II SA/Gd 158/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oddala skargę. Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2009 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. Nr [...], cofającą bez odszkodowania zezwolenie na działalność w zakresie zbierania odpadów. Z treści skargi wynika, iż skarżący domaga się uchylenia wskazanych powyżej decyzji. Ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją Starosty z dnia 7 grudnia 2007 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251), Z. M. otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Decyzja ta określała min. rodzaje tychże odpadów (vide: załącznik do decyzji k. 7 akt administracyjnych I instancji), miejsce magazynowania (część działki nr 172 o powierzchni 750 m2, położonej w miejscowości P., obręb P.) jak też zobowiązania, które skarżący winien wykonać, w tym: gromadzenie odpadów w sposób selektywny, zabezpieczenie plandekami materiałów sypkich, lekkich (trocin) przed rozwiewaniem, nadto ustalono sposób magazynowania gromadzonych odpadów w kontenerach na terenie utwardzonym, przy czym utwardzenie przewidziano w terminie do 30 czerwca 2008 r. Decyzja stała się ostateczna a termin jej ważności został ustalony do dnia 5 grudnia 2017 r. W marcu 2008 r. do Starosty Powiatowego wpłynęła skarga właścicielki działki sąsiadującej z nieruchomością odwołującego się, dotycząca faktycznego wykonywania powyższej decyzji przez skarżącego. Skutkiem tego pisma, w dniu 10 kwietnia 2008 r. upoważnieni pracownicy tego organu przeprowadzili kontrolę w miejscu prowadzenia działalności przez skarżącego w zakresie zbierania odpadów (vide: protokół k. 12 akt administracyjnych I instancji). Kontrola wykazała rodzaje składowanych na działkach nr 171/1 i 172 odpadów. Stwierdzono, że odpady te składowane są bezpośrednio na ziemi, na obu działkach skarżacego, bez żadnego zabezpieczenia w postaci plandek. Stwierdzono, iż teren nie jest utwardzony. Brak jest jakiejkolwiek ewidencji odpadów. Nie zostało wykonane zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości zebranych odpadów, które należy sporządzić do końca pierwszego kwartału za rok poprzedni. W trakcie kontroli wykonano zdjęcia, dołączone do protokołu. Skarżący, który brał udział w kontroli oświadczył, że zgodnie z wydaną decyzja utwardzi teren do dnia 30 czerwca 2008 r. i uzupełni brakujące dokumenty do dnia 24 kwietnia 2008 r. Następnie organ pierwszej instancji wezwał skarżącego pismem z dnia 14 kwietnia 2008 r., podjętym przez stronę w dniu 17 kwietnia 2008 r., do niezwłocznego zaprzestania naruszeń w związku z niewłaściwym zbieraniem odpadów w postaci kory, zrębów, zrzyn z desek, podkładów kolejowych oraz gruzu budowlanego, w terminie do dnia 30 kwietnia 2008 r., na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2008 r., Nr 39, poz. 251, ze zm.) wskazując, że termin ten dotyczy także usunięcia braków w dokumentacji (vide: wezwanie k. 13 akt administracyjnych I instancji). W dniu 13 maja 2008 r. ponownie przeprowadzono z udziałem Z. M. oględziny działek nr 171/1 i 172, celem sprawdzenia wykonania zobowiązań określonych w wezwaniu do zaniechania naruszeń. W ich wyniku ustalono nieusunięcie uchybień w zakresie magazynowania odpadów; co do ewidencję odpadów, skarżący zobowiązał się dostarczyć organowi dokumentacje w dniu następnym, twierdząc przy tym, że część zrębów została wywieziona (vide: protokół k. 14 akt administracyjnych I instancji). Pismem z dnia 19 maja 2008 r., odebranym przez stronę w dniu 10 czerwca 2008 r., Starosta zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów, pouczając go jednocześnie w trybie art. 10 kpa o prawie do zapoznania się z aktami sprawy w celu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący w dniu 18 czerwca 2008 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia stwierdzonych w dniu 10 kwietnia 2008 r. uchybień, podnosząc przy tym, że nie został pouczony o takim prawie strony. Decyzją Starosty Powiatowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 kpa, cofnięto Z.owi Mokwie bez odszkodowania zezwolenie na działalność w zakresie zbierania odpadów. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając: naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem postępowania przewidzianego w trybie art. 149 § 2 kpa; sprzeczność dokonanych ustaleń z warunkami określonymi w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów poprzez skrócenie terminu wyznaczonego dla utwardzania placu, na którym są składowane i przechowywane odpady (z dnia 30 czerwca 2008 r. na dzień 30 kwietnia 2008 r.) oraz wyznaczenie nierealnego terminu do usunięcia uchybień wykazywanych kontrolą przeprowadzoną w dniu 10 kwietnia 2008 r. Ponadto skarżący wskazał na zaniechanie przez organ wydania w trakcie postępowania upomnienia stronie odwołującej się do usunięcia stwierdzonych uchybień. Organ pominął jego wniosek z dnia 16 czerwca 2008 r. o przywrócenie terminu dla usunięcia stwierdzonych w dniu 10 kwietnia 2008 r. uchybień. Wskazał również na sprzeczność dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń z treścią zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów poprzez przyjęcie, że odwołujący nie przedłożył Marszałkowi Województwa zbiorczych zestawień wymaganych przepisami za poprzedni rok do końca pierwszego kwartału w sytuacji, kiedy działalność rozpoczął z końcem 2007 r. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało ustaleń o treści przedstawionej powyżej. Kolegium uznało, że zarzut dotyczący naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 kpa jest niezasadny wskazując, iż postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach jest postępowaniem zwykłym, nie zaś nadzwyczajnym. Postępowanie wznowieniowe jest natomiast postępowaniem nadzwyczajnym, wszczynanym w sytuacjach określonych art. 145 i kolejnych kpa, które nie zachodzą w niniejszej sprawie. W rozpatrywanej sprawie muszą zaistnieć wyłącznie przesłanki wskazane w art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach, będące jedyną podstawą prawną dla wydania decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku. Nie można także, według Kolegium, zarzucić organowi pierwszej instancji sprzeczności dokonanych ustaleń z warunkami określonymi w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, poprzez skrócenie terminu wyznaczonego dla utwardzania placu na którym są składowane i przechowywane odpady. Fakt składowania odpadów bezpośrednio na ziemi, co między innymi zapisane zostało w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 10 kwietnia 2008 r. w obecności strony, nie został wskazany przez organ pierwszej instancji jako naruszenie decyzji z dnia 7 grudnia 2007 r. zarówno w treści protokołu, jak też w treści wezwania z dnia 14 kwietnia 2008 r. Organ pierwszej instancji stwierdził w dniu 10 kwietnia 2008 r. pewien stan faktyczny. Natomiast w treści wezwania organu do niezwłocznego zaniechania naruszeń w związku z niewłaściwym zbieraniem odpadów w postaci kory, zrzyn z desek, podkładów kolejowych oraz gruzu betonowego znalazł się następujący zapis: "W wyniku przeprowadzonych na terenie działek 171/1 i 172, obręb P. oględzin ustalono, że odpady składowane są na terenie dwóch działek nr 171/1 i 172, obręb P. bezpośrednio na gruncie, a nie tak jak to było określone w/w decyzji na powierzchni 750m2 będącej częścią działki nr 172, obręb P., gdzie odpady gospodarki leśnej i drewna w formie rozdrobnionej miały być magazynowane w kontenerach ustawionych na terenie utwardzonym. Ponadto odpady nie są gromadzone w sposób selektywny - odpady zrzyn z desek zmieszane są z trocinami, co stanowi naruszenie art. 10 ustawy o odpadach, który nakłada na posiadaczy odpadów obowiązek zbierania odpadów w sposób selektywny. Stwierdzono też brak prowadzenia ewidencji ilościowej i jakościowej odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów oraz zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości zebranych odpadów przedkładanego Marszałkowi Województwa , w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy." Jednocześnie wskazano w przedmiotowym wezwaniu termin usunięcia stwierdzonych uchybień do dnia 30 kwietnia 2008 r. W ocenie Kolegium, z przytoczonej treści wezwania nie sposób jednoznacznie przyjąć, iż organ pierwszej instancji nakazał stronie utwardzenia terenu w innym, krótszym niż do 30 czerwca 2008 r. terminie. Także w treści uzasadnienia decyzji organ ten nie wymienia przedmiotowego naruszenia i faktu jego nieusunięcia. Wskazuje jedynie na treść skarżącego z dnia 10 kwietnia 2008 r., iż dokona on utwardzenia terenu w terminie do 30 czerwca 2008 r. Zdaniem Kolegium, odwołujący się nie zauważył wskazanych przez organ pierwszej instancji uchybień i niezgodności z treścią decyzji