II SA/Gd 163/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 12 listopada 2009 r., nr [...], 2/ określa, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane. Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku Zespołu Szkół, gmina L., decyzją z dnia 12 listopada 2009 r., Nr [...], ustalił warunki lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie łącznika pomiędzy budynkiem szkoły a salą gimnastyczną, wraz z przebudową wejścia głównego i zapewnieniem dostępności dla osób niepełnosprawnych. Od decyzji Wójta Gminy odwołanie wniosła A. F., domagając się jej uchylenia. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji wskazał błędnie art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako podstawę uznania wskazanej inwestycji za inwestycję celu publicznego oraz w sposób niepełny przedstawił charakterystykę inwestycji i analizę urbanistyczną. Odwołująca się podkreśliła, iż nie mogła zapoznać się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Wskazała, że inwestycja narusza obszar gruntu spornego, do którego przysługuje jej prawo. Decyzją Nr [...] zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 6 stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu II instancji została wydana w oparciu o art. 127 ust. 2 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż poza sporem jest, że rozbudowa budynku szkoły podstawowej w B. (łącznik) stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) oraz w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego. Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji odbywa się w postępowaniu określonym przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 50 i nast.), które kończy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W postępowaniu tym właściwy organ ma obowiązek w oparciu o art. 53 ust. 3 tej ustawy dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Na podstawie załączonych dokumentów Kolegium ustaliło, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie, dla którego gmina L. nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. Obwieszczeniem z dnia 15 maja 2009 r. Wójt Gminy L. powiadomił o prowadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie, a 12 listopada 2009 r. wydał decyzję kończącą postępowanie, w której ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie budynku szkoły podstawowej. Obwieszczenie umieszczono na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu, na stronie internetowej Urzędu Gminy L. oraz przekazano sołtysowi wsi B.. Niezależnie od powyższego Wójt Gminy L. przesłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania (Nr [...]), z którego wynikała możliwość zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz złożenie wniosków, uwag i zastrzeżeń dotyczących przedmiotowej sprawy, stronom postępowania, także A. F.. Ponadto dwukrotnie przesłano stronie odwołującej projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym z dnia 26 sierpnia 2009 r., przy czym przesyłek nie podjęto w terminie. Kolegium stwierdziło, że w prowadzonym postępowaniu w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonano analizy funkcji i warunków oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji. Wskazało, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego przesądza jedynie o możliwości jej lokalizacji na przedmiotowym terenie, w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy szczególne do tej ustawy. Warunki zabudowy określone w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią wytyczne do opracowania projektu budowlanego planowanego zamierzenia. Oznacza to, iż kwestia ta będzie rozstrzygana w drugim etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, w którym odwołująca się posiada także prawa strony. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący lokalizacji inwestycji celu publicznego nie nakłada na inwestora obowiązku dysponowania nieruchomością lub przyrzeczeniem jej dysponowania przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego. Inwestycja celu publicznego lokalizowana winna być na podstawie planu miejscowego (art. 50 ust. 1 ustawy). W przypadku braku planu lokalizację jej ustala się w drodze decyzji administracyjnej. W jednym i drugim przypadku nie jest wymagane dysponowanie nieruchomością na cele budowlane przed wydaniem decyzji lub uchwaleniem planu miejscowego. Zarówno plan miejscowy jak i decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego może stanowić jedynie podstawę do roszczenia o udostępnienie nieruchomości na realizację takiego rodzaju inwestycji. Po uprawomocnieniu się decyzji inwestor zobowiązany jest do przeprowadzenia negocjacji z właścicielem nieruchomości gdy istnieje taka potrzeba w celu uzgodnienia warunków i zasad