopuszcza się realizację zabudowy na granicy działki. Zgodnie z projektem planowany obiekt znajduje się na granicy z działką nr [...] i min 4m od pozostałych granic - zgodnie z rysunkiem planu. Procent powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej w planie miejscowym ustalono na maksymalnie 55%. Według projektu jest to 51,44%. Dla terenu 02.U - procent powierzchni terenów biologicznie czynnych/terenów zieleni w stosunku do powierzchni działki - min. 40%, przy czym dla działek zabudowanych i zainwestowanych w dniu uchwalenia planu, niespełniąjących tego parametru, dopuszcza się min. 30%. Projekt zakłada ten wskaźnik na poziomie 30,5%. Intensywność zabudowy - minimalnie -1,75, maksymalnie - 2,75. Według projektu jest to 1,82. Wojewoda wskazał, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest wysokość nowoprojektowanego budynku powstającego w miejscu budynku podlegającego rozbiórce. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w punkcie 4e myślnik piąty stanowi, że w przypadku rozbiórki i odbudowy (bądź budowy nowego w miejscu dotychczasowego) obiektu obowiązują ustalone dla poszczególnych terenów linie zabudowy, wskaźniki zagospodarowania terenów oraz zasady kształtowania zabudowy. Plan maksymalną wysokość budynku określił na 13 m i jest to wysokość określona dla głównej bryły budynku. W opisie do projektu zagospodarowania terenu wskazano, że budynek ma wysokość 12,75 m. Na rysunkach projektowych (np. rys. 18) kolorem zaznaczono tą wysokość na 12,55 m. W ocenie Wojewody nie jest to jednak wysokość bryły projektowanego obiektu, ponieważ wysokość tej bryły wynosi 15,10 m. Jest więc o ponad 2 m wyższa niż dopuszcza to plan miejscowy. Wskazano w nim bowiem wyraźnie, że omawiany parametr odnosi się do bryły budynku. Tym samym, nie można wysokości mierzyć do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę innych pomieszczeń. Powyższe związane jest również z analizą przesłaniania znajdującą się w projekcie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 13 ust. 1a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.; dalej jako "rozporządzenie MI") odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. W przedmiotowej sprawie odległość między oknem budynku istniejącego na działce nr [...], a oknem budynku projektowanego wynosi 10,04 m. Jednakże wartość ta sięga jedynie do 13,34 m wysokości projektowanego budynku, a nie do 15,10 m - czyli do rzeczywistej wysokości bryły tego obiektu. Zdaniem Wojewody planowana inwestycja nie spełnia zatem wymagań wskazanych w powyższym przepisie. W rezultacie organ odwoławczy uznał za uzasadnione zarzuty odwołujących się odnośnie wysokości projektowanego budynku i zacieniania ich nieruchomości są słuszne. Wojewoda nie podzielił jednocześnie zarzutu dotyczącego zaprojektowania garażu podziemnego i ściany oporowej na granicy z działką nr [...] w sposób niezgodny z przepisami. Organ wyjaśnił, że według rysunku nr 17 - przekrój B-B - ściana oporowa nie przekroczy granicy z działką nr [...], nie została zaprojektowana również ponad powierzchnią gruntu, a zgodnie z § 12 pkt 9 rozporządzenia MI odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. Reasumując organ odwoławczy uznał, że pomimo spełnienia szeregu warunków koniecznych do uzyskania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestycja nie jest zgodna z: miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ustka "CENTRUM 3A", zatwierdzonym uchwałą nr XL/365/2017 Rady Miasta Ustka z dnia 26 października 2017 roku w zakresie wysokości zaprojektowanego budynku oraz z § 13 ust. 1a rozporządzenia MI w zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1/ Art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustka "CENTRUM 3A", zatwierdzonego uchwałą nr XL/365/2017 Rady Miasta Ustka z dnia 26 października 2017 roku ("MPZP") z powodu m.in. wysokości budynku oraz niezachowania normatywnej odległości dla budynku sąsiedniego [działka nr [...]) z uwagi na przesłanianie nowoprojektowanego budynku, co skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego, podczas gdy projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi MPZP, a Organ wyliczając wysokość budynku oraz mierząc odległość dla budynku sąsiedniego zrobił to z naruszeniem przepisów prawa materialnego, 2/ § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że MPZP wskazuje, że parametr wysokości odnosi się do bryły budynku i nie można więc tego parametru mierzyć do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu (...) bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę innych pomieszczeń, co skutkowało błędnym uznaniem, że bryła budynku ma wysokość 15,10 m, co w konsekwencji narusza warunki wynikające z MPZP, w sytuacji, gdy wysokość przebudowywanego oraz rozbudowywanego budynku powinna być mierzona w oparciu o bezwzględną wysokość wynikającą z przepisów § 6 Rozporządzenia, gdyż - zgodnie z MPZP - nie odnoszą się do "bryty budynku", a do "budynku", w konsekwencji wysokość budynku wyliczona w oparciu o rozporządzenie wynosi 12,75 m a nie 15,10 m, 3/ § 13 ust. 1 pkt 1 ppkt a rozporządzenia MI poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki wskazane w tej normie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że odległość budynku objętego decyzją Starosty od obiektów sąsiadujących umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Dodatkowo Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodów z następujących dokumentów: - analiza przesłaniania budynku istniejącego na działce sąsiedniej nr [...] na fakt wykazania, że odległość pomiędzy budynkiem przesłanianym, a przesłaniającym (w jego danej części) wynosi 10,25 m, czyli jest większa od minimalnej możliwej odległości, która wynosi 10,04 m; - analiza przesłaniania budynku od najwyższego punktu budynku przesłaniającego na fakt wykazania, że gdyby przyjąć, że wysokość przesłaniania obliczona zgodnie z postanowieniami przepisu 13 ust. 1 a) rozporządzenia wynosi 11,80 m, to odległość pomiędzy budynkiem przesłaniającym, a przesłanianym wynosi 16,25 m, co jest zwartością wyższą niż wysokość przesłaniania. - hipotetyczna wysokość przesłaniania na fakt wykazania, że dla budynku przesłanianego najistotniejsze jest to, aby najbliższa mu część budynku przesłaniającego nie zakłócała naturalnego oświetlenia, a nie oddalony najwyższy punkt tego budynku (chociaż ta wysokość też powinna być brana pod uwagę z uwzględnieniem już innej odległości). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Z. B. i Z. B. w piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2024 r. wnieśli o oddalenie skargi, podzielając argumentację Wojewody Pomorskiego przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie była zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja była zgodna z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 21 grudnia 2023 r. uchylająca decyzję Starosty Słupskiego z dnia 26 października 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowalnego oraz udzielenia pozwolenia na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę budynku byłego zakładu przyrodoleczniczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a także budowę zewnętrznej instalacji gazowej dla inwestycji zlokalizowanej w miejscowości U. na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym U., w jednostce ewidencyjnej U. Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji są m.in. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej jako: "P.b."), która to ustawa w art. 35 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 P.b.; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (ust. 3). Rozpatrując sprawę, Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko orzekającego w sprawie organu II instancji, że decyzja Starosty Słupskiego zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę jako niezgodna z prawem powinna zostać uchylona, a wniosek inwestora – "U." spółka z o.o. nie może zostać uwzględniony. