II SA/Gd 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maj 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 19 października 2007 roku, działając z upoważnienia Wójta, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , powołując się na art. 4, art. 6 ust. 10, art. 8 ust. 1 oraz art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 4, poz. 593 ze zm.), odmówił przyznania skarżącemu J. P. zasiłku stałego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że oświadczenie skarżącego o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego nie jest wiarygodne, gdyż jak wnika z informacji Urzędu Skarbowego, w latach 2004 – 2006 skarżący wraz z żoną rozliczali się wspólnie z podatku wykazując dochód uzyskiwany wyłącznie przez żonę. Z tego tytułu otrzymywali zwrot nadpłaconego podatku. Ponadto organ wskazał, że od czerwca 2007 roku skarżący otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 702,95 netto, co przekracza kwotę kryterium dochodowego ustalonego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu II instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, ż wnosił o zasiłek od dnia 1 marca 2007 roku do momentu otrzymania pierwszej wypłaty tj. do dnia 29 czerwca 2007 roku. Nadto skarżący oświadczył, że to żona rozlicza się z podatku z nim a nie na odwrót. Pomysł wspólnego opodatkowania i ubezpieczenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych pochodził od pracownicy Ośrodka Pomocy Społecznej. Dziwi go fakt, że Ośrodek Pomocy Społecznej nie stawia zarzutu wspólnego ubezpieczenia z żoną. Wedle skażanego jest to dla Ośrodka wygodne, bo nie musi odprowadzać za niego składek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 listopada 2007 roku utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium powołało się na art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, stwierdzając że niedopuszczalnym w świetle tego przepisu jest przyznanie świadczenia za okres poprzedzający złożenie wniosku. Natomiast w chwili jego złożenia skarżący osiągał dochód przekraczający znacząco ustawowe kryterium dochodowe. Sygn. akt II SA/Gd 146/08 Wobec powyższego, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną powyżej decyzję Kolegium. W uzasadnieniu skargi, zarzucił organowi II instancji, że ten nie zapoznał się z treścią podania z dnia 9 września 2007 roku, skierowanego do Ośrodka Pomocy Społecznej oraz z treścią odwołania zaskarżonej decyzji. Podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, argumentując, że skarżący nie odniósł się w skardze do rozstrzygnięcia organu II instancji, a jedynie kwestionuje ustalenia dokonane przez organ I instancji, nie mające istotnego wpływy na treść zaskarżonej decyzji. Kolegium podtrzymało także swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności przywołać należy treść art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty Sygn. akt II SA/Gd 146/08 przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Regulacja ta oznacza, że niemożna przyznać zasiłku na okres poprzedzający złożenie o niego wniosku. Skoro skarżący w swoim wniosku z 9 września 2007 roku zwrócił się do organu I instancji o przyznanie zasiłku stałego w okresie od 1 marca 2007 roku do 29 czerwca 2007 roku, to domagał się tym samym zasiłku okresie poprzedzającym złożenie wniosku. Słusznie zatem zauważył organ II instancji, mając na względzie brzmienie powyżej wskazanego przepisu prawa pomocy społecznej, że nie ma prawnej możliwości przyznania skarżącemu zasiłku stałego we wnioskowanym przez niego okresie czasu. Podkreślenia wymaga, że bez znaczenia jest w takiej sytuacji to, czy wnioskodawca spełnia wymagane ustawą o pomocy społecznej kryteria uprawniające go do ubiegania się o zasiłek stały. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 prawa pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przepisu tego wynika, że istotą udzielania pomocy społecznej jest reakcja organów jej udzielających na bieżącą trudną sytuację życiową wnioskodawcy. Pomoc społeczna nie jest formą rekompensaty za trudną sytuację życiową obywateli i dlatego nie może dotyczyć sytuacji mających miejsce w okresie przed zwróceniem się o taką pomoc. Celem pomocy społecznej jest czasowe wsparcie obywatela, niezbędne do tego, aby był on w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową w której się znalazł, a której nie byłby w stanie przezwyciężyć bez pomocy państwa. Skoro zatem, wnioskodawca domaga się pomocy w okresie poprzedzającym złożenie wniosku, to udzielenie jej byłoby sprzeczne z istotą tej instytucji, bowiem wnioskodawca samodzielnie poradził sobie ze wskazywanymi trudnościami życiowymi w czasie przed złożeniem wniosku. Rozpoznając niniejszą sprawę, sąd nie odnosi się do kwestii prawidłowości ustalania przez organy administracji publicznej sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego, gdyż biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie mają one znaczenia dla rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Sygn. akt II SA/Gd 146/08 Reasumując powyższe argumenty, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.