z dnia 7 grudnia 2007 r. podczas kontroli w dniu 10 kwietnia 2008 r., nieusuniętych nawet do dnia kolejnej kontroli - 13 maja 2008 r. Organ pierwszej instancji stwierdził zaś: składowanie odpadów na terenie dwóch działek nr 171/1 i 172; pomieszanie różnego rodzaju zanieczyszczeń; składowanie ich bezpośrednio na ziemi (jest tylko jeden kontener); brak zabezpieczenia w postaci plandek (dotyczy odpadów sypkich – trocin) oraz określone braki dokumentacji, którą skarżący obowiązany jest prowadzić. O ile skarżący po dniu 13 maja 2008 r. przedłożył organowi pierwszej instancji karty przekazania odpadów oraz kartę ewidencji odpadów za styczeń, luty i marzec 2008 r. można mówić tylko o wykonaniu zobowiązania w tym zakresie. W ocenie organu odwoławczego nie można również podzielić zarzutu nierealności ustalonego przez organ pierwszej instancji terminu do usunięcia uchybień, takich jak: usunięcie odpadów znajdujących się na terenie działki nr 171/1, zabezpieczenia w postaci plandek oraz ustawienie kontenerów dla odrębnych rodzajów odpadów. Tych uchybień skarżący nie usunął nie tylko do dnia 30 kwietnia 2008 r., ale również do dnia powtórnej kontroli 13 maja 2008 r. jak i do dnia pisma zawierającego wniosek o przywrócenie terminu dla usunięcia stwierdzonych uchybień. Kolegium uznało także niezasadność zarzutu odwołania odnoszącego się do nierozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wniosku strony w przedmiocie przywrócenia terminu dla usunięcia stwierdzonych uchybień. Według SKO winien być to wniosek o ustalenie nowego terminu usunięcia uchybień, jednakże z treści art. 30 ustawy o odpadach nie sposób wysnuć tezy, iż termin usunięcia stwierdzonych uchybień można dowolnie przesuwać w czasie. Co więcej, taka decyzja organu czyniłaby bezskutecznym przedmiotowy przepis. Nie można również uznać za obowiązujące ponawianie dalszych wezwań odwołującego się do zaniechania naruszeń w trybie tego przepisu. W treści uzasadnienia dla wydania zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał na niedopełnienie zobowiązań zawartych w decyzji Starosty z dnia 7 grudnia 2007r. Nr [...] poprzez zbieranie odpadów w postaci kory, zrębów, zrzyn z desek, podkładów kolejowych, gruzu betonowego w sposób niezgodny z tą decyzją oraz nieusunięcie tych uchybień do dnia 30 kwietnia 2008 r. Nie ma w decyzji mowy o braku przedłożenia Marszałkowi Województwa zbiorczych zestawień jako podstawy dla wydania zaskarżonej decyzji, wobec czego ten zarzut skarżącego Kolegium również uznało za niezasadny. W konsekwencji uznając, że decyzja organu Starosty Powiatowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. jest prawidłowa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa SKO utrzymało ją w mocy. We wniesionej skardze Z. M. ponownie zarzucił naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem postępowania przewidzianego w trybie art. 149 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wymienionej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolując zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga Z. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż opisana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2009 r. nie narusza prawa. Przytoczone wyżej okoliczności sprawy zasadniczo nie są sporne i prawidłowo zostały przez organ odwoławczy ustalone. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). W myśl ust. 1 tego przepisu jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania odpadów, lub prowadzący działalność w zakresie transportu odpadów, narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń. W ustępie 2 wskazano, że jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa powyżej, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania. Cofnięcie zezwolenia powoduje wstrzymanie działalności objętej tym zezwoleniem (ust. 3). Decyzji cofającej zezwolenie, właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności (ust. 4). Posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt (ust. 5). Postępowanie w sprawie wydania decyzji cofającej zezwolenie, wszczyna się z urzędu. Na wstępie rozważań wskazać należy, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów stanowi jedną z sankcji przewidzianych za naruszenie przepisów ustawy o odpadach lub naruszenie warunków udzielonego zezwolenia. Powyższe poprzedzone musi być wezwaniem przez właściwy organ - starostę podmiotu posiadającego zezwolenie do niezwłocznego zaniechania naruszeń, o czym stanowi art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach. Jak wynika z ustaleń organu i akt administracyjnych, tryb przewidziany przytoczonym wyżej przepisem ustawy o odpadach został zachowany. Wyniki kontroli miejsca składowania odpadów na działkach skarżącego (nr 171/1 i 172) z dnia 10 kwietnia 2008 r., w szczególności składowanie odpadów bezpośrednio na ziemi, na obu działkach, bez żadnego zabezpieczenia w postaci plandek dla odpadów sypkich, oraz brak ewidencji odpadów, jak trafnie wskazuje organ odwoławczy, zasadnie stały się podstawą do wezwania strony do niezwłocznego zaniechania naruszeń, jak stanowi przepis art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach. Pozostaje poza sporem, że w wyniku kolejnych oględzin miejsca składowania odpadów, dniu 13 maja 2008 r., organ pierwszej instancji wykazał nieusunięcie uchybień w zakresie miejsca i sposobu magazynowania odpadów (składowanie odpadów na dwóch działkach, bez selekcjonowania, bez zabezpieczenia plandekami odpadów sypkich, braku kontenerów dla odrębnych rodzajów odpadów), co do ewidencji odpadów strona zobowiązała się dostarczyć je organowi w dniu następnym, co w istocie miało miejsce, jak prawidłowo ustaliło SKO, przed wydaniem decyzji z dnia 11 sierpnia 2008 r. Opisane wyżej wezwanie z dnia 14 kwietnia 2008 r. dotyczyło niezwłocznego zastosowania się skarżącego do warunków udzielonego zezwolenia tj. zaprzestania opisanych wyżej naruszeń w związku z niewłaściwym zbieraniem odpadów w postaci kory, zrębów, zrzyn z desek, podkładów kolejowych oraz gruzu budowlanego oraz usunięcia braków w dokumentacji. Podkreślić należy, że bez znaczenia w sprawie cofnięcia zezwolenia w zakresie zbierania (transportu) odpadów jest rodzaj stwierdzonych naruszeń warunków udzielonego zezwolenia lub przepisów ustawy (o odpadach), która nie dziali naruszeń na istotne i nieistotne, a dalej nie różnicuje rodzajów sankcji. Niezależnie od wagi naruszeń, jeżeli posiadacz odpadów mimo wezwania nadal działa niezgodnie z zezwoleniem lub przepisami ustawy, sankcją jest cofnięcie zezwolenia bez odszkodowania, a jej skutkiem – wstrzymanie działalności objętej zezwoleniem. W kontrolowanej sprawie przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał w dniu 17 kwietnia 2008 r., z zaznaczeniem terminu wykonania do dnia 30 kwietnia 2008 r., natomiast ponowna kontrola miała miejsce w dniu 13 maja 2008 r. Porównanie tych dat oraz treść skierowanego do skarżącego wezwania dowodzi, że miał on dostatecznie dużo czasu, aby zastosować się do opisanych wyżej nakazów. Przede wszystkim należy jednak wskazać, iż zawartego w art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach sformułowania dotyczącego "niezwłocznego zaniechania naruszeń" wynika, że w wezwaniu nakazanym tym przepisem organ nie ma obowiązku określania terminu, w jakim posiadacz odpadów winien zaniechać naruszania przepisów ustawy bądź warunków udzielonego zezwolenia. Tym samym zastosowanie się do wezwania organu winno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Zasadnie tym samym twierdzi SKO, że z treści tego przepisu nie można wywodzić obowiązku organu uwzględniania wniosków o "przedłużenie terminu wykonania wezwania", ani tym bardziej wniosku o "przywrócenie terminu", bowiem obowiązek "niezwłocznego zaniechania naruszeń" poprzez wezwanie w trybie art. 30 ust. 1 nie zawiera w sobie konkretnego, określonego w dniach (tygodniach, itp.) terminu wykonania. Podobnie nie ma obowiązku ponawiania wezwań, gdyż to również czyniłoby bezskutecznym unormowanie zawarte w art. 30, a sankcję administracyjną w nim zawartą iluzoryczną. Ponadto takie działanie byłoby sprzeczne z celami ustawy o odpadach określonymi w art. 1, obejmującymi ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasadą zapobiegania powstaniu odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko. Treść przytoczonego wyżej ust. 2 art. 30 ustawy o odpadach wskazuje, że decyzja o cofnięciu udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie m.in. zbierania odpadów ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku niezastosowania się posiadacza odpadów do wystosowanego do niego wezwania, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach, organ jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu udzielonego zezwolenia (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1041/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzona przez NSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec takiego charakteru kontrolowanej decyzji, wydanej na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o odpadach oraz bezspornego ustalenia naruszenia przez skarżącego niektórych opisanych wyżej warunków zezwolenia udzielonego w zakresie zbierania odpadów oraz przepisów ustawy w zakresie obowiązku selekcjonowania odpadów (art. 10) i prowadzenia dokumentacji w postaci ewidencji odpadów (art. 37 ustawy o odpadach), a także nieusunięcia naruszeń mimo skutecznie doręczonego wezwania (z wyjątkiem złożenia dokumentów obejmujących ewidencję oraz przekazanie odpadów za I kwartał 2008 r.) powoduje, że decyzja Starosty Powiatowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. została wydana zgodnie z prawem. Kompletność materiału dowodowego w sprawie dawała z kolei organowi odwoławczemu możliwość wydania decyzji merytorycznej, przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Z tych wszystkich przyczyn zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem postępowania przewidzianego w trybie art. 149 § 2 kpa, ocenić go trzeba jako niezasadny. Istotnie, Starosta w decyzji z dnia 11 sierpnia 2008 r. wadliwie wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 151 § 1 pkt 2 kpa, nie wyjaśniając zresztą tej podstawy w uzasadnieniu, lecz błąd ten nie został powtórzony w zaskarżonej decyzji. Przeciwnie, Kolegium prawidłowo wykazało, że postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach jest postępowaniem zwykłym, regulowanym przez te ustawę. Przepis ten zawiera kompletne uregulowanie kwestii odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy lub działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem podmiotów, będących uprawnionymi adresatami pozwoleń, o których mowa w tej ustawie. Postępowanie wznowieniowe, które zdaniem odwołującego się winno być prowadzone, jest postępowaniem nadzwyczajnym, wszczynanym w sytuacjach określonych art. 145 i kolejnych Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku skarżącego taka sytuacja nadzwyczajna nie zachodziła, a postępowanie administracyjne wszczęte i przeprowadzone przez właściwy organ pierwszej instancji odbyło się z zachowaniem trybu przewidzianego w ustawie o odpadach dla podmiotów naruszających jej przepisy. Tylko i wyłącznie zaistnienie przesłanek objętych dyspozycją art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach było podstawą prawną dla wydania decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Z tych przyczyn SKO nie miało podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, jak wywodzi skarżący w skardze, bowiem tryb postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zebrany materiał dowodowy, prawidłowe ustalenia i ocena tego materiału, uprawniały organ do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję cofającą zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, bez odszkodowania. Organ odwoławczy, według konstrukcji przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego, jest przede wszystkim organem merytorycznie rozpatrującym sprawę administracyjną. Decyzję kasacyjną, przekazującą sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, przewiduje się w ściśle określonych przypadkach, przewidzianych w art. 138 § 2 kpa. W szczególności, taką decyzję kasacyjną wydaje się wówczas, gdy organ pierwszej instancji z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Takiego zarzutu Staroście, który wydał decyzję z dnia 11 sierpnia 2008 r. postawić nie sposób. Jak wynika z opisanych okoliczności sprawy, wszczął z urzędu i przeprowadził ten organ prawidłowe postępowanie w trybie określonym w ustawie o odpadach i na podstawie jej przepisów wydał kwestionowaną decyzję. Nie wszczął sprawy administracyjnej w trybie nadzwyczajnym, przewidzianym w art. 145 – 149 kpa, stąd nie mógł wydać decyzji określonej w art. 151 kpa. Przywołanie przez ten organ w sentencji decyzji z dnia 11 sierpnia 2008 r. art. 151 § 1 pkt 2 kpa było natomiast zbędne, skoro wyczerpująco rodzaj decyzji kończącej postępowanie w trybie określonym w art. 30 ustawy o odpadach przewiduje ust. 2 tego przepisu, nie odwołując się przy tym do unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.