II SA/Gd 152/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 września 2025 r., nr G.RPU.533.1.2025.PG w przedmiocie nałożenia obowiązku w sprawie funkcjonowania urządzeń wodnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 2 stycznia 2026 r. (data stempla pocztowego) T. N. (dalej jako: skarżący) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 września 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Elblągu z 22 listopada 2024 r., nr GE.ZPU.534.7.2024.AZ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie 8 października 2025 r., zatem termin na wniesienie skargi upływał 7 listopada 2025 r. i nie został przez skarżącego dochowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 8 października 2025 r., co potwierdza znajdujący się w aktach organu dowód doręczenia. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 7 listopada 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, w tej dacie skarżący nie wniósł skargi do tut. Sądu. Skarga z 31 grudnia 2025 r. została bowiem nadana w urzędzie pocztowym w dniu 2 stycznia 2026 r., a więc niewątpliwie po upływie wskazanego terminu. Co więcej, skarga ta została nadana bezpośrednio na adres Sądu, nie zaś do organu, którego decyzję strona kwestionuje. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1). Ustawodawca przewidział też, że termin, o którym mowa w § 1 i 2 (30 dni na wniesienie skargi), uważa się wtedy za zachowany, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego, a sąd niezwłocznie przesłał skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (§ 4). W rozpoznawanej sprawie jednak skarga nadana przez skarżącego bezpośrednio do Sądu w dniu 2 stycznia 2026 r. nie została złożona przed upływem terminu, lecz po jego upływie. Ze względu zaś na nieprawidłowy tryb wniesienia skargi, konieczne było przesłanie jej według właściwości do skarżonego organu, co uczyniono w dniu 13 stycznia 2026 r. (k. 24 akt sądowych), a zatem również niewątpliwie po upływie terminu na wniesienie niniejszej skargi. Powyższe oznacza, że skarga z 31 grudnia 2025 r. została wniesiona po terminie i w związku z tym nie może zostać przyjęta do merytorycznego rozpoznania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.