II SA/Gd 145/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G. S. i L. S. na decyzję Wojewody z dnia 31 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu 25 listopada 2011 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek D. K. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na adaptacji strychu na cele mieszkalne wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku mieszkalno – usługowym przy ul. J. w G., na działce nr [[...]], obr. [[...]]. Do wniosku inwestor dołączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. J. w G. w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej – części strychu oraz na adaptację jej na lokal mieszkalny oraz decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 22 listopada 2011 r. o pozwoleniu na prowadzenie prac w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. J. w G. Decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia 14 marca 2012 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ponowionym postępowaniu administracyjnym inwestor D. K. uzupełnił przedstawiony projekt budowlany przedkładając: protokół przekazania placu budowy z dnia 17 stycznia 2011 r. podpisany przez członków Zarządu Wspólnoty, wniosek zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 1 września 2010 r. (wymiana pokrycia dachowego i opierzeń), kserokopię uchwały Wspólnoty nr [[...]] podjętą w dniu 5 sierpnia 2010 r., kserokopię uchwały Wspólnoty nr [[...]] w przedmiocie ustalenia dopłat na fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej przy ul. J. w G. z zastrzeżeniem warunku zawieszającego; pismo z dnia 24 stycznia 2012 r. wyjaśniające uwagi G. i L. S. – właścicieli lokalu nr [[...]] usytuowanego w przedmiotowym budynku, dotyczące dokumentacji budowlanej, skierowane do Zarządu Wspólnoty oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia 2 listopada 2011 r. informujące o przeprowadzeniu w dniu 9 czerwca 2011 r. oględzin nieruchomości stwierdzające brak podstaw do interwencji w trybie nadzoru budowlanego, pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2011 r., umowę dzierżawy nieruchomości gruntowej przeznaczonej na zaplecze podwórzowe. Następnie decyzją z dnia 10 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta, ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. K. pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Prezydent wskazał, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynika ono z uchwały członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. J. w G. nr [[...]] z dnia 5 sierpnia 2010 r. w sprawie udzielenia zgody na adaptację strychu na lokal mieszkalny. W § 1 tej uchwały członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej wyrazili inwestorowi zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej – części strychu o powierzchni 220 m² a w § 2 wyrazili zgodę na używanie części nieruchomości wspólnej w celu dokonania przebudowy na lokal mieszkalny. Zgoda wyrażona w uchwale ma charakter bezwarunkowy. Uchwała ponadto została podjęta we właściwym trybie i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Prezydent wskazał, że inwestor wykonał prace budowlane polegające na wymianie pokrycia dachowego na podstawie zgłoszenia przyjętego w dniu 24 września 2010 r. W piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r., skierowanym do Wspólnoty Mieszkaniowej inwestor zawarł informacje uzyskane od autora projektu budowlanego, który odpowiada na zarzuty podniesione przez małżonków S. do części merytorycznej projektu budowlanego. Ponadto inwestor uzupełnił projekt budowlany o wskazanie kot wysokościowych na rysunku rzutu dachu i przekrojów, a w projekcie budowlanym w opisie w punkcie 7.5.3. wskazał, że wysokość budynku pozostaje bez zmian, a więc jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu odnośnie wysokości zabudowy. Organ wskazał, że inwestor uzyskał decyzję Konserwatora Zabytków z dnia 22 listopada 2011 r., pozwalającą na prowadzenie prac w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. J. w zakresie adaptacji strychu na cele mieszkalne. Organ pierwszej instancji ocenił, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia miejsc postojowych. Postanowienie planu ustala co do zasady przeznaczenie terenu oraz sposób docelowego zagospodarowania, tak więc okreslony w planie wskaźnik miejsc postojowych dotyczy nowych inwestycji i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Poza tym już obecnie wskaźnik miejsc parkingowych określony w tym planie - 1,2 mp/1 mieszkanie – nie jest zachowany dla mieszkańców budynku przy ul. J. Prezydent wskazał dodatkowo, że inwestor zobowiązał się do parkowania w strefie wyznaczonych przez ZDiZ płatnych miejsc parkingowych, dołączając do projektu budowlanego kserokopię wykupionego abonamentu opłaty postojowej. Nadto inwestor przedstawił umowę dzierżawy nieruchomości gruntowej przeznaczonej na zaplecze podwórzowe z dnia 19 listopada 2011 r. zawartą pomiędzy Gminą Miasta a Wspólnotą Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. J., z której wynika, że zabronione jest prowadzenie działalności polegającej na pobieraniu opłat za korzystanie z miejsc parkingowych bez zgody wydzierżawiającego. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2012 r. wnieśli G. i L. S., domagając się jej uchylenia. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie: - art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez błędne przyjęcie, że uchwała nr [[...]] wyrażająca warunkową zgodę na dokonanie planowanej adaptacji strychu na cele mieszkalne, jest dokumentem potwierdzającym posiadane przez inwestora prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ zawiera w swej treści bezwarunkową zgodę na realizację projektowanej inwestycji; - art. 36 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez błędne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga zachowania szczególnych warunków zabezpieczenie terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz poprzez zastosowanie niewłaściwej interpretacji zapisów planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa – poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz jego błędna ocenę poprzez pominięcie, że immanentną częścią powołanej uchwały był obowiązek zawarcia pomiędzy stronami umowy w formie aktu notarialnego, umożliwiającej rozpoczęcie jakichkolwiek prac w ramach planowanej adaptacji, co czyni zgodę wyrażoną w uchwale warunkową; - art. 76a § 2 i art. 75 § 1 kpa – bowiem dołączone do akt sprawy, potwierdzone za zgodność przez zarządcę nieruchomości kserokopie uchwały Wspólnoty, nie spełniają warunku w tych przepisach określonego; - art. 107 § 3 i art. 11 kpa – poprzez nienależyte i niepełne uzasadnienie decyzji oraz niewystarczające wyjaśnienie podstaw prawnych i faktycznych jej wydania; - art. 138 § 2 zdanie drugie kpa – poprzez nieodniesienie się przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do wszystkich aspektów wskazanych przez organ odwoławczy; - art. 40 § 2 i art. 32 w zw. z art. 10 § 1 kpa - poprzez doręczenie im decyzji z pominięciem ustanowionego przez nich pełnomocnika. Wojewoda decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2012 r. Wojewoda uznał, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Dołączony do wniosku projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i należące do właściwych izb samorządu zawodowego, które złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest zgodny z art. 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który mówi o określeniu w razie potrzeby szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Z dołączonego orzeczenia technicznego wynika, że zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia strychowego na lokal mieszkalny nie będzie miała niekorzystnego wpływu na elementy konstrukcyjne budynku. W końcowych wnioskach znajduje się stwierdzenie o treści: "analizowane poddasze nad drugim piętrze budynku mieszkalnego przy ul. J., nadaje się do przebudowy umożliwiającej zmianę sposobu użytkowania na cele mieszkalne. Zaleca się wzmocnienie konstrukcji podłogi poddasza z usunięciem polepy i wymiany jej na lżejszy materiał izolacyjny". W opisie do projektu architektoniczno – budowlanego w pkt 11.2.5 zawarta jest informacja o konieczności zaimpregnowania elementów drewnianych dachu środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi posiadającymi atesty. Ponadto przed rozpoczęciem robót budowlanych kierownik budowy jest obowiązany w oparciu o informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia znajdującą się w projekcie, sporządzić lub zapewnić sporządzenie planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, który uwzględnia specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Wojewoda wyjaśnił, że budynek usytuowany przy ul. J. jest integralną częścią zespołu urbanistyczno - krajobrazowego [[...]] i został wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 30 maja 1979 r. nr [[...]] pod nr [[...]]