II SA/Gd 154/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 154/15 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. A. P. wnioskiem z 4 maja 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu podając, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód z tytułu działalności gospodarczej wnioskodawcy w deklarowanej wysokości 4000 zł. Rodzina posiada dom o pow. 204 m2, mieszkanie o pow. 60 m2 oraz nieruchomości rolne i działkę rekreacyjną. Wnioskodawca jest współwłaścicielem trzech samochodów specjalnych marki MAN i Mercedes, współwłaścicielem koparki oraz samochodu osobowego marki Audi o wartości 40 tys. zł. Małżonka wnioskodawcy posiada działkę rolną oraz współwłasność połowy domu. Wedle oświadczenia małżonkowie posiadają oszczędności w kwocie 5 tys. zł. Starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy wskazując, że przedmiotowy wniosek skarżący złożył po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie wszczętej jego skargą, a w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, które mogłoby prowadzić do wzruszenia prawomocnego wyroku z 16 września 2015 r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w toku postępowania w rozumieniu art. 243 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie mógł zostać uwzględniony. W piśmie z dnia 7 czerwca 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 11 maja 2016 r. wnosząc o jego zmianę i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w zakresie dotyczącym zażalenia na postanowienie z dnia 9 marca 2016 r, umarzające postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia z 16 lipca 2015 r. w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 243 p.p.s.a przez uznanie, że nie toczy się postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 2 tej ustawy prawo pomocy w zakresie całkowitym, którego domaga się skarżący, obejmuje zwolnienie od kosztów sadowych oraz ustanowienie adwokata, racy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przytoczone wyżej przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa, zaś rozstrzygniecie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego wynika, że wraz z żoną utrzymują się z dochodu w wysokości 4000 zł. Posiadają dom o pow. 204 m2 i mieszkanie o pow. 60 m2 oraz nieruchomości rolne i działkę rekreacyjną. Skarżący jest współwłaścicielem trzech samochodów specjalnych marki MAN i Mercedes, współwłaścicielem koparki oraz samochodu osobowego marki Audi o wartości 40 000 zł. Żona skarżącego posiada działkę rolną oraz jest współwłaścicielka połowy domu. Nadto posiadają oszczędności w kwocie 5 000 zł. Z kolei zobowiązania i stałe wydatki miesięczne związane z kosztami utrzymania wynoszą 1000 zł. W tej sytuacji nie można uznać ani że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ani też, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. To zaś powoduje brak podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również w jakiejkolwiek części. Wskazać przy tym należy, że na obecnym etapie postępowania skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.