uzyskania gruntu na cele budowlane za słusznym odszkodowaniem. Przy braku takiego porozumienia i w takiej sytuacji, o odszkodowaniu orzekać będzie w takim przypadku Starosta B. w postępowaniu wywłaszczeniowym w oparciu o przepisy rozdziału piątego (art. 128 i następne) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zaistniała oczywista omyłka polegająca na wpisaniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji niewłaściwego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami, co nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom odwołującej się, granice terenu objętego wnioskiem i stanowiące załącznik graficzny Nr 1 do zaskarżonej decyzji przedstawiono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 a więc zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ planowana inwestycja stanowi niewielki fragment istniejącej zabudowy (szkoły, sali gimnastycznej), brak jest uzasadnienia przedstawienia dokładnej charakterystyki przedsięwzięcia, ponieważ jej cechy (woda, energia, ścieki itp.) związane są ściśle z istniejącą infrastrukturą. Uszczegółowienie charakterystyki inwestycji znajdzie się w projekcie budowlanym, który przedstawi inwestor w postępowaniu związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Za niezasadne uznano zarzuty o braku możliwości zapoznania się z dokumentami przedmiotowej sprawy, ponieważ oprócz powiadomień i obwieszczeń A. F. występowała pięciokrotnie jako strona odwołująca się w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy L., związanym z rozbudową szkoły w B. W ocenie Kolegium przy zachowaniu minimum staranności strona mogła w sposób dostateczny zapoznać się z całym materiałem dowodowym sprawy. Kolegium podkreśliło także, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dokonuje się ocen i analiz prawidłowości przebiegu granic między nieruchomościami, a przyjmuje się wprost ich usytuowanie oznaczone na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej wydanej przez państwowy zasób geodezyjny. Odwołująca się jeśli ma jakiekolwiek wątpliwości, co do oznaczenia przebiegu granic na mapach i ich zgodności ze stanem faktycznym w terenie, ma prawo żądać od Starosty B. wznowienia przebiegu granic. A. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia w całości. Skarżąca podniosła, iż wydając zaskarżoną decyzję Kolegium nie uwzględniło, iż już poprzednio zajmowało się sprawą a przede wszystkim tym, że wójt gminy dopuścił się naruszenia obowiązującego prawa albowiem nie dostosował się do tego poprzedniego orzeczenia SKO. Zdaniem skarżącej powołany przez organ przepis art. 6 pkt. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie może stanowić podstawy do uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego a interpretacja SKO jest nie do przyjęcia jeśli chodzi o zachowanie organu administracji, który przecież powinien budować zaufanie do reprezentowania przez ten organ władzy. Zdaniem skarżącej analiza funkcji oraz cech zabudowy przeprowadzona została z naruszeniem przepisów rozporządzenia oraz art. 7 i 77 kpa, co ma wpływ na wynik sprawy. Niewłaściwe wysyłanie przez organ zawiadomień spowodowało, iż strona nie miała możliwości przedstawienia swego stanowiska w stosunku do dokonanej analizy. Zdaniem skarżącej SKO w sposób nieobiektywny podeszło do sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (postanowienie) z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) przy rozpoznaniu skargi sąd administracyjny nie jest związany jej zarzutami i wnioskami. W niniejszej sprawie organy administracji naruszyły prawo, lecz w inny sposób niż wskazuje na to skarżąca. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organy oceniły, iż przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie łącznika między obiektami Zespołu Szkół w B. (oraz przebudowie wejścia celem zapewnieniem dostępności dla osób niepełnosprawnych) stanowi inwestycję celu publicznego. Stanowisko powyższe należy ocenić jako trafne. Pojęcie inwestycji celu publicznego zdefiniowane zostało (poprzez ustanowienie katalogu zamkniętego) w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.). W punkcie 6 tego przepisu wymieniona została "budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych". W decyzji organu I instancji powołano się na punkt 3 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co w sposób oczywisty było wadliwe, jednak Kolegium trafnie uznało powyższe uchybienie za nieistotne w świetle prawidłowej oceny przyjęcia przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego. Powyższe stanowi jedynie o prawidłowym zastosowaniu przez Kolegium w zaskarżonej decyzji przepisu prawa materialnego – art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i właściwym zakwalifikowaniu