. Do wniosku o pozwolenie na budowę złożono decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 22 listopada 2011 r., na podstawie której inwestor uzyskał pozwolenie na prowadzenie prac w tym budynku w zakresie: adaptacja strychu na cele mieszkalne. Decyzja ta określa zobowiązania inwestora i zasady prowadzenia robót mogących mieć wpływ na stan zachowania zabytku. Wojewoda ustalił ponadto, że inwestor przedłożył, wymagane mocą art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. J. podjęła większością głosów (88%), w dniu 5 sierpnia 2010 r., uchwałę nr [[...]] o wyrażeniu zgody dla D. K. na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej - części strychu o powierzchni 220 m2 na lokal mieszkalny. Określono, że przebudowa nastąpi na podstawie prawem przewidzianych dokumentów. Przedmiotowa uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym, a zgoda jej mocą udzielona potwierdzona została w formie aktu notarialnego z dnia 28 października 2010 r. Rep. [..] w umowie przedwstępnej ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży zawartej pod warunkiem. Umowa ta określa zobowiązania rzeczowe inwestora i termin ich wykonania, jak również zobowiązania członków Wspólnoty oraz zasady prowadzenia robót oraz sposób udostępnienia terenu budowy. Umowa została zawarta pod warunkiem potwierdzenia jej postanowień przez osoby, które reprezentowane były bez formalnego pełnomocnictwa i zostały wyszczególnione w § 15 tej umowy, a jako nieobecne, zobowiązane zostały do jej potwierdzenia notarialnie w oznaczonym terminie. Akt ten został odczytany, przyjęty i podpisany przez obecnych przy jego sporządzaniu członków Wspólnoty, w tym przez L. S. G. S., aktem notarialnym z dnia 19 listopada 2010 r. Rep. [[...]], złożyła oświadczenie, że znane są jej wszystkie postanowienia umowy z dnia 28 października 2010 r. i własnoręcznym podpisem potwierdziła wszystkie jej postanowienia. W dniu 17 grudnia 2012 r. inwestor nadesłał do organu m.in. postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku, sygn. akt IV RNsm 397/11, zezwalające M. K. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletniego P. K. Wojewoda ocenił, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W. rejon ulicy J. w mieście G., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr [[...]]. Podane w § 5 tego planu wymagane wskaźniki miejsc parkingowych dotyczą nowych inwestycji, a więc niezabudowanych lub przekształcanych obszarów przeznaczonych pod inwestycje. Nieruchomość położona przy ul. J. nie zapewnia miejsc postojowych żadnemu z lokali usytuowanych w obiekcie, a adaptacja strychu na lokal mieszkalny jest jedynie przebudową istniejącego budynku, bez zmiany określonych w nim funkcji. Ponadto w karcie terenu oznaczonej nr [[...]] obejmującej obszar, na którym usytuowana jest przedmiotowa nieruchomość, w punkcie 9 "zasady dotyczące systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" w ppkt 1)b) dopuszczono nawet w przypadku zmian sposobu użytkowania mieszkań na lokale użytkowe, zmniejszenie liczby miejsc postojowych w stosunku do określonej w § 5 uchwały, łącznie z całkowitą rezygnacją z nich. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 40 § 2 i art. 32 kpa, Wojewoda wyjaśnił, że pismem z dnia 17 wrzenia 2012 r., organ pierwszej instancji doręczył wydaną decyzję pełnomocnikowi odwołujących się. Skutkiem tego termin czternastodniowy na wniesienie odwołania liczony był od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zasadność wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a nie celowość przyjęcia przez organ pierwszej instancji zgłoszenia dokonanego w oparciu o art. 30 ustawy Prawo budowlane. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli G. i L. S., domagając się jej uchylenia. W skardze zarzuca się wydanie decyzji z naruszeniem: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez niezasadne przyjęcie, że planowana adaptacja strychu na cele mieszkalne jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zachowania zabytkowych walorów budynku oraz wskaźników miejsc postojowych; - art. 36 ust. 1 tej ustawy – poprzez dowolne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało niekorzystnego wpływu na elementy konstrukcyjne budynku; - art. 10 § 1 kpa – poprzez niezawiadomienie skarżących o terminie zaznajomienia ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym uniemożliwienie im ustosunkowania się do dostarczonych w dniu 17 grudnia 2012 r. przez inwestora dokumentów w tym zakresie; - art. 11 kpa – poprzez nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich aspektów przywołanych w odwołaniu, co stanowi o niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw oraz przesłanek prawnych i faktycznych wydania zaskarżonej decyzji; organ nie odniósł się w ogóle do przekroczenia norm obciążeniowych w związku z planowaną inwestycją a spowodowaną rodzajem zastosowanych materiałów do wygłuszenia posadzki; organ nie