II SA/Gd 169/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w Gdańsku w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. i A. O.-C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r. nr [[...]] wstrzymał roboty budowlane polegające na rozbudowie (w 2008 r.) budynku przy ul. H. w S. i nałożył na A. jako inwestora, obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 września 2011 r., następujących dokumentów: zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; dwóch egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez uprawnioną osobę; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia 28 listopada 2011 r. nr [[...]] podjętą na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ pierwszej instancji nakazał A. rozbiórkę rozbudowanej w 2008 r. części budynku przy ul. H. w S: jednokondygnacyjnej (sięgającej do balkonu nad tarasem) konstrukcji drewnianej, wypełnionej szkłem, o wymiarach 3,8m x 1,4m, zabudowującej taras usytuowany w parterze, od strony południowej, wielorodzinnego budynku, przynależny do lokalu mieszkalnego nr [[...]]. Organ stwierdził, że istniejąca uprzednio w ścianie zewnętrznej, przy tarasie, stolarka okienna (dwa okna balkonowe otwieralne i jedno nieotwieralne) została zdemontowana, w związku z czym powstał w ścianie otwór o szerokości 270 cm. Powierzchnię zabudowanego tarasu (5,3 m2) włączono jako funkcjonalnie powiązaną do powierzchni lokalu mieszkalnego nr [[...]]. Zmianie uległa w związku z tym powierzchnia zabudowy całego budynku przy ul. H. w S. Organ pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania z udziałem pełnomocników stron, ustalenia faktyczne i przesłanki prawne nakazu. Uznał, że przedmiotem sprawy jest budowa polegająca na rozbudowie obiektu budowlanego, gdyż poprzez rozbudowę należy rozumieć dobudowywanie nowych obiektów lub nowych elementów, a także powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, co wynika z treści art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. A. w wyznaczonym terminie nie złożyła wymaganych dokumentów, a na podstawie przeprowadzonych w dniu 18 października 2011 r. oględzin ustalono, że przedmiotowa rozbudowa nie została rozebrana, wobec czego nakazano inwestorowi rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji A. oraz A. O – C., właścicielka lokalu mieszkalnego nr [[...]] w wielorodzinnym budynku przy ul. H. w S., wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub uchylenie jej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucili, że decyzja narusza art. 3 pkt 6, art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz artykuły 7, 8, 10 w związku z art. 79 § 1, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. Zakwestionowano stanowisko organu, że przeprowadzone roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjaśniono nadto, że nie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego, gdyż rozbudowa polega na tym, że nowa część budynku zostaje posadowiona na gruncie, towarzyszą jej roboty ziemne i fundamentowe, które w tym przypadku nie miały miejsca. Wzniesienie konstrukcji było tylko i wyłącznie obudową tarasu, a nie rozbudową budynku. Prace nie ingerowały w jego substancję trwałą, nie spowodowały zmiany właściwości technicznych i użytkowych obiektu, a także nie wpłynęły na zmianę sposobu korzystania z tarasu, który spełnia nadal swoją funkcję rekreacyjną w okresie letnim i zimowym jako oranżeria, tzw. ogród zimowy. Odwołujący wskazali, że cechy funkcjonalno - użytkowe wzniesionej konstrukcji kwalifikują ją jako oranżerię przydomową (ogród zimowy), o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zwrócono uwagę, że decyzja dotyczy zabudowy tarasu przynależnego do lokalu nr 3, podczas gdy postępowanie wszczęto w stosunku do tarasu lokalu nr [[...]]. Tym samym organ pierwszej instancji wydał decyzję w przedmiocie, który nie był objęty postępowaniem administracyjnym". Zarzucono organowi uniemożliwienie stronom wzięcia udziału w drugich oględzinach tarasu - w dniu 18 października 2011 r., poprzez brak powiadomienia. Rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia 9 lutego 2012 r., Nr [[...]], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że rozbudowa, polegająca na zwiększeniu kubatury, może mieć miejsce również na nadziemnej kondygnacji obiektu budowlanego, przy odpowiednio zróżnicowanej formie architektonicznej jego dotychczasowej bryły. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że zaanektowany kubaturowo do pokoju lokalu mieszkalnego taras (na skutek brak trwałej przegrody budowlanej) nie może zostać zakwalifikowany jako przydomowa oranżeria (ogród zimowy) ani weranda, których budowa wymagałaby zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1), a jego brak - wszczęcia postępowania w trybie art.49b Prawa budowlanego. Nie potwierdzono również zarzutu, że postępowanie wszczęto w stosunku od innego tarasu niż objęty decyzją. Jako niezasadny uznano zarzut niezawiadomienia stron o drugich oględzinach przedmiotu sprawy. Była to dodatkowa, upewniająca czynność organu, w celu definitywnej weryfikacji stanu budynku przed podjęciem decyzji, z przebiegiem której strony miały możliwość zapoznać się, podobnie jak z zebranym materiałem dowodowym. