II SA/Gd 165/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119 i art. 121 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wobec niewykonania obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem, wzniesionych na terenie działki nr [...] położonej w K., określonego w tytule wykonawczym z dnia 14 lutego 2006 r. nałożył na skarżącego Z. Ł. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania określonego wyżej obowiązku w wysokości 5 000 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. nałożono na skarżącego obowiązek rozbiórki dwóch obiektów budowlanych, jednego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, drugiego pełniącego funkcję sanitariatu, zrealizowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku upomnieniem z dnia 22 września 2004 r. wezwano skarżącego do jego wykonania z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Po upływie siedmiodniowego terminu od daty doręczenia upomnienia tytułem wykonawczym z dnia 14 lutego 2006 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne, następnie wskutek dalszego niewykonania obowiązku rozbiórki nałożono grzywnę w celu przymuszenia, uwzględniając nietrwałe związanie z gruntem obiektów budowlanych. Uzasadniając wysokość nałożonej grzywny wskazano, że ustalono ją na podstawie art. 121 § 1, § 2 i § 4 powołanej ustawy na kwotę 5 000 zł. Wyjaśniono przy tym, że grzywna ta nie jest karą, ale środkiem przymusu i zobowiązany, wykonując nałożony obowiązek rozbiórki, uniknie konieczności jej zapłaty. Wskazano, że grzywnę nałożono w maksymalnej wysokości przewidzianej w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chcąc uniknąć w ten sposób dalszego uchylania się zobowiązanego od obowiązku wykonania rozbiórki i jednocześnie doprowadzić do skutecznego wykonania nakazanego obowiązku rozbiórki. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że rozebrał obiekt budowlany pełniący funkcję sanitariatu, zaś drugi obiekt to przyczepa, posiadająca koła, która może być przemieszczana po terenie działki. Rozpoznając zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i wnioski. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 814/04, oddalił skargę skarżącego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2004 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazał, że dotyczą one zasadności wydanego nakazu rozbiórki obiektów na działce, zatem nie mogą być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. W skardze skarżący wywodził, że obiekt, który ma rozebrać, nie jest obiektem budowlanym, gdyż jest to przyczepa posiadająca koła, którą można przemieszczać w dowolny sposób. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Grzywna w celu przymuszenia skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych została na niego nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nałożono ją w związku z egzekucją obowiązku wykonania przez skarżącego, czyli zobowiązanego, czynności, mianowicie rozbiórki (art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.) i w wysokości przewidzianej przez prawo (art. 121 § 2, 4 i 5 powołanej ustawy w zw. z art. 112 ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy – Dz.U. nr 89, poz. 589). Wyjaśniono przy tym w przekonujący sposób z jakich powodów przyjęto grzywnę w najwyższej z możliwych wysokości. Odnosząc się do zarzutu skargi stwierdzić należy, że sprowadza się on do kwestionowania zasadności decyzji administracyjnych, z których wynika obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego, czyli decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2004 r. Skarżący twierdzi bowiem, że obiekt, który ma rozebrać nie jest obiektem budowlanym, a tylko obiekty budowlane mogą podlegać nakazowi rozbiórki na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.) oraz art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. 38, poz. 229 ze zm.). W związku z tym wskazać należy, że decyzje, które skarżący w istocie kwestionuje, były już poddane kontroli sądu administracyjnego, który skargę skarżącego prawomocnie oddalił wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie II SA/Gd 814/04. Ponowne badanie zgodności z prawem tych decyzji nie jest zatem dopuszczalne, zaś w postępowaniu egzekucyjnym wprost wyłączone poprzez treść art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym zakazano organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżącego jest niezasadna i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.