II SA/Gd 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku B. i K. K., Wójt Gminy, decyzją z dnia 2 kwietnia 2009 r., nr [...] odmówił wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na terenie działek nr 491/1, 491/2 położonych w K. w gminie K.. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), Organ wskazał, że wnioskowane pod zabudowę działki nr 491/1 i 491/2, zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowią użytek leśny kl Ls IV i leżą w zwartym obszarze użytków leśnych, który nie był przeznaczony na cele nieleśne w obowiązującej do dnia 31 grudnia 2003 r. aktualizacji miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonej uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 24 lipca 1992 r. Przedmiotowe działki stanowią część lasu, położonego w granicach pasa technicznego, pozostajacego w nadzorze Urzędu Morskiego, na terenie Parku Krajobrazowego. Organ wskazał, że po przeprowadzonej analizie stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione wymagania art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - teren wymaga bowiem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zmiana przeznaczenia na cele nieleśne gruntów leśnych, może być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. i K. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem odwołujących, się organ I instancji błędnie ustalił stan prawny działki o nr 491/2, gdyż znajduje się ona na terenie przeznaczonym pod uprawy rolne a nie leśne. Ponadto, w ich ocenie, przed wydaniem decyzji organ powinien uzyskać stosowne uzgodnienia organu wymienionego w art. 53 ust. 4 pkt 3, 6 i 7 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 października 2009 r., sygn. akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 i art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, jak również zmiana zagospodarowania terenu a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. W niniejszej sprawie nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren wymaga bowiem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Okoliczność ta wynika z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przewidującego, iż zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne wymagają wszelkie grunty leśne. Organ stwierdził, że charakter planowanej przez strony na przedmiotowym terenie inwestycji, a mianowicie budowa domu letniskowego, wskazuje, że nie ma ona na celu wykorzystania leśnego charakteru tych działek. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo ustalił, że do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy niezbędna jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonej uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 24 lipca 1992 r. nie uzyskano stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnym na cele nieleśne, dlatego też nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, że fakt zakwalifikowania działek, na których planowano przedmiotową inwestycję, jako Ls IV – las, co wynika z akt sprawy, wiąże organy administracji w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast odnośnie zarzutu braku uzgodnień z innymi organami, organ odwoławczy wskazał, że projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie powinien być przesyłany do uzgodnienia, gdyż obowiązek ten dotyczy wyłącznie projektów decyzji pozytywnych, czyli ustalających warunki zabudowy. W skardze na powyższą decyzję B. i K. K. zarzucili naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że inwestycja skarżących powoduje zmianę przeznaczenia działek nr 491/1 i 491/2, położonych w miejscowości K. ., a w konsekwencji konieczność uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia. Nadto podnieśli ono zarzut naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych leżących u podstaw wydania zaskarżonej decyzji oraz naruszenia § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że nie kwestionują, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nieleśne gruntów, takich jak znajdujące się w ich posiadaniu, wymaga uzyskania zgody marszałka województwa, wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej i dokonuje się go w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących, podmiotem, który o taką zgodę może wystąpić nie są jednak skarżący, tylko organ administracji, do którego kompetencji należy sporządzanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie będzie to Wójt Gminy. Skarżący podnieśli, że w roku 2000, 2007 oraz 2008 występowali do Gminy o zmianę przeznaczenia działek stanowiących ich własność, ale nie zostały podjęte żadne działania w tym zakresie. Jednocześnie skarżący wskazali, że zrealizowana przez nich na przedmiotowych działkach inwestycja nie rodzi konsekwencji w postaci zmiany przeznaczenia nieruchomości. Działki gruntu stanowiące ich własność są użytkami leśnymi i takimi pozostaną mimo częściowej zabudowy, skarżący nie wycięli żadnego drzewa, a zabudowa została wkomponowana w krajobraz i stan zalesienia. Skarżący wskazali, że użytkują wybudowany obiekt jedynie w celu sezonowego wypoczynku. Domek rekreacyjny został przez nich postawiony