II SA/Gd 1462/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2003r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. II SA/Gd 1462/03 U z a s a d n i e n i e Skarżący Z. S. wystąpił w dniu 27 grudnia 2000 r. z wnioskiem do Prezydenta Miasta o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nabytego przed dniem 9 października 1997 r. w prawo własności. Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 września 2002 r. odmówił przekształcenia, ponieważ nie został spełniony warunek ustawowy, który nakazuje, by wszyscy współużytkownicy wieczyści nabyli prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności ( Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299). W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił, że organ decyzję oparł na wadliwej podstawie prawnej. Powinien bowiem – jego zdaniem – wydać decyzję na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. Nr 113, poz. 1209). Skarżący uważa, iż jako mieszkaniec G., a więc obszaru należącego do b. W. M. G., miał prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie tej ustawy. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 października 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przyjął, że skarżący jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. znajdującego się w domu wielomieszkaniowym na działce znajdującej się w użytkowaniu wieczystym, w której miał udział w 18/1000 części. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący zgłosił żądanie pod rządem ustawy z dnia 4 września 1997 r., a zatem organ miał obowiązek rozpoznać wniosek zgodnie z żądaniem. Nie przeszkadzało to, by skarżący wniósł nowy wniosek lub nawet – jak podnosi Kolegium Odwoławcze – zmienił dotychczasowy. Odnosząc się do kwestii merytorycznej organ odwoławczy podniósł, że trzy lokale w domu wielomieszkaniowym, w którym znajduje się także lokal skarżącego, zostały sprzedane po 31 października 1998 r. i co za tym idzie, po tej dacie ustanowiono prawo użytkowania wieczystego. Nie został zatem spełniony przez wszystkich wymóg przewidziany w art. 1 ust. 5 pkt 2a powołanej wyżej ustawy z dnia 4 września 1997 r. (ust. 5. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących właścicielami lokali, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako w prawie związanym z własnością wyodrębnionego lokalu, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące warunki: 2a) wszyscy współużytkownicy wieczyści nabyli prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zgodnie z ust. 2). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Zdaniem skarżącego Prezydent Miasta złamał prawo, skoro nie wydał decyzji w terminie, a dopiero po 20 miesiącach od dnia wniesienia wniosku. Podnosi też skarżący zarzuty naruszenia ustawy z dnia 26 lipca 2001 r., a w szczególności art. 1 ust. 1 tej ustawy. Skarżący uważa, że należało zastosować jedynie ustawę z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, ponieważ ona wyłącznie dotyczy Ziem Odzyskanych i terenów b. W. M. G. Niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji skarżący upatruje w tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało przepisów ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości oraz dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych. W nadesłanej odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie podnosząc, że nie było podstaw do rozpatrywania sprawy na podstawie innego stanu prawnego, aniżeli występującego na podstawie złożonego przez skarżącego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270. ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy podnieść, że zarzuty skargi są oczywiście nieuzasadnione, skoro dotyczą naruszenia przepisów ustawy, której organ administracyjny nie zastosował i nie mógł - bez wniosku skarżącego - zastosować. Można co najwyżej rozważyć z urzędu (Sąd nie jest bowiem ograniczony zarzutami skargi), czy organ administracyjny nie powinien skarżącego w myśl art. 9 k.p.a. poinformować o stanie prawnym i ewentualnie także o korzystnej dla skarżącego zmianie stanu prawnego. Jednakże wykładnia przepisu art. 9 k.p.a. nie może, co do zasady, zmierzać aż tak daleko. Skarżący zażądał przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na konkretnej podstawie prawnej. Z treści art. 9 k.p.a. nie wynika natomiast, by organ administracyjny miał obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego porad i pouczeń co do tego, że nowe prawo może być dla wnoszącego korzystniejsze. W wyroku z dnia 4 kwietnia 2002 r.(sygn. akt I SA 2188/00 LEX nr 81741) stwierdzono, że: "O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości organ, mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska." W niniejszej sprawie żadnych wątpliwości nie było i nie mogło być. Wniosek oparto na jedynej w chwili jego sporządzenia podstawie prawnej, a skarżący w żadnym stadium postępowania wniosku tego nie wycofał ani też nie zażądał prowadzenia sprawy na innej podstawie. Zatem należy stwierdzić, że zarzut skarżącego odnośnie wadliwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest wadliwy, a w sprawie nie można przyjąć również naruszenia art. 9 k.p.a. Tym bardziej nie można przyjąć, gdyż skarżący wiedział już co najmniej w dacie sporządzenia odwołania o innych jeszcze możliwościach prawnych w zakresie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i z nich nie skorzystał. W skardze nie postawiono innych zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji, w szczególności nie ma zarzutu naruszenia przepisów powołanej wyżej ustawy z dnia 4 września 1997 r., a Sąd z urzędu także nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia prawa. Zarzut niedotrzymania terminu przez organ pierwszej instancji, aczkolwiek uzasadniony, nie może jednak prowadzić do uwzględnienia skargi. Skarżący bowiem miał możliwość wystąpienia ze skargą na bezczynność organu po uprzednim wniesieniu zażalenia z art. 37 k.p.a., Skarżący ani takiej procedury nie wszczynał, ani nawet nie wystąpił z zażaleniem. Trzeba także podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a nieterminowość wydania decyzji w pierwszej instancji takiego znaczenia nie miała. Rażące z punktu widzenia terminowości nierozpoznanie sprawy może w uzasadnionych przypadkach prowadzić do wyrządzenia stronie szkody, ale ta kwestia wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego i może być podstawą do dochodzenia roszczeń w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z tych więc względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.