II SA/Gd 1464/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka, Sędzia WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.), Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 23 marca 2001 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 lutego 2001 r. przyznającą S. N. prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że Pan N. był zarejestrowany w R.U.P. w G. w dniu 01.04.1997r., jako uprawniony do pobierania zasiłku przedemerytalnego od dnia 02.04.1997 r. w wysokości 160% kwoty zasiłku. Prawo do tego zasiłku Pan N. utracił z dniem 08.01.1999 r., z powodu otrzymania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ponownie Pan N. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 12.02.2001r. W okresie poprzedzającym rejestrację od 08.01.1999 r. do 31.01.2001 r. Pan N. pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Mając na uwadze, iż Pan N. udokumentował okres uprawniający do zasiłku w wymiarze ponad 37 lat, a także spełnił określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz posiada okres uprawniający do emerytury, organ I instancji przyznał mu prawo do zasiłku przedemerytalnego. Od decyzji tej strona odwołała się, twierdząc że spełnia wymogi do przyznania tego zasiłku w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Organ II instancji podał, że przepis art.37j ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdza, iż wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art.24 ust. 1, z zastrzeżeniem ust.3-5. Zgodnie z art.37j ust.3 w/w ustawy wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 160% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w rejonach administracyjnych / gminach / uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Organ odwoławczy stwierdził, iż art.37j ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art.27 ust. 1 pkt 3-6 i ust.2 pkt 2-4. Zdaniem organu II instancji S. N. nie spełnia wymogów art.37j ust.3 w/w ustawy do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy, gdyż nie zamieszkuje w rejonie administracyjnym / gminie / uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym - obszar działania Powiatowego Urzędu Pracy w G. nie należy do takiego rejonu. Na mocy art.4 pkt 4, art. 8 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela, ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o oznaczeniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej / Dz. U. Nr 122, poz. 1323 / artykułowi 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu od 01.01.2001 r. zostało nadane nowe brzmienie. W obowiązującej od 01.01.2001 r. treści artykułu 37j ustawy został pominięty art.37j ust.5 w dawnym brzmieniu mówiącym, iż : "zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 przysługuje również osobie nie zamieszkałej w rejonie administracyjnym / gminie / uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został po dniu 1 lipca 1996r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy w wyniku jednorazowego lub w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące zmniejszenia zatrudnienia o co najmniej 100 pracowników." Przepis ten, w tym brzmieniu obowiązywał tylko do końca roku 2000. Organ odwoławczy podał, iż oznacza to, że obecnie brak jest podstawy prawnej do przyznania Panu N. prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że nieuzasadnione jest żądanie Pana N. przywrócenia prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych, gdyż prawo do tego zasiłku nie uległo zawieszeniu, lecz strona utraciła go na podstawie decyzji Kierownika P.U.P. z dnia 02.03.1999 r., co było zgodne z treścią art.37n ust. 1 w związku art.2 ust. 1 pkt 2 lit. c w/w ustawy. Nabywając prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy strona przestała spełniać wymogi statusu bezrobotnego określone w art. 2 ust.1 pkt 2 lit. c tej ustawy, co obligowało do pozbawienia jej prawa do zasiłku przedemerytalnego w oparciu o art. 37n ust.1 przedmiotowej ustawy. Na mocy zaskarżonej decyzji Pan N. nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego od nowa, niezależnie od wcześniej posiadanych uprawnień. Z uwagi na nowe okoliczności stanu faktycznego mamy do czynienia z nową sprawą, która wymaga ustalenia od nowa wysokości przyznawanego również od nowa prawa do zasiłku przedemerytalnego. Panu N. przysługuje prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 37j ust. 2 w/w ustawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. N. domagał się przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 %. Skarżący podał, iż prawo nabyte nie może zostać odebrane, natomiast osoby, które nabyły prawo do zasiłku w wysokości 160% mogą je zawiesić, zaś Kierownik PUP pozbawił go tego prawa. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ odwoławczy prawidłowo rozpatrzył sprawę stosując przepisy obowiązujące w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego po zaprzestaniu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarga natomiast sprowadza się w istocie rzeczy do kwestionowania zasadności decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 2 marca 1999 r., mocą której orzeczono o pozbawieniu skarżącego prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 8 stycznia 1999 r. z powodu przyznania renty. Poza sporem pozostawał fakt, że skarżący nie wnosił odwołania od decyzji z dnia 2 marca 1999 r. w związku z czym stała się ona decyzją ostateczną. Wobec tego organ administracji publicznej rozpoznając wniosek skarżącego w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego złożony po zaprzestaniu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, był związany niniejszą decyzją i nie mógł dokonywać oceny jej poprawności. W konsekwencji skoro decyzją z dnia 2 marca 1999 r. orzeczono o pozbawieniu skarżącego prawa do zasiłku przedemerytalnego, to brak było podstaw, aby ponowny wniosek o przyznanie prawa do przedmiotowego świadczenia traktować jako wniosek o podjęcie wypłaty zawieszonego zasiłku przedemerytalnego. Tym samym organ prawidłowo rozpatrzył wniosek skarżącego jako nowy wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, stosując przepisy obowiązujące w dacie podejmowania decyzji. Sąd administracyjny rozpoznając skargę również nie miał podstaw do dokonania oceny zgodności z prawem decyzji z dnia 2 marca 1999 r., gdyż nie została ona wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy o prawo do zasiłku przedemerytalnego po ustaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 135 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie Sad na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.