II SA/Gd 1685/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ireny S. na decyzję Wojewody P. z dnia 22 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę instalacji gazowej - oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 7 czerwca 1999 r., na podstawie art. 28, art. 32 - 34 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Irenie S. pozwolenia na budowę i modernizację instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym nr 1 przy ul. R. 22 w G.-O. W rozstrzygnięciu zobowiązano ponadto inwestora do odcięcia się od wspólnej instalacji c.o. istniejącej w budynku, w taki sposób, aby nie pozbawić właściciela lokalu nr 2 ciepła. Modernizację instalacji należało wykonać poza sezonem grzewczym. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na wniosek właścicielki lokalu mieszkalnego nr 1 w przedmiotowym budynku wszczęto postępowanie o udzielenie pozwolenia na rozbudowę instalacji grzewczej celem podłączenia kotła gazowego do ogrzewania tego lokalu i zaopatrzenia go w ciepłą wodę. W toku postępowania właściciel lokalu nr 2 na piętrze uzależnił zgodę na powyższe roboty pod kilkoma warunkami, domagając się między innymi zaizolowania pionów grzewczych zasilających instalację c.o. w jego lokalu, a prowadzonych z piwnicy przez lokal na parterze. W dniu 15 grudnia 1998 r. organ administracji przeprowadził oględziny w lokalu nr 1 ustalając, że piony grzewcze zasilające lokal nr 2, przechodzące przez lokal nr 1 na parterze prowadzone są w bruzdach i zamurowane. Była to powszechna praktyka przy wykonywaniu instalacji grzewczej w domu jednorodzinnym. Organ administracji uznał, że nie jest uzasadniony względami technicznymi warunek właściciela lokalu nr 2 dotyczący zaizolowania termicznie części ściany w lokalu na parterze, w której prowadzone są w bruzdach piony grzewcze. Odwołanie od tej decyzji wniósł Zbigniew Ś., który kwestionował stanowisko organu I instancji odmawiające nałożenia na inwestora obowiązku wykonania w jego lokalu izolacji prowadzonych w ścianach przewodów grzewczych. Domagał się również zobowiązania inwestora do wykonania własnego przyłącza wodnego do lokalu nr 1. Wojewoda P. decyzją z dnia 22 lipca 1999 r., na podstawie art. 138 par. 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 obowiązującego prawa budowlanego, inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Irena S. jest jedynie współwłaścicielem budynku i na przedmiotową inwestycję niezbędną była zgoda drugiego współwłaściciela tj. odwołującego się. Strony nie porozumiały się podczas rozprawy administracyjnej, wobec czego inwestor nie legitymuje się uprawnieniem, o jakim mowa w art. 32 ust. 4, pkt 2 prawa budowlanego. Wojewoda P. uznał również, że postępowanie przed organem I instancji prowadzone było z naruszeniem art. 79 par. 1 i par. 2 z uwagi na to, że o przeprowadzonej w dniu 15 grudnia 1998 r. wizji lokalnej powiadomiona została tylko jedna strona postępowania tj. Irena S. Odwołujący się nie brał udziału w oględzinach nieruchomości, gdyż nie został powiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia tego dowodu. Organ odwoławczy wskazał również na niedopuszczalność przywoływania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji warunków koniecznych do spełnienia w trakcie realizacji inwestycji, bliżej nie określonych, których nie nałożono w treści samego rozstrzygnięcia. Skargę na tę decyzję wniosła do Sądu Irena S., która kwestionowała zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego wywodząc, że nie mają żadnego uzasadnienia żądania Zbigniewa Ś. dotyczące dodatkowej izolacji pionów grzewczych w jej lokalu, gdyż są one w bruzdach wewnątrz ścian prawidłowo zaizolowane. Instalacja wodno-kanalizacyjna w budynku jest współwłasnością i konieczne będzie jej rozdzielenie bez wykonywania nowego przyłącza. Wysuwanie przez Zbigniewa Ś. coraz to nowych żądań, które związane są z dodatkowymi kosztami, nie ma żadnych podstaw prawnych i uniemożliwia realizację inwestycji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przepisy obowiązującego prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. cytowane w decyzji organu I instancji, nakładają na inwestora obowiązek załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dowodu, że posiada on prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 32 ust. 4 pkt 2/. W przypadku inwestycji planowanej w budynku stanowiącym współwłasność mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego dotyczące współwłasności, a w szczególności art. 199-202. Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody spór pomiędzy współwłaścicielami rozstrzyga Sąd. /por. art. 199 i art. 201 Kc/. Spór w tym zakresie ma charakter cywilnoprawny i podlega rozpatrzeniu przed właściwym sądem powszechnym /por. art. 2 par. 1 Kpc/. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wykonanie instalacji gazowej na parterze budynku połączone jest z prowadzeniem przewodów przez części wspólne /piwnice, stropy, kominy/ i tylko w tym zakresie wymaga zgody współwłaścicieli. Organy administracji nie mają kompetencji do ingerowania w stosunki cywilnoprawne i zastępowania w tym zakresie sądów powszechnych. Odmowa jednego ze współwłaścicieli wyrażenia zgody na planowaną inwestycję, w określonym wyżej zakresie, winna prowadzić do zawieszenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, do czasu rozpatrzenia przez Sąd sporu pomiędzy skarżącą a właścicielem lokalu nr 2 o wyrażenie zgody na wykonanie przedmiotowej instalacji. Prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, że postępowanie administracyjne I instancji prowadzono z naruszeniem przepisów postępowania. Zgodnie z art. 10 Kpa organy administracji obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Realizacją tej ogólnej zasady Kpa są przepisy art. 79 par. 1 i par. 2, które nakładają obowiązek zawiadomienia strony, między innymi o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin i to przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma nie tylko prawo wzięcia udziału w oględzinach, lecz może zadawać pytania świadkom, biegłym i innym stronom oraz składać wyjaśnienia. Wskazane wyżej dwie przesłanki dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności pozbawienia odwołującego się możliwości udziału w oględzinach, uzasadniły wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 par. 2 Kpa. Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.