II SA/Gd 1610/98

postanawia odrzucić skargę w przedmiocie wydzierżawienia nieruchomości. Z treści skargi wniesionej w dniu 11 sierpnia 1998 r. /data wpływu do Sądu/ na uchwałę Zarządu Miasta B. z dnia 30 czerwca 1998 r. nr XXII/287/98 w przedmiocie wydzierżawienia nieruchomości wynikało, że skarżącym jest grupa mieszkańców Miasta B., którą reprezentuje Mieczysław M. Podstawę do takiego wniosku dawało sformułowanie zawarte na samym jej wstępie, w którym wskazano, że skarżącymi są mieszkańcy Miasta B.. Sformułowanie to odpowiadało treści art. 101 ust. 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /tekst jedn. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./, zgodnie z którym skargę na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą zgodę. Z przepisu tego wynika, że osoba wnosząca skargę jako reprezentant grupy mieszkańców gminy musi przedstawić pisemną zgodę tychże mieszkańców na wniesienie skargi. Mając to na uwadze wezwano Mieczysława M. do uzupełnienia skargi przez nadesłanie upoważnienia z podpisami mieszkańców, w imieniu których składa skargę. Odpowiadając na to wezwanie Mieczysław M. złożył pełnomocnictwo, w którego treści B. oraz przedstawiciele wskazano, że udzielają je mieszkańcy organizacji społecznych, stowarzyszeń i innych osób prawnych, jednakże podpisane zostało przez sześć osób, które przy podpisach wskazały, że działają za grupę radnych II kadencji, Akcję Wyborczą Zespół Terenowy w B., Fundację Rozbudowy i Solidarność Modernizacji Szpitala w B. im. Św. Antoniego, Radę Konsultacyjną do spraw Osób Niepełnosprawnych i Potrzebujących Pomocy, Stowarzyszenie "Lewiatan" Oddział w B. i Katolickie Stowarzyszenie "Civitas Christiana" w B.. Przedłożone pełnomocnictwo wywołało wątpliwość czy wniesiono w imieniu grupy mieszkańców Miasta B. skargę rozumieniu art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie terytorialnym. Pełnomocnictwo to zostało bowiem podpisane przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych i mimo, że ich członkami niewątpliwie są to nie można było przyjąć, że tym samym mieszkańcy B., mieszkańcy ci wyrazili zgodę na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie terytorialnym dotyczy sytuacji, w której osoby fizyczne bezpośrednio wyrażają pisemną zgodę na wniesienie skargi. Złożenie przez Mieczysława M. pełnomocnictwa udzielonego mu przez jednostki organizacyjne, wskazywało raczej na to, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Zarządu Miasta B. z dnia wniosły podmioty, które podpisały 30 czerwca 1998 r. pełnomocnictwo. Co do zasady wniesienie skargi na uchwałę organów gminy przez jednostki organizacyjne - posiadające osobowość prawną, jak i jej pozbawione - jest dopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 29 Kpa, który w postępowaniu przed sądem administracyjnym stosuje się na podstawie art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stronami w tym postępowaniu mogą być osoby fizyczne i prawne oraz państwowe jednostki organizacyjne lub organizacje społeczne, które nie posiadają osobowości prawnej. Wówczas jednakże umocowanie dla Mieczysława M. do reprezentowania organizacji nie może wynikać ze szczególnego przepisu jakim jest art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie terytorialnym, lecz winno opierać się na pełnomocnictwie procesowym udzielonym zgodnie z treścią art. 87 par. 1 i 2 Kpc, który do postępowania przed sądem administracyjnym stosuje się na podstawie art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Mając powyższe na uwadze ponownie wezwano Mieczysława M. do uzupełnienia braków skargi. Przy czym w związku z wątpliwościami co do oznaczenia skarżącego w skardze, wezwano go do wskazania skarżących. Następnie w zależności od tego czy skarżącym byliby mieszkańcy Miasta B., czy też jednostki organizacyjne wezwano Mieczysława M. do złożenia pisemnej zgody mieszkańców na wniesienie skargi lub przedłożenia pełnomocnictw odpowiadających wymogom art. 87 par. 1 i 2 Kpc. Wezwanie to Mieczysław M. otrzymał w dniu 19 listopada 1998 r. Odpowiadając na wezwanie Mieczysław M. nie wskazał skarżących. Przedłożył jedynie dokumenty świadczące, że Akcja Wyborcza Solidarność Zespół Terenowy w B., Fundacja Rozbudowy i Modernizacji Szpitala w B. im. Św. Antoniego, Rada Konsultacyjna do spraw Osób Niepełnosprawnych i Potrzebujących Pomocy, Stowarzyszenie "Lewiatan" Oddział w B. i Katolickie Stowarzyszenie "Civitas Christiana" w B., działając poprzez swoje organy protestują przeciwko podjęciu przez Zarząd Miasta B. uchwały, która jest przedmiotem niniejszej skargi. W tej sytuacji stwierdzić należy, że Mieczysław M. nie uzupełnił mimo wezwania braków skargi. Zgodnie z art. 37 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarga powinna zawierać oznaczenie skarżącego, jego miejsce zamieszkania lub siedziby, zaś stosownie do punktu 5 tego artykułu do skargi wnoszona należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli skarga jest wnoszona przez pełnomocnika. Stosownie do tego co już zostało stwierdzone nie jest jasne kto jest skarżącym: czy mieszkańcy Miasta B., czy jednostki organizacyjne udzielające pełnomocnictwa przedłożonego przez Mieczysława M.. Jest to podstawowy brak skargi, który uniemożliwia nadanie sprawie biegu. Dosłowne odczytanie skargi prowadzi do wniosku, że skarżącymi są mieszkańcy Miasta B., których reprezentuje Mieczysław M. /z tego powodu takie oznaczenie skarżących przyjęto w orzeczeniu/. Przyjmując takie założenie stwierdzić należy, że - mimo wezwania - nie została dołączona do skargi pisemna zgoda tych mieszkańców na wniesienie skargi. Z uwagi na to, że pisemna zgoda na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, o której mowa w art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie terytorialnym, pełni podobną funkcję do pełnomocnictwa, uznać należy, że tak, jak niedołączenie do skargi pełnomocnictwa, niedołączenie do skargi pisemnej zgody na wniesienie skargi stanowi brak skargi, którego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie skutkuje, w myśl art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, odrzuceniem skargi. Przyjmując z kolei, że skargę wniosły jednostki organizacyjne, których przedstawiciele podpisali się na pełnomocnictwie dołączonym do akt, stwierdzić należy, że Mieczysław M. - mimo wezwania - nie wykazał, aby był uprawniony do występowania w sprawie w roli pełnomocnika tych jednostek organizacyjnych. Również z okoliczności sprawy nie wynika, aby był on jednym z podmiotów, które w myśl art. 87 par. 1 i 2 Kpc mogą być pełnomocnikami w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w szczególności nie jest on współuczestnikiem sporu, gdyż ze skargi nie wynika, aby skargę wniósł także we własnym imieniu lub w imieniu organizacji, którą reprezentuje. Z tych powodów dołączone do akt sprawy pełnomocnictwo nie może stanowić umocowania dla Mieczysława M. do działania przed sądem administracyjnym za jednostki organizacyjne, których przedstawiciele pełnomocnictwo to podpisali. Z tych wszystkich względów uznano, że mimo upływu wyznaczonego terminu nie uzupełniono braków skargi, co stosownie do treści art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uzasadnia jej odrzucenie.