odniósł się również do przeprowadzonej wymiany pokrycia dachowego i opierzeń na budynku, oraz do tego, że projekt budowlany zakłada zmianę konstrukcji i wygląd dachu; organ nie odniósł się ponadto do tego, że część krokwi oraz płatwi jest zamokniętych a także do niezachowania wskaźników miejsc postojowych - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa – poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz jego błędną ocenę; - art. 107 § 3 kpa – poprzez nienależyte, niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej argumentów sprzecznych ze stanem faktycznym, a ponadto zbyt ogólnikowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda stwierdził, że nie naruszył art. 10 § 1 kpa, albowiem przedłożone w dniu 17 grudnia 2012 r. przez inwestora dokumenty nie stanowiły nowych dowodów w sprawie i były już skarżącym znane. Ponadto skarżący nie wykazali, że niewydanie i niedoręczenie im zawiadomienia, o którym mowa w art. 10 § 1 kpa, uniemożliwiało im zgłoszenie wniosków dowodowych. W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2013 r. skarżący podtrzymali dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo wskazali, że umowa przedwstępna ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży z dnia 28 października 2010 r. Rep. [[...]] została zawarta z właścicielami lokali we Wspólnocie Mieszkaniowej przez inwestora D. K., w którego imieniu bez formalnego umocowania działała L. M. M. W § 15 tej umowy wymienione zostały osoby, które nie brały udziału w czynności prawnej, a były przy tej czynności reprezentowane przez pełnomocnika bez formalnego umocowania. Umowa została zawarta pod warunkiem potwierdzenia jej postanowień przez osoby wymienione w tym § w terminie do dnia 19 listopada 2010 r. Do tego czasu czynność prawną dokonana przez pełnomocnika działającego bez umocowania, spośród 11 osób, potwierdziło jedynie 5 osób. Po upływie terminu do potwierdzenia czynności opisanych w warunku rozwiązującym w § 15 umowy czynność prawna potwierdziły dalsze osoby. W konsekwencji warunek rozwiązujący w umówionym terminie nie ziścił się, wobec czego umowa uległa rozwiązaniu z dniem 19 listopada 2010 r., a inwestor nie nabył prawa umożliwiającego realizację inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu uwzględniać z urzędu. Kontrolując w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż wojewódzki organ administracji nie naruszył przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2001r., nr poz.), zwanej dalej kpa, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organy administracji obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, art. 33, art. 35 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane. Kontrolą sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody z dnia 31 grudnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na adaptacji strychu na cele mieszkalne wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku mieszkalno– usługowym przy ul. J., dz. nr [[...]] obr. [[...]] inwestorowi D. K. Decyzja organu pierwszej instancji podjęta została na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, po ustaleniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu W. rejon ulicy J. w mieście G., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr [[...]] z dnia 28 sierpnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 22 października 2008 r., nr 113, poz. 2707), zwaną dalej planem miejscowym. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje swoim zakresem adaptację części poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Trafnie przedmiotowe roboty budowlane opisane w projekcie zostały zakwalifikowane przez organy jako przebudowa, o której mowa w art. 3 pkt 7a. Zgodnie z definicją ustawową przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przepis art. 3 pkt 12 ustawy Prawo budowlane definiuje pojęcie "pozwolenia na budowę" jako decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych, niż budowa obiektu budowlanego. W tym ostatnim zakresie mieści się przebudowa (nieobjęta pojęciem "budowy" – art. 3 pkt 6). Tym samym niewątpliwie przedmiotowe roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę. Następnie zgodnie z art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W ustalonych przez organy okolicznościach sprawy kwestia powyższa nie budzi wątpliwości, bowiem trafnie zakwalifikowane przez organ odwoławczy zamierzenie budowlane stanowiące przebudowę przedmiotowego budynku stanowi niepodzielną całość. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu i akt sprawy, pozostające poza zakresem projektu budowlanego roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachowego oraz opierzeń przedmiotowego budynku wykonane zostały na podstawie, przyjętego bez sprzeciwu właściwego organu, zgłoszenia z dnia 1 września 2010 r. Stan ten potwierdza pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 listopada 2011 r., z którego wynika, że zgłoszone i wykonane prawidłowo roboty budowlane nie stanowiły samowoli budowlanej (pismo w aktach administracyjnych). Zarzuty skargi odnoszące się do wadliwych ustaleń organu nadzoru budowlanegow związku z wykonanymi na podstawie zgłoszenia robotami budowlanymi nie mogą być przedmiotem kontroli sądu, gdyż pozostają poza zakresem niniejszej sprawy i poza kompetencją organu architektoniczno-budowlanego (właściwym w sprawie prawidłowości wykonanych robót budowlanych, w tym oceny, czy miała miejsce samowola budowlana, jest organ nadzoru budowlanego). Natomiast z uwagi na zakres sporu między inwestorem a skarżącymi w związku z udzielonym pozwoleniem na budowę istotne znaczenie w niniejszej sprawie mają następujące kwestie: ocena wykonania przez inwestora obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, polegającego na dołączeniu do wniosku o pozwolenie na budowę (poza szeregiem innych dokumentów, określonych w pozostałych punktach tego ustępu) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; zgodność inwestycji z planem miejscowym, w zakresie miejsc postojowych oraz ochrony konserwatorskiej; zarzuty o charakterze technicznym skierowane przeciwko rozwiązaniom przyjętym w projekcie budowlanym (pismo uczestników z dnia 19 grudnia 2011 r. wniesione do Wydziału Architektury Urzędu Miasta, co do którego wyjaśnienie nastąpiło pismem inwestora z dnia 24 stycznia 2012 r. skierowanym do Wspólnoty Mieszkaniowej, oba pisma w aktach administracyjnych). Pozostaje w niniejszej sprawie poza sporem, że inwestor wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wywodząc to prawo z Uchwały Nr [[...].] z dnia 5 sierpnia 2010 r. w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej – części strychu na adaptację jej na lokal mieszkalny, podjętej przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej – właścicieli lokali położonych w budynku wielorodzinnym przy ul. J., konieczną większością głosów (fotokopie uchwały w aktach administracyjnych). Mimo, że w aktach administracyjnych nie ma oryginału przedmiotowej uchwały, jedynie fotokopia potwierdzona za zgodność z oryginałem, ustalenie istnienia tej uchwały oraz jej treść, jak również fakt, że pozostaje ona w obrocie prawnym i nie została zaskarżona do sądu powszechnego, nie budzi zastrzeżeń. Po pierwsze, o uchwale tej mowa jest w akcie notarialnym umowy przedwstępnej ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży, zawartej pod warunkiem, z dnia 28 października 2010 r., Repertorium [[...]] (również w aktach administracyjnych), po drugie zaś, zarówno skarżący jak i organ powołując się na tę uchwałę, przytaczają tę samą treść, wywodząc z niej natomiast odmienne wnioski. Niewątpliwie aby uzyskać pozwolenie na budowę w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, stanowiącym współwłasność tzw. dużej wspólnoty mieszkaniowej, potrzebna jest zgoda właścicieli lokali podjęta w formie uchwały (podjętej na zebraniu bądź w wyniku indywidualnego zbierania głosów), zapadającej większością głosów, liczonych według wielkości udziałów. Tryb podjęcia uchwał oraz zasady reprezentacji wspólnoty (którą tworzą właściciele poszczególnych lokali) określają przepisy art. 18 – 23 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.). Uchwała nr [[...]] podjęta została, co wynika z jej treści, wymaganą większością głosów i pozostaje w obrocie prawnym. W par. 1 uchwały członkowie wspólnoty mieszkaniowej: wyrazili zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej – części strychu o powierzchni 220 m2, wskazali osobę, której zgodę udzielili (D. K.), w par. 2 wyrazili zgodę na używanie tej części nieruchomości "w celu dokonania przebudowy na lokal mieszkalny". To są istotne postanowienia uchwały, które prawidłowo zinterpretowały organy jako zgodę udzieloną inwestorowi na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Pozostałe postanowienia tej uchwały, z których skarżący wywodzą, że była to uchwała warunkowa, a warunek się nie ziścił, dotyczą etapu rozpoczęcia budowy (przebudowy), a zatem nie mogą dotyczyć tego etapu administracyjnoprawnego procesu budowlanego, jakim jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Dopiero bowiem ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Jeżeli intencja członków wspólnoty mieszkaniowej była taka, jak twierdzą skarżący (co pozostaje wątpliwe, bowiem