wiele lat temu w 1998 r., skarżący od 2000 r. płacą podatek od nieruchomości, a władze zapewniały ich, że wolą gminy jest zalegalizowanie budowy domków letniskowych na przedmiotowym terenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że analizowany obszar wyznaczono zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowując wymogi określone w § 3 pkt 2 tego rozporządzenia. Skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego czterokrotnie składali wnioski o odroczenie rozprawy. Skarżący wnieśli o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 29 kwietnia 2010 r., uzasadniając swój wniosek chorobą skarżącego. Wniosek ten został przez Sąd uwzględniony. Następnie złożyli oni wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 16 czerwca 2010 r. Wniosek ten uzasadniono faktem, iż w dniu 15 czerwca 2010 r. skarżący udzielili pełnomocnictwa r. pr. R. R., który ma wyznaczone inne rozprawy w tym terminie. Sąd przychylił się do tego wniosku. Skarżący wnieśli także o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 9 września 2010 r. z uwagi na śmierć ojca skarżącego w dniu 9 września 2010 r., również ten wniosek skarżących uwzględniono. W dniu 9 listopada 2010 r. do Sądu wpłynął drogą faksową kolejny wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 10 listopada 2010 r. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, iż skarżący K.K. nie może się poruszać z uwagi na schorzenie kręgosłupa, a skarżąca B. K. nie posiada wiedzy, która umożliwiłaby jej samodzielnie wzięcie udziału w postępowaniu. Do wniosku dołączono kserokopię zwolnienia lekarskiego, która jest nieczytelna. Zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozprawa podlega odroczeniu jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. W ocenie Sądu, w sprawie brak było podstaw do odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 10 listopada 2010 r. Skarżący nie wykazał by jego nieobecność była wywołana przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, w szczególności nie wykazał on, by jego stan zdrowia uniemożliwiał wzięcie udziału w rozprawie. Nieczytelny druk zaświadczenia lekarskiego dołączonego do przesłanego drogą faksową wniosku o odroczenie rozprawy nie umożliwiał dokonania ustaleń odnośnie stanu zdrowia skarżącego. Skarżący składając wniosek o odroczenie rozprawy winien był wykazać zaistnienie okoliczności z art. 109 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego nie uczynił. Uzasadnienie wniosku, iż skarżąca B. K. nie posiada wiedzy, która umożliwiłaby jej samodzielnie wzięcie udziału w postępowaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż skarżący w celu ich reprezentowania w prowadzonym postępowaniu ustanowili profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego (co stało się przyczyną odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 16 kwietnia 2010 r.). Po stronie pełnomocnika nie zachodziły żadne przeszkody uniemożliwiające mu wzięcie udziału w postępowaniu. Obecność skarżących na rozprawie nie była konieczna, a pełnomocnik skarżących mógł podnieść w ich imieniu wszelkie okoliczności i zarzuty. W związku z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, skarżący nie był wzywany na rozprawę ani zawiadamiany o jej terminie. Na rozprawie sąd nie przeprowadzał żadnych dowodów, na rozprawę nie stawiła się żadna ze stron, postępowanie ograniczyło się do zreferowania przebiegu sprawy i wydania wyroku. Podkreślić nadto należy, iż złożony wniosek jest już czwartym wnioskiem o odroczenie rozprawy, składanie przez skarżących wniosków o odroczenie wszystkich kolejnych rozpraw prowadzi do przedłużenia postępowania. W toku trwającego ponad 10 miesięcy postępowania skarżący mógł złożyć wszelkie oświadczenia i wyjaśnienia czy zarzuty. Nieuwzględnienie wniosku o odroczenie rozprawy nie naruszyło zatem uprawnień skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarżący wystąpili o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domku letniskowego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt 1–5 tego przepisu. Brak spełnienia choćby jednego z tych warunków uniemożliwia uwzględnienie wniosku i czyni zbytecznym badanie zaistnienia pozostałych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1. Art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z dokonanych przez organy ustaleń wynika, iż teren, którego dotyczy wniosek (działki Nr 491/1 i 491/2) stanowi teren leśny. Ustalenie to jest prawidłowe. Zostało ono oparte na dowodzie w postaci dokumentu – informacji z rejestru gruntów, w którym teren ten oznaczony jest symbolem Ls IV. Nadto wskazać należy, iż we wniesionej skardze skarżący nie kwestionowali już tej okoliczności, potwierdzając fakt, iż teren przeznaczony pod inwestycję stanowi grunt leśny. Teren ten nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnym na cele nieleśne, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.). Teren ten wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 1995 r., Nr 16, poz. 78 ze zm.) wynika bowiem, iż zmiana przeznaczenia wszystkich gruntów leśnych, niezależnie od ich powierzchni, wymaga