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że działka, na której miała być realizowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustka "CENTRUM 3A", zatwierdzonego uchwałą nr XL/365/2017 Rady Miasta Ustka z dnia 26 października 2017 r. (dalej jako: "plan miejscowy"). Teren objęty inwestycją oznaczono w planie 02.U, karta terenu nr 2 i przeznaczono pod zabudowę usługową, wśród której dopuszczono między innymi budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a zatem charakter planowanej inwestycji jest zgodny z zapisami planu. Jak ustalił Wojewoda Pomorski analiza parametrów zabudowy, w tym nieprzekraczalnych linii zabudowy, procentu powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej, procentu powierzchni terenów biologicznie czynnych/terenów zieleni w stosunku do powierzchni działki, intensywności zabudowy wykazała, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w przedłożonych aktach sprawy. Kwestią sporną między Inwestorem o organem administracji jest wysokość nowoprojektowanego budynku, który miał powstać w miejscu budynku podlegającego rozbiórce. Plan miejscowy w punkcie 4e myślnik piąty stanowi, że w przypadku rozbiórki i odbudowy (bądź budowy nowego w miejscu dotychczasowego) obiektu obowiązują ustalone dla poszczególnych terenów linie zabudowy, wskaźniki zagospodarowania terenów oraz zasady kształtowania zabudowy. Plan maksymalną wysokość budynku określił na 13 m i jest to wysokość określona dla – jak przyjął Wojewoda - głównej bryły budynku. W opisie do projektu zagospodarowania terenu wskazano, że budynek ma wysokość 12,75 m. Na rysunkach projektowych (np. rys. 18) kolorem zaznaczono tą wysokość na 12,55 m. W ocenie Wojewody nie jest to jednak wysokość bryły projektowanego obiektu, ponieważ przy określeniu wysokości tej bryły należy także uwzględnić zaprojektowanych pomieszczeń powyżej najwyżej położonego stropu oraz izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej. W efekcie wysokość bryły budynku wynosi 15,10 m i jest o ponad 2 m wyższa niż dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z tym stanowiskiem nie zgodziła się Spółka zarzucając organowi administracji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego z powodu wysokości budynku oraz niezachowania normatywnej odległości dla budynku sąsiedniego (działka nr [...]) z uwagi na przesłanianie nowoprojektowanego budynku, co skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego. Zdaniem strony skarżącej projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi planu miejscowego, a wysokość przebudowywanego oraz rozbudowywanego budynku powinna być mierzona w oparciu o bezwzględną wysokość wynikającą z przepisów § 6 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż - zgodnie z planem miejscowym - nie odnoszą się do "bryły budynku", a do "budynku". Oceniając prawidłowość stanowiska Wojewody Pomorskiego należy wskazać, że MPZP w § 3 pkt 3 zawiera definicję pojęcia "budynek główny" (budynek zawierający podstawowy program funkcjonalny określony w odniesieniu do przeznaczenia terenu np. budynek usługowy, budynek mieszkalny itp.), a w kolejny pkt 4 – definicję "budynku towarzyszącego" (budynek towarzyszący budynkowi głównemu typu budynek gospodarczy, garaż, itp., zlokalizowany na działce budowlanej). W karcie terenu nr 2 w pkt 4 określającym zasady kształtowania zabudowy w części określonej jako ppkt a) dla nowych budynków głównych ustalono m.in. maksymalną wysokość 13 m jako wysokość określoną dla głównej bryły budynku. W ppkt e) określającym zasady przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynków istniejących w dniu uchwalenia planu w tirecie pierwszym określono maksymalną wysokość dla budynków głównych 13 m, w tirecie 5 – wskazano, że w przypadku rozbiórki i odbudowy (bądź budowy nowego w miejsce dotychczasowego) obiektu obowiązują ustalone dla poszczególnych terenów