opisanej inwestycji, do której następnie mają zastosowanie przepisy Rozdziału 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn, zm.) dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego. W zakresie obejmującym te ostatnią ustawę Sąd ocenia, iż doszło do naruszenia prawa. W niespornych okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy na terenie obejmującym przedmiotową inwestycję nie obowiązuje plan miejscowy, a budowa opisanego łącznika nie mieści się wśród robót budowlanych wymienionych w art. 50 ust. 2, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oceniając natomiast przeprowadzone przez organ postępowanie wskazać trzeba na następujące naruszenia przepisów art. 50 ust. 4, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 3 i w konsekwencji art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miały wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 50 ust. 4 wskazanej wyżej ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 3 właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W zaskarżonej decyzji Kolegium twierdzi, iż decyzja organu I instancji poprzedzona była analizą, o której mowa w przytoczonym wyżej przepisie. Tymczasem akta sprawy administracyjnej zawierają jedynie niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem fotokopię "analizy" (nazwanej Załącznikiem nr 2, gdy tymczasem decyzja organu I instancji określa analizę znajdującą się "w aktach urzędu" Załącznikiem nr 3), sporządzonej przez niewiadomą osobę (brak jej oryginalnego podpisu). Wprawdzie w aktach administracyjnych II instancji znajduje się pismo Wójta Gminy o przesłaniu analizy, lecz dokumentu takiego również brak. Ponieważ decyzja organu I instancji nie zawiera w uzasadnieniu, mimo iż powinna, wyników analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy, a akta sprawy administracyjnej nie zawierają właściwego dokumentu przedstawiającego taką analizę, decyzja organu I instancji podjęta została z istotnym naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto w decyzji Wójta mówi się, że jej projekt sporządziła osoba wpisana na listę samorządu architektów. Sąd jednak zwraca uwagę, że nie wiadomo kto jest autorem projektu, bo w aktach znajduje się jedynie fotokopia projektu decyzji niepotwierdzona za zgodność z oryginałem, opatrzona nieczytelnym podpisem wraz z nieczytelną pieczęcią. Wobec powyższego jednak istotnym uchybieniem jest brak dowodu wpisania autora sporządzającego projekt decyzji na właściwą listę samorządu zawodowego, skoro na podstawie akt administracyjnych nie można jednoznacznie ustalić, kto nim jest. Należy także zaznaczyć, iż obowiązkowym załącznikiem do decyzji o ustaleniu lokalizacji jest mapa z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 54 pkt 3 tej ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (stanowiącym, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000). Do decyzji organu I instancji została wprawdzie dołączona stosowna kopia mapy wraz z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (chociaż bez opisu), lecz wobec braku obowiązkowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, decyzja i tak pozostaje wadliwa. Wymaga także podkreślenia, że dla sporządzenia analizy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stosuje się przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), odnoszą się one bowiem wyłącznie do decyzji o warunkach zabudowy, regulując wymagania wynikające z tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Delegacją ustawową dla wspomnianego rozporządzenia jest art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś całość regulacji objęta tym przepisem dotyczy decyzji o warunkach zabudowy. W takim zaś przypadku wynik analizy, o którym mowa w § 3 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi załącznik, lecz wyłącznie w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ decyzja organu I instancji zamiast do wyników analizy sporządzonej na podstawie art. 53 ust. 3 wskazanej ustawy, które muszą znaleźć się w treści rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 kpa), odwołuje się w uzasadnieniu do przepisu § 3 tego rozporządzenia wskazując przy tym, że analiza znajduje się "w aktach urzędu", świadczy to kolejnej niezauważonej przez organ II instancji jej wadliwości. Obowiązujące natomiast, dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w świetle treści art. 67 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Zgodnie z § 3 tego ostatniego rozporządzenia (ust. 1) w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji. Z kolei ust. 5 przewiduje, że w części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się objaśnienia wszystkich użytych w niej oznaczeń. Należy w związku