II SA/Gd 151/14

Dnia 13 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 27 września 2013 roku, nr [...] w przedmiocie zorganizowania przetargu na odbieranie lub odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. W dniu 17 lutego 2014r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Gmina B. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę na opisane wyżej zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 27 września 2013r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że Zarządzenie pokontrolne zostało jej doręczone w dniu 2 października 2013r. Skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 października 2013r. Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało doręczone skarżącej w dniu 14 listopada 2013r. Skarżąca podała, że w terminie ustawowym wniosła skargę, która została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014r. w sprawie II SA/Gd 39/14 z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia (skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu). Jednocześnie skarżąca wskazała, że w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej na ww. postanowienie z dnia 30 stycznia 2014r. wnosi niniejszą drugą skargę, gdyż rozstrzygniecie Sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata w rozumieniu art. 178 ppsa, dlatego nie ma powodu, który uniemożliwiałby wniesienie skargi ponownie. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącą Gminę B. podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy jednak odwołać się do argumentacji zawartej w postanowieniu Sądu z dnia 30 stycznia 2014r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl natomiast art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.) wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, bowiem niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu, zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro zatem przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanego podmiotu określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. ww. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2014r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 39/14). Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że zaskarżone zarządzenie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie wniesienia skargi i 30 dniowym terminie na jej wniesienie liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została prawidłowo doręczona Gminie B. w dniu 14 listopada 2013 roku. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, z uwzględnieniem treści art. 83 § 2p.p.s.a.(dni 14 i 15 grudnia 2013 r. przypadały na sobotę i niedzielę), upłynął zatem w dniu 16 grudnia 2013 roku. Skarga została natomiast wniesiona do Sądu, za pośrednictwem organu administracji publicznej, tj. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w dniu 17 lutego 2014 roku, a więc po upływie tego terminu. Termin do wniesienia skargi nie został zatem przez skarżącą Gminę B. zachowany. Zgodnie z art. 58 §1 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia odrzucił. Nie ma żadnego znaczenia w sprawie ta okoliczność, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w terminie jaki obowiązuje do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 30 stycznia 2014r., jak również ta, że postanowienie Sądu z dnia 30 stycznia 2014r. nie ma powagi rzeczy osądzonej, w sytuacji gdy termin na wniesienie skargi nie został dotrzymany, a wniesienie skargi po terminie powoduje, że skarga podlega odrzuceniu.