II SA/Gd 1482/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie NSA Marek Gorski, WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. na rozprawie na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej z dnia 12 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania inwalidy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej orzeczeniem z dnia 26 lutego 2001 r. rozpoznała u Z. K. schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1) przewlekłą chorobę wieńcową z przebytym zawałem mięśnia sercowego § 38 p. 4, 2) przewlekłe zapalenie trzustki § 45 oraz schorzenia współistniejące: 3) przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego prawego § 18 p. 1,4) zespół neurasteniczny § 67 p. 2. 5) chorobę wrzodową § 43 p. 4, 6) kamicę nerkową § 49 p. 3, 7) stan po cholecystektomii § 44 p. 4. 8) hyperlipidenię i uznała, że jest on trwale niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny - kategoria "E". Nadto Rejonowa Komisja Lekarska określiła, że schorzenia ad. pkt 1, 2, 3, 6, 7, 8 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Schorzenia ad. pkt 4 i 5 rozpoznania pozostają w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie niniejszym orzeczeniem zaliczono Z. K. do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia uznając, że jest częściowo zdolny do pracy oraz, iż inwalidztwo jest trwałe. Natomiast nie zaliczono go do żadnej grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową i uznano, że inwalidztwo istnieje od dnia 24.11.2000 r., tj. od dnia zgłoszenia istotnego pogorszenia stanu zdrowia. W odwołaniu od powyższego orzeczenia Z. K. zakwestionował je w części stanowiącej o braku związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową oraz domagał się przyznania renty wojskowej. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej orzeczeniem a dnia 12 marca 2001 r. utrzymała w mocy powyższe orzeczenie. Z. K. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionował orzeczenia organów obu instancji w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową, domagając się przyznania mu praw do renty wojskowej. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast jak wynika z art. 58 §1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) o inwalidztwie żołnierzy i związku tego inwalidztwa ze służbą wojskową orzekają wojskowe komisje lekarskie. Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia (art. 21 ust. 3 cyt. ustawy). Natomiast stosownie do art. 31 niniejszej ustawy prawo do zaopatrzenia emerytalnego ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny i od tej decyzji służy odwołanie według zasad określonych w Kodeksie postępowania cywilnego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jest to jedynie orzeczenie na podstawie którego wojskowy organ emerytalny wydaje decyzję w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej. Kontroli sądowej poddane zostały zatem tylko decyzje w sprawie prawa do zaopatrzenia emerytalnego z wyłączeniem odrębnej kontroli orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Kontrola prawidłowości stanowiska orzeczniczego prezentowanego w takim orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej dokonywana jest w ramach rozpoznawania odwołania od decyzji wojskowego biura emerytalnego. Zgodnie z art. 476 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczące emerytur i rent są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Stosownie zaś do art. 477 § 1 k.p.c. sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do właściwości sądów okręgowych z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że ustawodawca sprawy dotyczące emerytur i rent przyznawanych przez wojskowe organy emerytalne przekazał do kognicji sądów powszechnych. W postępowaniu przed sądem powszechnym kwestionując zasadność decyzji odmawiającej przyznania prawa do wojskowej renty inwalidzkiej można jednocześnie zakwestionować wydane dla potrzeb postępowania rentowego orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej. Zatem należy stwierdzić, że sprawa ze skargi żołnierza (byłego żołnierza) na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., IHZP 9/99 (OSNAP 2000/5/167), stwierdzając, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Niniejszy pogląd zachował swoją aktualność również na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pomimo określenia przez Wojskową Komisję Lekarską przedmiotu sprawy jako kontrolnego badania inwalidy, należało uznać, uwzględniając wniosek skarżącego jak również treść odwołania oraz skargi do sądu. w których niezmiennie domagał się przyznania prawa do renty wojskowej, że przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie ta część orzeczenia, która dotyczy związku choroby ze służbą wojskową. W takim zakresie, co wyżej wykazano, sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co musiało skutkować jej odrzuceniem. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.