z tym zauważyć, że w załączniku graficznym Nr 1 dołączonym do decyzji I instancji nie ma żadnych objaśnień, co niewątpliwie stanowi o naruszeniu przytoczonego przepisu. Nie miałoby ono jednak wpływu na wynik sprawy, gdyby rozstrzygnięcie nie zawierało innych istotnych uchybień. Powyższy brak wymagać będzie jednak poprawienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Trzeba także zwrócić uwagę na treść art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidującym, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem (przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000), a także charakterystykę inwestycji (obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko). Trzeba w związku z tym zauważyć, że wniosek znajdujący się w aktach sprawy nie zawiera załącznika graficznego, który następnie powinien służyć wymogom określonym w art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ten brak także powinien podlegać uzupełnieniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Również z treści wniosku powinno wynikać jednoznacznie, iż dotyczy on ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, czego nie można powiedzieć o wniosku podlegającym rozpatrzeniu w niniejszej sprawie. Postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone w ramach art. 53 ust. 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organ właściwy dla decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek ustalenia stanu faktycznego terenu, w tym między innymi stanu infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy. Organ ten dokonuje także ustaleń, czy i w jakim zakresie będą miały w konkretnym przypadku zastosowanie przepisy szczególne, co z wiąże się bezpośrednio z ustaleniem statusu prawnego terenu, na którym ma być lokalizowana taka inwestycja., te bowiem elementy wpływają na zakres i konieczność uzgodnień, o których mowa w ust. 4. Zdaniem Sądu przedmiotowych wyjaśnień zabrakło w decyzji Wójta Gminy L. z dnia 12 listopada 2009 r. Nietrafne są natomiast zarzuty skargi odnoszące się do braku stosownych zawiadomień w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, całość korespondencji organów kierowana jest na jedyny znany organom adres strony, która poza tym bierze aktywny udział w tym postępowaniu, składając między innymi kilkakrotnie środki odwoławcze od kolejnych decyzji organu I instancji. Tak więc na żadnym etapie postępowania administracyjnego, w ocenie Sądu skarżąca nie była pozbawiona możności obrony swych praw. Ponowienie zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma znaczenia w sytuacji, gdy inwestycja należy do inwestycji celu publicznego w świetle art. 6 ust. 6 tej ustawy. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa jest zasadny, bowiem zaskarżona decyzja w sposób również w sposób istotny, co opisane zostało wyżej, narusza szczególne przepisy postępowania regulujące lokalizację inwestycji celu publicznego, to jest art. 50 ust. 4, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 3 oraz art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty dotyczące naruszenia granic nieruchomości skarżącej nie są potwierdzone wobec braku załącznika graficznego do wniosku i opisu załącznika do decyzji. Wskazać przy tym trzeba, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego musi dotyczyć tej nieruchomości, na której ma zostać zrealizowany obiekt służący temu celowi. Braki postępowania administracyjnego nie pozwalają na precyzyjne określenie granic terenu objętego wnioskiem, niemniej ewentualne spory graniczne nie będą przedmiotem niniejszego postępowania. Z kolei wadliwość decyzji organu odwoławczego polegająca na zaakceptowaniu naruszającej prawo decyzji I instancji oznacza naruszenie przepisu art. 138 § 1 kpa, bowiem właściwym rozstrzygnięciem byłaby jedynie decyzja kasacyjna, podjęta na podstawie art. 138 § 2 kpa, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego co najmniej w znacznej części. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, będąc związany przedstawioną wyżej ocenę prawną, przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem przepisów art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Powinno być także przedmiotem rozważenia przez organ, czy sama przebudowa wejścia do szkoły zmienia sposób zagospodarowania terenu lub formę architektoniczną budynku użytkowanego na potrzeby szkoły, bądź czy wymaga pozwolenia na budowę (art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w takiej bowiem sytuacji zbędne byłoby podjęcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił obie opisane decyzje. Sąd zawarł także w wyroku obligatoryjne orzeczenie określające, że obie decyzje nie mogą być wykonane, na mocy art. 152 wskazanej wyżej ustawy.