linie zabudowy, zasady i wskaźniki zagospodarowania terenów oraz zasady kształtowania zabudowy. Mając na uwadze, że zamiarem Inwestora jest częściowa rozbiórka oraz przebudowa i rozbudowa budynku byłego zakładu przyrodoleczniczego dopuszczalną w planie miejscowym wysokość obiektu należało ustalić z uwzględnieniem treści pkt 4 lit.e) tiret 5 tj. z odniesieniem się do zasad kształtowania zabudowy obowiązujących dla wskazanej karty terenu. Tym samym, nie może budzić wątpliwości, że dla budynku głównego (przy rozbiórce i odbudowie bądź budowie nowego w miejscu dotychczasowego obiektu) maksymalna wysokość to 13 m określona dla głównej bryły budynku. Wojewoda Pomorski w zaskarżonej decyzji dokonał trafnej wykładni treści planu miejscowego uznając, że także w przypadku rozbiórki i odbudowy bądź budowy nowego w miejsce doczasowego obiektu chodzi o główną bryłę tego budynku. Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że skoro w pkt 4 lit. e nie ma mowy o "bryle budynku" to wysokość przebudowywanego oraz rozbudowywanego budynku powinna być mierzona w oparciu o bezwzględną wysokość wynikającą z przepisów § 6 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew stanowisku strony skarżącej przy określaniu wysokości nowego budynku należy uwzględniać "bryłę budynku", co wynika z odesłania zawartego w pkt 4 lit. e tiret 5 m.p.z.p. Dodatkowo należy wskazać, że akceptacja stanowiska Spółki mogłaby skutkować koniecznością przyjęcia, że pojęcie "bryła budynku" (z ograniczeniem wysokości do 13 m) dotyczy tylko nowych budynków głównych, a w przypadku, gdy chodzi o rozbiórkę i odbudowę bądź budowę nowego w miejscu dotychczasowego obiektu możliwe byłoby inne ustalanie ich wysokości. Nie można zatem wykluczyć sytuacji, że w ramach szeroko rozumianej "odbudowy" mogłyby powstać budynki wyższe niż te budowane jako nowe budynki na tym terenie. W ocenie Sądu z wykładni postanowień planu miejscowego jednoznacznie wynika, że zamiarem lokalnego prawodawcy było ograniczenie wysokości zabudowy rozumianej jako bryła budynku do 13 m zarówno w odniesieniu do budynków "nowopowstałych" jak i odbudowywanych po wcześniejszej rozbiórce. Brak użytej w planie miejscowym definicji pojęcia "bryła budynku" oznacza, że jego interpretacji powinna być dokonana z uwzględnieniem dyrektyw wykładni językowej. Nakazują one przypisywać zwrotom interpretowanym takie znaczenie jakie przyjmowane jest dla tych zwrotów w języku potocznym, chyba że są podstawy by przypisywać im swoiste znaczenie prawne (por. J. Jabłońska – Bonca, Wstęp do nauk prawnych, Gdańsk 1992, s. 173). W języku potocznym zwrot "bryła" definiowany jest jako "nieforemny kształt czegoś", "trójwymiarowa figura geometryczna" czy "kształt przestrzenny w architekturze i rzeźbie" (https://słownikjezykapolskiego.pwn). Tym samym, określenie "wysokość (...) głównej bryły budynku" rozumieć należy jako widoczny kształt budynku od miejsca jego posadowienia aż do płaszczyzny dachu, łącznie z pomieszczeniami powyżej najwyżej położonego stropu oraz izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej. Wykładnia tego pojęcia przyjęta w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą do bryły budynku zaliczyć należy także przestrzeń między najwyżej położonym stropem, a kalenicą obejmującą "przestrzeń nieużytkową" oraz "kotłownię" (rys. 18 w Projekcie architektoniczno – budowlanym) jest prawidłowa. Stwierdzenie, że zaprojektowany budynek przekracza dopuszczalną wysokość określoną w planie miejscowym oznacza, że uchylenie decyzji organu I instancji i odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na częściową rozbiórkę oraz przebudowę i rozbudowę byłego budynku zakładu przyrodoleczniczego jest zgodna z prawem. Powyższe czyni bezprzedmiotowym rozważanie pozostałych zarzutów zawartych w skardze, tym bardziej, że związane one są również z kwestią wysokości budynku (analiza przesłaniania). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.