brak jest w aktach sprawy dowodów potwierdzających, że inni członkowie wspólnoty, którzy podjęli tę uchwałę zajmują stanowisko zgodne ze stanowiskiem małżonków S.), to spór na tym tle może być jedynie rozstrzygnięty przez sąd powszechny w trybie zaskarżenia uchwały, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo zatem uznały, że Uchwała Nr [[...]] wraz z oświadczeniem inwestora stanowi o spełnieniu wymogu określonego w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co czyni zarzut skargi bezzasadnym. Zbędna jest natomiast ocena, czy doszło do spełnienia warunku, o którym mowa we wspomnianym akcie notarialnym przedwstępnej umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży z dnia 28 października 2010 r., ponieważ kwestia ustanowienia odrębnej własności lokalu na etapie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę (przebudowę strychu na lokal mieszkalny) nie ma znaczenia prawnego, nie stanowi koniecznej przesłanki dla wydania decyzji w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Rozważając dalej sąd wskazuje, że stosownie do treści art. 35 ustawy Prawo budowlane (w ustępach 1 – 4), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści istotnych dla sprawdzanego projektu budowlanego postanowień obowiązującego planu i aktualnej oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z tym planem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza między innymi, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Powoduje to, że szczegółowe postanowienia obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd wskazuje, że wykładnia postanowień planu miejscowego dokonana przez organy w kwestiach mających znaczenie dla zatwierdzanego projektu budowlanego jest prawidłowa. Dla jednostki planistycznej oznaczonej symbolem [[...]] (obejmującej działkę wraz z przedmiotowym budynkiem J.) przewiduje się wskaźnik liczby miejsc postojowych jak w strefie C – obszar zabudowy miejskiej (§ 5 w związku z pkt 10 ppkt 1 karty terenu numer [[...]] planu miejscowego). Jest to ustalony wskaźnik parkingowy do obliczania zapotrzebowania inwestycji na miejsca postojowe - min. 1,2 na jedno mieszkanie. Treść wskazanych postanowień należy odczytywać jako ustalenia dla terenu nowoinwestowanego, co w niniejszej sprawie nie występuje, mamy bowiem do czynienia z przebudową budynku istniejącego. Niemniej ważne jest, że według niekwestionowanych ustaleń organu istniejący przedmiotowy budynek w aktualnym stanie nie spełnia tego wymogu. Gdyby zatem wykładać plan miejscowy tak, jak oczekują tego skarżący, inwestor aby spełnić warunek 1,2 miejsca postojowego na jedno mieszkanie musiałby go zapewnić wszystkim lokalom mieszkalnym w tym budynku. Takie rozumowanie jest oczywiście sprzeczne z logiką jak i celem uchwalonego obowiązującego planu miejscowego. W tym kontekście złożenie przez inwestora szeregu dokumentów przedstawiających kwestię miejsca postojowego - umowy dzierżawy nieruchomości gruntowej z dnia 19 grudnia 2011 r. zawartej między Gminą Miasta a Wspólnotą Mieszkaniową ul. J. oraz fotokopii wykupionego rocznego abonamentu opłaty postojowej tłumaczyć należy, tak jak to uczyniły organy, jako spełnienie warunku odnośnie zapewnienia dla projektowanego lokalu mieszkalnego miejsca postojowego. Kolejną istotną kwestią w zakresie zgodności z planem miejscowym są wymogi ochrony przewidziane na obszarze obejmującym przedmiotowy budynek. Określa je pkt 10 karty terenu nr [[...]], w podpunkcie 2 ustalającym zasady kształtowania struktury przestrzennej dla zabudowy istniejącej i nowej, która powinna odpowiadać zabudowie istniejącej o wartościach kulturowych zespołu J., podpunkcie 3 ustalającym zasady ochrony obiektów o wartościach kulturowych, w tym budynku przy ul. J. oraz pkt 16 ustalającym, że jest to teren położony w obrębie obszaru wpisanego do rejestru zabytków jako zespół zabudowy ul. J. w G. Jest też w sprawie bezsporne, że zespół urbanistyczno-krajobrazowy J., obejmujący budynek nr [[...]], wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem [[...]] (aktualnie [[...]]) decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 30 maja 1979 r. Ochrona konserwatorska, której przedmiotowy budynek podlega wynika przede wszystkim z planu miejscowego i w tym zakresie badanie zgodności z postanowieniami planu spoczywa na organie architektoniczno-budowlanym, ale też z ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1567, ze zm.), co nakłada określone obowiązki na organ właściwy dla ochrony zabytków, z uwagi na wpis do rejestru zabytków (art. 7 pkt 1 tej ustawy). Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami "pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru". Prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych polegających na przebudowie budynku przy ul. J. wymagało zatem zezwalającej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora zabytków i taką decyzję, z dnia 22 listopada 2011 r. (w aktach administracyjnych) inwestor przedłożył w toku niniejszego postępowania administracyjnego. Tym samym spełniony został też wymóg wynikający z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym "prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków". Wbrew zatem twierdzeniom skarżących organ architektoniczno-budowlany mógł wydać decyzję zatwierdzającą przedmiotowy projekt budowlany, bowiem właściwy organ konserwatorski uprzednio zaaprobował warunki adaptacji określone w tym projekcie, co świadczy o spełnieniu wymogów konserwatorskich w odniesieniu do spornej przebudowy. Natomiast badanie zgodności z planem miejscowym spoczywające na organie architektonicznym w zakresie wymogów konserwatorskich polegało na ustaleniu konieczności wydania decyzji pozwalającej na przedmiotową przebudowę przez właściwy organ konserwatorski, co zostało przez inwestora dopełnione. W tym kontekście również te zarzuty skargi odnoszące się do kwestionowania zgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym nie zasługują na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości sądu, w świetle prawidłowych i wszechstronnych wyjaśnień organu budowlanego, że sporządzony w kontrolowanej sprawie administracyjnej projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7, oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy (fotokopie decyzji i zaświadczeń przy projekcie budowlanym). Organ odwoławczy wyjaśnił także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak konieczności określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu, o czym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazał przy tym na orzeczenie o stanie technicznym budynku znajdujące się w projekcie budowlanym (pkt 6 części opisowej, str. 23-25), z którego wynika możliwość przedmiotowej przebudowy oraz zalecenie wzmocnienia konstrukcji podłogi poddasza, z zastosowaniem lżejszego niż dotychczasowy materiału izolacyjnego. Wskazał także na rozwiązania projektowe odnośnie zaimpregnowania elementów drewnianych dachu a także na obowiązki kierownika budowy wynikające z art. 21a ustawy Prawo budowlane, w związku z zawartymi w projekcie (sporządzonym przez projektantów zgodnie z wymogiem nałożonym w art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane) planami dotyczącym bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniającymi specyfikę przedmiotowego obiektu (k. 85, 105 projektu. Przytoczone przez organ okoliczności dostatecznie uzasadniają brak potrzeby odnośnie określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Zarzut skargi jest w związku z powyższym bezzasadny, a twierdzenia skarżących o konieczności zastosowania dodatkowych wymogów w pozwoleniu na budowę z uwagi na wpis budynku do rejestru zabytków stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną organu. Skarżący w toku postępowania administracyjnego składali na piśmie zastrzeżenia do projektu, między innymi w zakresie kwestii technicznych. Również w skardze wyrażają przekonanie o przekroczeniu norm obciążeniowych, co miałoby się przełożyć na obciążenie sufitu w ich mieszkaniu, twierdzą, że płyty wygłuszeniowe nie posiadają odpowiednich parametrów, które zapewnią zachowanie właściwych norm izolacji dźwiękowej, wskazują na spękanie ścian w swoim mieszkaniu wskutek wymiany pokrycia dachowego. Jeden z autorów projektu, mgr inż. arch. P. S., jak wynika z pisma inwestora skierowanego do Wspólnoty Mieszkaniowej, udzielił wyjaśnień odnośnie zastrzeżeń skarżących, w szczególności w zakresie rozwiązania podłóg (przyjętych w projekcie odmiennie od zgłoszonych w uwagach), obciążeń z tym związanych, oparcia stropu nad drugim piętrem, czy tez kwestii niezmienionego obciążenia konstrukcji dachu po wymianie starej dachówki. Tak też ustalił w decyzji z dnia 10 sierpnia 2012 r. organ pierwszej instancji. Natomiast odnosząc się do kwestii technicznych dotyczących rozwiązań projektowych, również wykazywanych w odwołaniu, wojewoda wskazał zasadnie na treść art. 20 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który nakłada na projektanta obowiązek opracowania projektu budowlanego między innymi zgodnie z wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przy czym odpowiedzialność projektanta opiera się na treści ust. 4 wskazanego przepisu, zgodnie z którym "projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Oświadczenie