II SA/Gd 149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w L. na decyzję Wojewody z dnia 23 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz na zmianę sposobu użytkowania postanawia: 1. uchylić zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 5 lutego 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 2. zwrócić skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w L. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z urzędu na jej koszt uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych. Wspólnota Mieszkaniowa w dniu 7 lutego 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 23 sierpnia 2017 r., nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty nr [..] z dnia 30 marca 2017 r., nr [..], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. B. pozwolenia na budowę i nadbudowę budynku garażowego oraz na zmianę sposobu użytkowania na funkcję usługowo-handlową na działce nr [.], w obrębie nr 2 w L. Do skargi skarżąca dołączyła wniosek z dnia 5 lutego 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi motywując go tym, że pomimo wniosku Wspólnoty o kierowanie korespondencji i wydanych w sprawie decyzji do Zarządu Wspólnoty i do wskazanych przez nią członków, a nie do ustanowionego pełnomocnika, decyzja organu drugiej instancji została doręczona temu pełnomocnikowi w dniu 28 sierpnia 2017 r., który nie poinformował Zarządu o fakcie doręczenia. W konsekwencji skarżąca dowiedziała się o treści decyzji dopiero w dniu 1 lutego 2018 r. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 27 lutego 2018 r. wezwano skarżącą Wspólnotę, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 47 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do złożenia 4 odpisów wniosku z dnia 5 lutego 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi lub jego uwierzytelnionych fotokopii z załącznikami, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z tej samej daty wezwano skarżącą do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonej za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającej umocowanie do reprezentowania skarżącej (uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej), a także, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193), do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. W zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi. Ponadto, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 27 lutego 2018 r. skarżącej doręczono odpis odpowiedzi na skargę. Odpisy ww. zarządzeń zostały nadane do skarżącej w jednej kopercie i prawidłowo doręczone w dniu 7 marca 2018 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 20 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy w dniu 13 marca 2018 r. skarżąca wykonała zobowiązania wynikające z zarządzeń z dnia 27 lutego 2018 r., tj. przedłożyła 4 odpisy skargi własnoręcznie podpisanych przez Zarząd Wspólnoty, kopię uchwały Wspólnoty o powołaniu Zarządu, poświadczoną notarialnie za zgodność z oryginałem oraz uiściła wpis sądowy od skargi. Zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 149/18, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej z dnia 5 lutego 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 14 marca 2018 r., skarżąca nie uczyniła zadość nałożonemu na nią obowiązkowi złożenia 4 odpisów tego wniosku lub jego uwierzytelnionych fotokopii z załącznikami. Na powyższe zarządzenie Wspólnota w dniu 24 kwietnia 2018 r. wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 7 marca 2018 r. zostały jej przesłane w jednej kopercie 4 pisma, z których 3 były zatytułowane, tj. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, wezwanie do uiszczenia wpisu, odpis odpowiedzi na skargę oraz pismo bez tytułu, które w niczym nie przypominało wezwania i strona potraktowała je jako załącznik do wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi. Zdaniem skarżącej wezwanie do uzupełnienia braków winno być tak sformułowane, zarówno pod względem treści, jak i formy, by umożliwiało stronie prawidłową realizację nałożonego obowiązku procesowego, w szczególności gdy – jak w niniejszej sprawie – strona działa samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W jej ocenie wezwanie do przedłożenia 4 odpisów wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi tym wymogom nie sprostało. W przeciwieństwie do innych pism nie było bowiem zatytułowane, a nadto było dołączone poprzez spięcie zszywaczem do innego pisma. Mając więc na uwadze ilość przesyłanej korespondencji, w tym zatytułowanie dwóch pism jako "wezwanie", strona nie przypuszczała, że należy wykonać pismo, które nie jest opatrzone takim tytułem i że zawiera ono jakiekolwiek zobowiązanie. W konsekwencji niewykonanie jednego z nałożonych obowiązków było wynikiem wprowadzenia Wspólnoty w błąd, a więc nie nastąpiło z winy strony. Do zażalenia skarżąca Wspólnota dołączyła 4 odpisy wniosku o przywrócenie terminu wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 poz. 1369, ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy taka właśnie sytuacja zachodzi. Zażalenie skarżącej na zarządzenie tutejszego Sądu z dnia 12 kwietnia 2018 r. jest oczywiście uzasadnione, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy sposób sformułowania pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu mógł wprowadzić w błąd stronę, która występuje przed sądem bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Pismo to, doręczone w jednej przesyłce wraz z innymi wezwaniami, nie zostało bowiem należycie zatytułowane, w sposób który wyraźnie wskazywałby na jego treść, a nadto było podpięte do innego z wezwań w sposób wskazujący, iż może ono być jego załącznikiem. Zdaniem Sądu okoliczności te mogły więc budzić wątpliwości strony skarżącej, co do faktu istnienia dodatkowego obowiązku wyartykułowanego w nieoznaczonym, podpiętym do innego pisma, piśmie. Tym samym Sąd, w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylił w całości swoje zarządzenie z 12 kwietnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia 5 lutego 2018 r. o przywrócenie terminu z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Na marginesie wskazać należy, że w dalszej kolejności przedmiotowy wniosek z dnia 5 lutego 2018 r. zostanie skierowany do merytorycznego rozpoznania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a. nakazując zwrócić z urzędu na koszt skarżącej ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 100 zł uiszczonych tytułem wpisu sądowego od zażalenia. W tym zakresie Sąd kierował się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 374/04, zgodnie z którym "uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznacza brak podstawy do uiszczenia opłaty - art. 220 § 1 p.p.s.a. nie ma wówczas zastosowania, a opłata pobrana wcześniej podlega uchyleniu i zwrotowi (art. 225 p.p.s.a.)".