II SA/Gd 1638/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Gorzeń asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 kwietnia 2001 r. nr [...] Wojewoda , po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, wszczętego postanowieniem Wojewody z dnia 7 lipca 1997 r., powołując się na art. 146 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Wojewody z dnia 23 września 1996 r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 1996 r. w przedmiocie odmowy wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G. i orzekającej wymeldowanie skarżącego z tego lokalu. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że ponowne przeprowadzenie postępowania nie dało podstaw do zmiany decyzji Wojewody z dnia 23 września 1996 r. o wymeldowaniu skarżącego ze spornego lokalu. W związku z tym wskazano, powołując się na art. 146 § 2 k.p.a., że uchylenie tej decyzji byłoby niecelowe. W decyzji zawarto pouczenie, iż jest ona ostateczna oraz, że przysługuje na nią skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Rozpoznając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Analogiczną regulację zawierał, obowiązujący w chwili wniesienia skargi, art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Przepis art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Jedną z zasad ogólnych jest zasada dwuinstancyjności przewidziana w art. 15 k.p.a., której istota polega na tym, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Zatem decyzja wydana przez Wojewodę odmawiająca uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej zapadła w pierwszej instancji. Oznacza to, że przysługiwało od niej odwołanie do organu wyższego stopnia, a nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżącemu służył zatem w postępowaniu administracyjnym środek zaskarżenia. Skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego z tego środka zaskarżenia nie skorzystał. W konsekwencji uznać należało, że jego skarga, na mocy powołanych przepisów, jest niedopuszczalna. Faktem jest, że skarżący wnosząc skargę do sądu administracyjnego bez wyczerpania służących mu w postępowaniu administracyjnym środków- zaskarżenia, kierował się błędnym pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji. Nie stoi to jednak na przeszkodzie uznaniu, iż jego skarga jest niedopuszczalna. Błędne pouczenie może natomiast stanowić podstawę do przywrócenia skarżącemu przez organ administracyjny terminu do wniesienia odwołania. Z wnioskiem o przywrócenie terminu, składając równocześnie odwołanie, skarżący winien do organu administracyjnego zwrócić się w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), czyli w terminie 7 dni od dnia, w którym dowiedział się, że pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji było błędne. Termin ten będzie biegł dla skarżącego od dnia doręczenia mu odpisu niniejszego postanowienia z uzasadnieniem. Skarga do sądu będzie przysługiwała dopiero na decyzję wydaną w wyniku rozpoznania jego odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę skarżącego odrzucił.