II SA/Gd 1546/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. N. na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia 2 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 22 sierpnia 2003 r. nr [...], 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. 3 II SA/Gd 1546/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 2 października 2003 r. Nr [...]Komendant Wojewódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania G. N. od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 22 sierpnia 2003 r. w przedmiocie mianowania na inne stanowisko służbowe utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że Komendant Miejski Policji Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia 22 sierpnia 2003 r. na podstawie art. 32 ustawy o Policji zwolnił G.N. z zajmowanego stanowiska detektywa Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i mianował go na stanowisko równorzędne - asystenta Zespołu wywiadowczego Referatu Patrolowo-wywiadowczego Sekcji Prewencji. Jednocześnie policjantowi obniżono dodatek służbowy z 320 zł do kwoty 170 zł. Mianowanie wymienionego na inne stanowisko służbowe uzasadniono posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami ogólnymi i zawodowymi, predysponującymi go do pełnienia służby w pionie prewencji. Uwzględniono też zmianę zakresu obowiązków służbowych, warunki pełnienia służby, charakter nowych obowiązków służbowych w kontekście obniżenia wysokości dodatku służbowego. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym stwierdzono, że zgodnie z § 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy może zostać obniżony w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. W tym przypadku stwierdzono, że zakresy zadań realizowane przez obie komórki organizacyjne różnią się zdecydowanie. Zadania Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą charakteryzują się znacznym stopniem skomplikowania i większym ciężarem gatunkowym prowadzonych postępowań. Reasumując - przeniesienie policjanta do pełnienia służby w pionie prewencji, zdaniem organu odwoławczego, było zgodne z posiadanymi przez niego kwalifikacjami i jest konsekwencją konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tej komórki. Uposażenie policjanta jest zgodne z obowiązującymi przepisami i zasadami przyznawania. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.N. podnosząc, że w jego przekonaniu została ona wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które obligują organy administracji do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Ponadto skarżący stwierdził, że mianowanie na stanowisko asystenta Zespołu wywiadowczego Referatu Patrolowo-wywiadowczego Sekcji Prewencji nastąpiło bez uprzedniego rozkazu o oddelegowaniu. W odpowiedzi na powyższą skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że w jego przekonaniu w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko, gdyż przemawiały za tym względy organizacyjne jednostki, w której on służył, wysokość dodatku służbowego została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i jest adekwatna o powierzonych obowiązków, a postępowanie organów administracji było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji podjęte było na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 37 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Przepisy te mają jednak tylko charakter kompetencyjny, regulują zagadnienia związane z możliwością czasowego powierzenia innego stanowiska służbowego oraz wysokość wynagrodzenia przysługującego policjantowi. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem orzekania było przeniesienie policjanta na inne stanowisko. Decyzja o mianowaniu policjanta powoduje powstanie stosunku służbowego, a jej elementami jest określenie stanowiska służbowego oraz jednostki organizacyjnej, w której ma pełnić służbę. Zwolnienie policjanta z konkretnego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe zmienia treść stosunku służbowego i może być dokonane tylko w przypadkach określonych w ustawie. Przepisy ustawy o Policji przewidują następujące materialno-prawne przesłanki umożliwiające dokonanie zmiany stosunku służbowego policjanta: - w art. 36 ust. 1, 2 i 3 cytowanej ustawy określono możliwość przeniesienia policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, - w art. 37 tego aktu prawnego dopuszczono możliwość powierzenia policjantowi czasowego pełnienia obowiązków, - w art. 38 ustawy możliwość przeniesienia na niższe stanowisko. Z powyższych przepisów wynika więc, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymieniono obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. W związku z tym w każdym przypadku organy administracji powinny wykazać, że nowe stanowisko nie jest stanowiskiem niższym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano pogląd, że o stanie tym nie przesądza wysokość uposażenia, gdyż jest tylko ono jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowiska (wyrok NSA z 30 maja 2000 r., II SA 220/00). W przedmiotowej sprawie wysokość wynagrodzenia na nowym stanowisku służbowym, którą zaproponowano jest niższa od tej na poprzednio zajmowanym stanowisku. Mimo to organy administracji w żaden sposób nie wykazały, że zaproponowane stanowisko ma charakter równorzędny z poprzednio zajmowanym, ograniczając się do stwierdzenia, że G. N. posiada odpowiednie kwalifikacje do jego zajmowania. Takie postępowanie stanowi istotne naruszenie postanowień art. 7 i 77 K.p.a., które obligują organy administracji do wszechstronnego ustalenia okoliczności stanu faktycznego oraz wykazania jakimi przesłankami kierowały się przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia. Ponadto w przedmiotowej sprawie organ I instancji przekazując sprawę organowi odwoławczemu wskazywał, że jedną z okoliczności przemawiających za przeniesieniem na inne stanowisko służbowe był brak możliwości sprostania przez skarżącego stawianym zadaniom oraz potwierdzone naruszenie dyscypliny służbowej. W związku z tym brak jest jednak pewności w jakim trybie organy administracji prowadziły postępowanie administracyjne. Nie odniesiono się również w żaden sposób do zarzutów prawidłowości powierzenia G. N. obowiązków w pionie prewencji. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji w pierwszej kolejności powinny wykazać, w jakim trybie i w oparciu o jaką podstawę prawną prowadziły postępowanie oraz czy zachodziły przesłanki umożliwiające przeniesienie na inne stanowisko służbowe, a jeżeli tak to jakie względy przemawiały za podjęciem takiej decyzji. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności z uwagi na uchybienia procesowe mogące mieć wpływ na wynik postępowania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym orzekł jak w sentencji. Z uwagi na skutki prawne jakie może wywoływać zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.