II SA/Gd 161/05

Dnia 25 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 4 października 2006 roku, na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2005 roku, nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2004 roku, nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. D. kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 31 maja 2004 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2, art. 59f ust. 1 i art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz § 1 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 roku w sprawie stawki stanowiącej podstawę do obliczenia kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. nr 120, poz. 1132) ustalił dla G. i J. R. opłatę legalizacyjną w wysokości 15.000 (piętnastu tysięcy) złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia 15 września 2003 roku, nr [...], wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w P., gmina U. i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie zaświadczenia właściwego organu o zgodności ww. inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego i sprawdzonego przez osobę uprawnioną oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wyjaśnił nadto, iż inwestorzy spełnili w wyznaczonym terminie obowiązek nałożony ww. postanowieniem i z tych przyczyn ustalił im wskazaną powyżej opłatę legalizacyjną. W zażaleniu od powyższego postanowienia M. D. wniósł o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż inwestor nie złożył kompletu wymaganych prawem dokumentów i nie wystąpił o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, pomimo iż cały czas były one wykonywane. Według skarżącego organ I instancji nie wydał w sprawie decyzji wymaganej przez art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwoleniu na wznowienie robót. Organ ten nie dokonał również badania dokumentów wymaganych przez art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego - gdyby organ to uczynił, stwierdziłby niezgodność projektu budowlanego ze stanem faktycznym. Skarżący zarzucił nadto organowi I instancji dokonanie niewłaściwej kwalifikacji obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...], jako obiektu gospodarczego, i w związku z tym stwierdził, że ustalona opłata legalizacyjna jest znacznie zaniżona. Jak wyjaśnił bowiem skarżący - ww. obiekt, od co najmniej 7 lat, funkcjonuje jako pensjonat, a zatem opłata legalizacyjna powinna zostać wyliczona od takiej właśnie funkcji obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane, uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz orzekł o braku podstaw do zastosowania art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego w celu naliczenia opłaty legalizacyjnej w związku z wykonaniem przez G. i J. R., bez wymaganego pozwolenia na budowę, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy budynku gospodarczego na pensjonat, na działce nr [...] w miejscowości P. gmina U. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie m. in. o zawiadomienie o rozpoczęciu budowy oraz dziennik budowy i na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że realizowana inwestycja nie może być potraktowana jako samowola budowlana podlegająca przepisom art. 48 Prawa budowlanego. Powołując się na swoją decyzję z dnia 11 stycznia 2005 roku, nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie nałożenia na inwestorów obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ odwoławczy stwierdził nadto, iż w niniejszej sprawie organ I instancji winien zastosować procedurę postępowania wynikającą z treści art. 51 Prawa budowlanego. Uznał także, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - wydając postanowienie z dnia 15 września 2003 roku w trybie art. 48 Prawa budowlanego oraz zaskarżone postanowienie z dnia 31 maja 2004 roku w oparciu o art. 59f Prawa budowlanego - rażąco naruszył prawo. W skardze na powyższe postanowienie M. D. wniósł o jego uchylenie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi M. D. stwierdził, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie winno zostać wydane w oparciu o treść art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ inwestorzy wykonali roboty budowlane nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący przedstawił także zarzuty dotyczące zaskarżonej przez niego decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2005 roku, nr [...], na którą organ odwoławczy powołał się w zaskarżonym postanowieniu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Z akt administracyjnych wynika, że organ nadzoru budowlanego I instancji uznał, iż inwestycja zrealizowana przez G. i J. R. stanowi samowolę budowlaną podlegającą przepisom art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 roku, nr 207, poz. 2016 ze zm.). Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 cytowanego artykułu: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2). Zgodnie z art. 48 ust. 3 - w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5). W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z dnia 15 września 2003 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w P., gmina U. i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie wskazanych w postanowieniu dokumentów. Stosownie do treści art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego po wydaniu ww. postanowienia, a przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, właściwy organ bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z ustępu 2 cytowanego artykułu wynika zaś, iż do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego stanowi natomiast, iż w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innego rażącego naruszenia warunków pozwolenia na budowę wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). W niniejszej sprawie organ I instancji wydał postanowienie, którym ustalił dla G. i J. R. opłatę legalizacyjną. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 oraz art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Natomiast organ odwoławczy – powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane, uchylił w całości postanowienie organu I instancji i orzekł o braku podstaw do zastosowania art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego w celu naliczenia opłaty legalizacyjnej. Stosownie do treści art. 124 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) każde postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania (§ 1). Ponadto - jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie - postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 2). Przy czym uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.). Z treści sentencji postanowienia organu II instancji wydanego w niniejszej sprawie wynika jedynie, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu I instancji, stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego w celu naliczenia opłaty legalizacyjnej. Natomiast z uzasadnienia ww. rozstrzygnięcia wynika, iż organ odwoławczy – wydając zaskarżone postanowienie, miał na celu zakończenie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie w trybie art. 48 i 49 Prawa budowlanego, z uwagi na to, że uznał, iż winno się ono toczyć w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Stanowisko to jednak - w ocenie Sądu - nie znajduje odzwierciedlenia w opisanej powyżej sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia jest jego najistotniejszym elementem. W przypadku postanowienia dotyczącego istoty sprawy treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa (rozstrzygnięcie) postanowienia jest jego kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie musi więc być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, do kogo jest skierowane i jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę lub jakie uprawnienie strona otrzymuje. Przy czym adresat postanowienia oraz wynikający z niego obowiązek lub uprawnienie powinny być wyrażone precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Skoro w rozstrzygnięciu (osnowie) postanowienia zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie to musi z niego jasno i wprost wynikać kto i co może (musi) czynić, względnie do czego i w jakim zakresie jest uprawniony. Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane w niniejszej sprawie, takiego wyraźnego rozstrzygnięcia co do praw i obowiązków stron niniejszego postępowania nie zawiera. Z jego sentencji nie wynika bowiem w sposób jasny i precyzyjny w jaki sposób organ odwoławczy rozstrzygnął niniejszą sprawę co do jej istoty, tj. jakie rozstrzygnięcie podjął w kwestii ustalenia dla inwestorów opłaty legalizacyjnej, a zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który także został wskazany jako podstawa prawna wydanego postanowienia, po uchyleniu orzeczenia organu I instancji, organ odwoławczy miał obowiązek albo orzec co do istoty sprawy, albo umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Nie sposób przy tym przyjąć, że w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia w istocie zawiera jedynie stwierdzenie dotyczące braku podstaw do zastosowania określonego przepisu w celu obliczenia opłaty legalizacyjnej, to stanowisko organu II instancji w kwestii obowiązku uiszczenia przez inwestorów opłaty legalizacyjnej można wyinterpretować z jego uzasadnienia. Uzasadnienie postanowienia służy bowiem jedynie wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część orzeczenia i nie może rozstrzygnięcia zastępować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001 roku, II SA 924/01, Baza Orzeczeń LEX nr 81816, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2000 roku, IV SA 13/98, Baza Orzeczeń LEX nr 53448 – wprawdzie wyroki te dotyczą decyzji, jednakże tezy w nich zawarte, w świetle art. 126 k.p.a. – odnoszą się również do postanowień). Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ odwoławczy, wydając zaskarżone postanowienie, naruszył przepisy art. 124 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sentencji postanowienia wypowiedział się bowiem jasno jedynie w kwestii braku podstaw do zastosowania art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego w celu obliczenia opłaty legalizacyjnej. Nie zawarł natomiast w niej stanowczego rozstrzygnięcia dotyczącego istoty sprawy, czyli obowiązku uiszczenia przez inwestorów opłaty legalizacyjnej. Sąd uznał również, iż wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji naruszył także art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ uzasadnienie tego orzeczenia nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisie. W uzasadnieniu postanowienia organ nie wskazał bowiem faktów, które uznał za udowodnione, nie opisał dowodów, na których się oparł, a w szczególności nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, iż zrealizowana inwestycja nie może być potraktowana jako samowola budowlana podlegająca przepisom art. 48 Prawa budowlanego oraz przyjął, że w niniejszej sprawie winna zostać zastosowana procedura z art. 51 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu odwołanie się do treści innego orzeczenia wydanego w sprawie nie zwalniało organu odwoławczego od należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i przedstawienia w nim motywów rozstrzygnięcia. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał także na uwadze art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z treści ww. przepisu wynika, iż zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi - determinująca granice rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), dotyczy również następnej fazy postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie fazy orzekania przez sąd administracyjny. Skoro z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych wynika, iż sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej co do zasady pod względem zgodności z prawem, to obowiązkiem sądu jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Dlatego też, stosując art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ma możliwość objęcia zakresem kontroli wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie i pozbawienia bytu prawnego tych rozstrzygnięć, które są niezgodne z prawem. Uwzględniając zatem skargę na ostateczne postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uprawniony do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie tylko w stosunku do zaskarżonego postanowienia, lecz również w stosunku do postanowienia wydanego przez organ I instancji, jeżeli jest ono obarczone wadami przewidzianymi w tym przepisie. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił również postępowanie organu I instancji i dokonując kontroli w tym zakresie stwierdził, iż postanowienie organu I instancji również narusza art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem nie zawiera należytego uzasadnienia. Z treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji nie wynika bowiem jakimi kryteriami kierował się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalając wysokość opłaty legalizacyjnej, a w szczególności - z jakich przyczyn zastosował dla jej obliczenia wskazane w uzasadnieniu postanowienia współczynniki kategorii obiektu budowlanego oraz wielkości obiektu budowlanego. Organ nie zawarł w uzasadnieniu postanowienia żadnych wyjaśnień dotyczących powyższych kwestii, uniemożliwiając tym samym zweryfikowanie przyjętych kategorii, a tym samym właściwą kontrolę tego orzeczenia. Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy obu instancji naruszyły wskazane powyżej przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ nadzoru budowlanego winien mieć na uwadze, iż wyrokiem z dnia 4 października 2006 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 162/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił, wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2005 roku, nr [...]. Ponieważ ww. decyzja została wydana przez organ odwoławczy w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spowodowała ona zawieszenie postępowania toczącego się przed tutejszym Sądem w sprawie ze skargi G. i J. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2002 roku, nr [...], którą organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 lipca 2002 roku, nr [...], w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W przypadku uprawomocnienia się wyroku z dnia 4 października 2006 roku postępowanie w tej sprawie zostanie podjęte.