II SA/Gd 154/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. A. P. wnioskiem z 4 maja 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu podając, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód z tytułu działalności gospodarczej wnioskodawcy w deklarowanej wysokości 4000 zł. Rodzina posiada dom o pow. 204 m2, mieszkanie o pow. 60 m2 oraz nieruchomości rolne i działkę rekreacyjną. Wnioskodawca jest współwłaścicielem trzech samochodów specjalnych marki MAN i Mercedes, współwłaścicielem koparki oraz samochodu osobowego marki Audi o wartości 40 tys. zł. Małżonka wnioskodawcy posiada działkę rolną oraz współwłasność połowy domu. Wedle oświadczenia małżonkowie posiadają oszczędności w kwocie 5 tys. zł. Rozpoznając złożony wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W toku postępowania, wniosek o prawo pomocy może zostać złożony od chwili wszczęcia postępowania (złożenia skargi do organu), aż do prawomocnego zakończenia postępowania. Z treści art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wynika, że nie jest dopuszczalne złożenie takiego wniosku po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie ze skargi A. P. na opisane powyżej postanowienie w przedmiocie wniesionych przez skarżącego zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 września 2015 r., który stał się prawomocny dnia 17 października 2015 r. Skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia do wyroku, jednak prawomocnym rozstrzygnięciem odmówiono mu sporządzenia uzasadnienia z uwagi na upływ terminu do wniesienia wniosku. W chwili obecnej skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 9 marca 2016 r. dotyczące umorzenia postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia z 16 lipca 2015 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W złożonym wniosku o prawo pomocy wskazał skarżący, że ubiega się o zwolnienie z wpisu od wniesionego zażalenia oraz ustanowienia radcy celem zaskarżenia postanowienia z 9 marca 2016r. Jest oczywiste zatem, że skarżący nie planuje złożenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia celem wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu. Przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy A. P. złożył po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie wszczętej jego skargą. Ponadto w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, które mogłoby prowadzić do wzruszenia prawomocnego wyroku z 16 września 2015 r. W związku z powyższym referendarz sądowy stwierdza, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w toku postępowania w rozumieniu art. 243 § 1 p.p.s.a. i w konsekwencji nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.