w tym przedmiocie znajduje się, jak to już zostało zaznaczone, w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym. Aktualnie obowiązująca ustawa Prawo budowlane przewiduje szeroką odpowiedzialność projektanta. Zgodnie z przyjętym przez ustawodawcę rozwiązaniem organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ ten bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie. Natomiast pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektant oraz, w wypadkach przewidzianych prawem (art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), osoba sprawdzająca. Taki pogląd prezentowany jest też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II Kr 481/10, Baza orzeczeń LEX nr 665488). Według art. 34 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Jak wskazuje się również w literaturze, wcześniej uchylony przez nowelę z dnia 23 marca 2003 r. art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwalał organowi administracji architektoniczno-budowlanej na badanie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Zatem przepis art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., jest wyrazem tendencji przenoszenia odpowiedzialności za zgodność projektu budowlanego na osoby uprawnione do jego sporządzenia (zob. Zdzisław Kostka w: Prawo budowlane Komentarz pod red. Andrzeja Glinieckiego LexisNexis Warszawa 2012, str. 153). Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. skarżący powoływali się, w odniesieniu do zarzutów o charakterze technicznym, na opinię techniczną wykonaną na ich zlecenie, przy czym oświadczyli, że nie przedstawili tej opinii organom administracji. Potwierdza ten fakt zebrany przez organy materiał dowodowy, w którym nie ma takiego dokumentu, ani też skarżący na posiadanie tego dowodu się nie powołują. Opinia taka nie została również przedstawiona na etapie postępowania sądowego. Tym samym sąd aprobuje jako wystarczające odniesienie się przez organ w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ja poprzedzającej, do składanych w toku postępowania administracyjnego zarzutów przeciwko projektowi architektoniczno – budowlanemu. Ocena w zakresie rozwiązań technicznych i materiałowych musi być dokonana przez pryzmat przepisów dotyczących odpowiedzialności projektanta i osoby sprawdzającej, jak to już zostało wyjaśnione. Tym bardziej, że w postępowaniu administracyjnym nie został przedstawiony przez skarżących żaden dowód, który mógłby wywołać wątpliwości co do prawidłowości rozwiązań przyjętych w przedmiotowym projekcie. Natomiast inna koncepcja techniczna (oraz zastosowanie innych materiałów), jaką próbowali forsować skarżący w formie zarzutów przeciwko projektowi, nie może być przeciwdowodem w sprawie zatwierdzenia sporządzonego przez osoby uprawnione projektu budowlanego, za który to projekt osoby te ponoszą określoną w ustawie odpowiedzialność. W tym kontekście nietrafne są pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania – art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Organ ten procedował prawidłowo, poczynione w sprawie ustalenia są wyczerpujące i wystarczające dla podjęcia decyzji administracyjnej, ocena materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie wyjaśnia zarówno podstawę prawną jak i faktyczną decyzji, odnosząc się do zarzutów odwołania. Tym samym zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną dokonaną przez wojewodę. Sąd natomiast zgadza się z zarzutem naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 kpa, poprzez niepowiadomienie strony o zebranym w toku postępowania odwoławczego materiale dowodowym. Naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc takiego, który w rezultacie musiałby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Otóż organ wojewódzki zażądał od inwestora przedstawienia dokumentów, które już znajdowały się w aktach administracyjnych (w kilku egzemplarzach i w różnych tomach), lecz w większości postaci fotokopii nie potwierdzonych za zgodność z oryginałem. Zobowiązanie zostało wykonane przez profesjonalnego pełnomocnika inwestora, przez co w aktach administracyjnych dowody, którymi posługiwano się na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji zyskały formę przewidzianą w art. 76a § 2 kpa. W sensie materialnym nie były to dowody wnoszące do sprawy jakąkolwiek nową jakość, wymagającą podjęcia obrony przez pozostałe strony. Wynika to zresztą z treści skargi, w której powtarzają się zarzuty i argumenty uprzednio stawiane w postępowaniu administracyjnym oraz odwołaniu. Mimo zatem uchybienia w tym względzie, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.