II SA/Gd 156/15

Dnia 8 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. i K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2015 roku, nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2015 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2014 roku, którą nakazano skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanego na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny W., gmina K., parterowego obiektu budowlanego, o konstrukcji drewnianej szkieletowej, z dachem dwuspadowym, nietrwale związanym z gruntem, pełniącym funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach w rzucie 6 m x 8,59 m, wraz z urządzeniem budowlanym z nim związanym – zbiornikiem na ścieki sanitarne, wyjaśniając, że obiekt budowlany składa się z obudowanego barakowozu, do którego dobudowane jest jedno pomieszczenie oraz taras. W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, a także niebezpieczeństwo spowodowana trudnych do odwrócenia dla nich skutków. Wyjaśnili, że rozebranie obiektu spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia. Jednocześnie, w razie pozytywnego zakończenia niniejszego postępowania, skarżący zostaną narażeni na znaczną szkodę. W piśmie z dnia 19 marca 2015 roku skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przekazanym do tutejszego Sądu w dniu 9 kwietnia 2015 roku, skarżący dodatkowo wyjaśnili, że wykonanie decyzji wiązałoby się z rozbiórką istniejącego budynku – domku rekreacyjnego. Jego odtworzenie w obecnej formie byłoby niemożliwe, w szczególności z uwagi na jego indywidualną oraz oryginalną konstrukcję. Dodali, że wstrzymanie wykonania decyzji nie spowoduje ujemnych skutków zarówno dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, jak i dla ochrony środowiska. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ww. przepis nie przewiduje innych przesłanek, które można byłoby brać pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku. Zatem powoływanie się na brak ujemnych skutków wstrzymania wykonania decyzji dla porządku i bezpieczeństwa publicznego i ochrony środowiska nie może mieć wpływu na sposób rozpoznania wniosku. Podobnie wstrzymania wykonania nie uzasadnia ewentualna możliwość uwzględnienia skargi. Mając na uwadze treść ww. przepisu wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 (LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." – (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżący nie podali wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze wskazać należy, że skarżący domagają się wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego. Wyjaśnić zatem należy, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wykazali, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w ich majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Skarżący nie wykazali również, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania obiektu pełniącego funkcję rekreacyjną, nietrwale związanego z gruntem (posadowionego na bloczkach betonowych), powstałego z obudowania deskami barakowozu i dobudowania do niego jednego pomieszczenia i tarasu, były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżących. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt nie posiada skomplikowanej konstrukcji. Koszty rozbiórki takiego obiektu nie zaliczają się do wysokich, a więc ich poniesienie przez skarżących nie spowoduje powstania znacznej szkody, której wysokości nie wykazali we wniosku. Nieskomplikowana konstrukcja obiektu budowlanego oraz zbiornika na ścieki oznacza dodatkowo, że skutki ich rozebrania nie będą trudne do odwrócenia, albowiem ponowne posadowienie podobnego obiektu i urządzenia budowlanego na działce skarżących nie będzie wymagało znaczących nakładów sił. Nie ma przy tym znaczenia obecne oryginalne rozwiązanie konstrukcyjne obiektu, które jednocześnie nie pozostaje na tyle skomplikowane, aby niemożliwym było odtworzenie konstrukcji po uprzedniej rozbiórce. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.