zgody marszałka województwa, wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, a przeznaczenia takich gruntów na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko skarżących, iż inwestycja polegająca na budowie domku letniskowego nie prowadzi do zmiany przeznaczenia nieruchomości leśnej jest niezasadne. Realizacja na nieruchomości domku letniskowego nie ma związku z prowadzeniem gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j.Dz. U. z 2005 r. Nr 45 poz. 435 ze zm.). Zabudowa nieruchomości leśnej domem letniskowym przeznaczonym do sezonowego wypoczynku, niewątpliwie stanowi zmianę przeznaczenia nieruchomości z nieruchomości leśnej na nieruchomość przeznaczoną pod zabudowę rekreacyjną. Wymaga ona zatem zgody, o której jest mowa art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Podnoszona przez skarżących okoliczność, iż o wydanie takiej zgody winien wystąpić Wójt Gminy, do którego kompetencji należy sporządzanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz fakt, iż skarżący składali do Wójta Gminy, wnioski o zmianę przeznaczenia działek stanowiących ich własność, lecz organ nie podjął żadnych działań w tym zakresie, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Rozstrzygnięcie organu w przedmiocie warunków zabudowy uzależnione jest bowiem wyłącznie od spełnienia przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Warunek cytowanego przepisu nie jest spełniony, a przyczyny takiego stanu rzeczy nie zostały przez ustawodawcę uznane za istotne dla rozstrzygnięcia. Kwestie związane z przebiegiem ewentualnej procedury planistycznej lub składanymi wnioskami w przedmiocie zmiany przeznaczenia terenu, nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie okoliczności dotyczące daty wybudowania domku, płacenia podatku od nieruchomości, jak i zapewnienia organów o woli zalegalizowania budowy domków letniskowych na przedmiotowym terenie, nie mogą mieć wpływu na ocenę spełnienia przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Za bezzasadny uznać także należy zarzut naruszenia przepisów § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), poprzez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Z § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wynika, iż obszar analizowany wyznacza się w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w obszarze tym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało wydane na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, stanowiącego, że minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Delegacja ustawowa przewidziana została w zakresie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporządzana analiza niewątpliwie służy stwierdzeniu istnienia przesłanki wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jaką jest okoliczność, iż co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Analiza nie musi natomiast zawierać ustaleń w zakresie przesłanki przewidzianej w art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy, która nie pozostaje w związku z wymaganiami dotyczącymi nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie § 3 ust. 1 rozporządzenia przekracza zakres delegacji ustawowej przewidziany w art. 61 ust. 6 ustawy. Podkreślić należy, iż w istocie, zasadność ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu i sporządzania w tym celu analizy, zachodzi jedynie w przypadku, gdy ustalenie warunków zabudowy jest możliwe. W przypadku, gdy wobec barku spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 4 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, sporządzanie analizy jest zdaniem Sądu zbędne. Ewentualne wadliwości analizy nie mogą mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia organu, w sytuacji, gdy na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stoi niespełnienie wymogu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, iż w sporządzonej analizie obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Z analizy wynika, iż szerokość frontu działki skarżących wynosi 33 m. a obszar wyznaczono w promieniu 100 m. Spełnia on zatem przewidziany w § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wymóg trzykrotnej szerokości frontu działki, nie mniejszej niż 50 m. Za bezzasadny uznać także należy podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych leżących u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Organ w wydanej decyzji ustalił bowiem wszystkie okoliczności istotne dla rozpatrzenia sprawy i dokonał ich prawidłowej oceny prawnej. Stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do przesłania projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy do uzgodnienia innym organom, gdyż obowiązek ten dotyczy wyłącznie projektów decyzji pozytywnych, czyli ustalających warunki zabudowy, jest słuszne. W sytuacji, gdy z uwagi na brak spełnienia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest niemożliwe, brak jest podstaw do dokonywania uzgodnienia decyzji w trybie art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy. Wydana decyzja nie narusza prawa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę jako bezzasadną.