II SA/Gd 156/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia w G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 31 października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W skardze na opisaną uchwałę Rady Miasta z dnia 31 października 2013 r. A. złożyło wniosek o jej wstrzymanie. W uzasadnieniu wniosku podano, że na podstawie zaskarżonej uchwały mogą być wszczęte w krótkim czasie prace projektowe, które niosą za sobą istotne koszty, a w wypadku uchylenia uchwały koszty te staną się całkowicie zbędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 3 tego przepisu, w razie wniesienia skargi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Z kolei z treści § 3 omawianego przepisu wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarga w sprawie niniejszej dotyczy opisanej uchwały Rady Miasta w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu linii elektroenergetycznej 110 KV relacji [...]-[...] w mieście G. Zaskarżona uchwała nie stanowi niewątpliwie przepisu prawa miejscowego, przymiot taki przysługuje jedynie w odniesieniu do planu miejscowego, o czym mowa w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647). Wniosek skarżącego stowarzyszenia zwykłego o wstrzymanie zaskarżonej uchwały rozpoznać należy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3, a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście wskazać należy, że przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, niezależnie od okoliczności, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Charakter zaskarżonej uchwały, podjętej w myśl przepisu art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że nie może ona przejmować treści projektu planu, a więc nie wskazuje w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu. Nadto rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, str. 145-147). Tym samym, w ocenie sądu, na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały brak byłoby podstaw do stwierdzenia powstania realnej szkody w majątku skarżącego bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji postanowienia.