II SA/Gd 1501/98

1. Decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego, a jego zmiana może nastąpić tylko w określonym trybie dotyczącym zmiany planu. 2. Jeżeli garaże zostały zbudowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, to nawet popełnienie przez organy pewnych naruszeń prawa w zakresie wymaganej odległości nie daje podstaw do wzruszenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia 30 czerwca 1998 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania Bogdana B. i Teresy S.-K. reprezentowanych przez adwokata Wincentego B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 października 1995 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1, art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w sprawie nastąpiło na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z dnia 25 października 1995 r. Prezydent Miasta na podstawie art. 1 ust. 2, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, ustaleń miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy W., zatwierdzonego uchwałą nr (...) Rady Miasta G. z dnia 17 listopada 1994 r. /Dz.Urz. Woj. G. nr 29 poz. 151/ w wyniku rozpatrzenia wniosku Marii i Józefa H. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch garaży na posesji w G. W odwołaniu od tej decyzji Bogdan B. i Teresa S.-K. wnosili o jej uchylenie zarzucając naruszenie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności odwołujący zarzucali, że sporna inwestycja zlokalizowana jest w strefie ochrony konserwatorskiej, ponadto nie zachowano wymaganej odległości 4 m od granicy posesji z drogą dojazdową, bowiem nie ma takiej drogi na zapleczu ul. G. Odwołujący podnosili uciążliwość nieruchomości dla mieszkańców oraz kwestionowali realizację drogi na zapleczu przy ul. G. Droga taka nie została dotąd wykonana. Odwołano się także do pisma Prezydenta miasta z dnia 2 stycznia 1995 r., z którego wynika, że działka została wydzielona geodezyjnie wraz z drogą dojazdową do tej działki od strony ul. D. W tej sytuacji w ocenie odwołujących nie można wydzielić drugiej drogi do tej działki przez tereny na zapleczu ul. G. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera wszystkie niezbędne elementy zgodnie z art. 42 cyt. ustawy. W zakresie interesów osób trzecich organ orzekający I instancji przyjął, jakie warunki musi spełnić inwestor, by tych warunków nie naruszyć zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nastąpi w pozwoleniu na budowę. Nadto wskazano, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie oznacza, że wnioskodawca otrzyma pozwolenie na budowę garaży. Co do drogi dojazdowej, to zarzuty w tym zakresie mogą być rozpatrywane jedynie na etapie pozwolenia na budowę. Zamierzenie inwestycyjne wnioskodawców nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący domagali się uchylenia decyzji zarzucając naruszenie zarówno przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaleń miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy W. zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta G. z dnia 17 listopada 1994 r. /Dz.Urz. Woj. G. nr 29 poz. 151/. Poza zarzutami odwołania podnosili, że zgodnie z planem miejscowym wnętrze blokowe ul. H. przeznaczone jest do obsługi mieszkańców bloku, brak informacji w planie, że dotyczy to również mieszkańców ul. D. Dojazd do garaży graniczy z budynkiem, którego skarżący są współwłaścicielami i wieczystymi użytkownikami gruntu. W materiałach sprawy brak dokumentów potwierdzających wykonanie i odbiór drogi. Zgodnie z planem realizacyjnym z 1977 r. w 1996 r. zlecono opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego wnętrza blokowego ul. H. przez Wydział Planowania Przestrzennego. W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie wskazano, że plan nie zabrania na tym terenie lokalizowania garaży związanych z tym typem zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, by wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. Powołany, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ przewiduje, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Jest to zgodne z innymi przepisami ustawy przewidującymi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach /art. 2 ust. 1 ustawy/. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby nieważna, gdyby pozostawała w sprzeczności z ustaleniami planu, obowiązującego na danym terenie /art. 40 ust. 1 ustawy/. Powyższe przepisy ustawy wskazują, że decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego, a jego zmiana może nastąpić tylko w określonym trybie dotyczącym zmiany planu. W przedmiotowej sprawie ustalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy W. zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta G. z dnia 17 listopada 1994 r. /Dz.Urz. Woj. G. nr 29 poz. 151/ przewidują dla terenu, o który chodzi w sprawie zabudową mieszkaniowa wielo- i jednorodzinną z dopuszczeniem lokalizacji garaży indywidualnych. Z treści planu nie wynika, by sporny teren dotyczył i przeznaczony był tylko do obsługi mieszkańców ul. G. Plan nie zawiera zakazu sytuowania inwestycji, których właściciele zamieszkują przy ul. D. Do odmiennego rozstrzygnięcia w tej sprawie nie może prowadzić również zarzut skarżących, że dotąd nie została zrealizowana droga dojazdowa na zaplecze budynków przy ul. H. zgodnie z decyzją Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w G. z dnia 8 grudnia 1977 r., bowiem nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy. Podkreślenia również wymaga, że na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 22 sierpnia 2000 r. pełnomocnik zainteresowanych Marii i Józefa H. okazał prawomocną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 1996 r. pozwalającą na budowę 2 garaży. Wszyscy zainteresowani, a także skarżący zgodnie oświadczyli, że garaże zostały zbudowane, a od decyzji pozwalającej na budowę nie składali odwołania. Sprawa dotyczy tylko zagospodarowania terenu, którego skarżący nie są właścicielami, ani użytkownikami wieczystymi, jeżeli zatem garaże zostały zbudowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, to nawet popełnienie przez organy pewnych naruszeń prawa w zakresie wymaganej odległości nie daje podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.