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. oraz A. O. – C., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 3 pkt 1, 6 i 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że wykonane przez stronę prace były robotami budowlanymi i miały na celu rozbudowę budynku; naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że do wykonania konstrukcji szklanej wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę; naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię w świetle okoliczności faktycznych i przyjęcie, że zachodzą podstawy do orzeczenia rozbiórki konstrukcji wzniesionej przez stronę. Sformułowano również zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 7 K.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz naruszenie zasady praworządności, art. 8 K.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, braku podstawy uzasadniającej rozbiórkę wzniesionej konstrukcji, art. 10 w związku z art. 79 § 1 K.p.a. w związku z art. 85 § 1 K.p.a. - poprzez niepoinformowanie strony o przeprowadzeniu oględzin w dniu 18 października 2011 r. i przez to uniemożliwienie stronie wzięcia udziału w tej czynności, art. 77 § 1 K.p.a. - poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i uznanie, że wzniesienie konstrukcji wymagało decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane, art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez sporządzenie zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny z przepisami postępowania, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia podstaw faktycznych rozstrzygnięcia oraz przytoczenia i wyjaśnienia przepisów prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skarżące wniosły o uchylenie w całości decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano kwalifikację przeprowadzonych robót budowlanych jako rozbudowy, stwierdzając, że organy nie ustaliły prawidłowo charakteru przeprowadzonych czynności, pomijając fakt, że prace nie dotyczyły całego budynku, ale tylko tarasu. Tym samym nie zgodzono się z argumentacją, że doszło do rozbudowy budynku poprzez zabudowę tarasu. Zakwestionowano ustalenie, jakoby zabudowany taras był nową częścią lokalu nr [[...]]. Skarżący twierdzą, że na przeprowadzone roboty budowlane nie potrzebowali w świetle przepisów budowlanych pozwolenia na budowę. Roboty budowlane nie obejmują swoim zakresem czynności i prac wykonywanych przez stronę w celu wzniesienia konstrukcji na tarasie. Według skarżących przepisy Prawa budowlanego nie regulują problematyki obudowy tarasu, a co więcej nie traktują tego jako roboty budowlane mające na celu rozbudowę budynku, tym samym nie można było wymagać uzyskania pozwolenia na budowę na te prace, a w jego braku orzec o rozbiórce. W zakresie naruszeń procedury zarzucono organom, że nie wyjaśniły dokładnie okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności charakteru wykonanych robót budowlanych. Skarżące zarzuciły brak poinformowania stron o przeprowadzeniu drugich oględzin obiektu w dniu 18 października 2011 r., czym naruszono ich uprawnienia procesowe i uniemożliwiono ustosunkowanie się do poczynionych ustaleń oraz nie zebrano kompletnego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania tej decyzji. Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle przedstawionych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa, w tym przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą nakazano skarżącej A. jako inwestorowi dokonać rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego, o powierzchni zabudowy 5,3 m2. W ocenie sądu ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych nie budzi zastrzeżeń, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone bez istotnego naruszenia przepisów postępowania. Ustalenia faktyczne dotyczące rozmiaru i zakresu robót budowlanych oraz inwestora tych robót zostały dokonane na podstawie dowodu z oględzin, który został przeprowadzony w dniu 1 lipca 2010 r., z udziałem pełnomocnika skarżącej spółki oraz małżonka skarżącej A. O. – C. Ze sporządzonego podczas oględzin protokołu, podpisanego przez osoby biorące udział w oględzinach nie wynika, aby skarżące złaszały jakiekolwiek zastrzeżenia co do treści istotnej dla ustaleń w niniejszej sprawie. Dodatkowo potwierdzenie co do podmiotu będącego inwestorem przedmiotowych robót budowlanych uzyskano w drodze pisemnej, na skutek zapytania skierowanego do pełnomocnika obojga skarżących. W celu potwierdzenia aktualnego stanu, przed podjęciem decyzji organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny budynku w części zabudowanego tarasu w dniu 18 października 2011 r. (bez udziału stron), podczas których stwierdził, że konstrukcja nie została rozebrana. Z treści pisma profesjonalnego pełnomocnika skarżących złożonego do PINB w dniu 22 listopada 2011 r., a sporządzonego w związku z zawiadomieniem przez organ pierwszej instancji o prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, nie wynika, aby skarżące strony wniosły jakiekolwiek uwagi lub żądania odnośnie ustalenia zakresu wykonanych robót budowlanych, czy też zastrzeżenia co do ustaleń dokonanych notatką z dnia 18 października 2011 r. (vide: protokoły, zawiadomienie i pismo pełnomocnika, znajdujące się w aktach administracyjnych). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowania charakteru wykonanych robót budowlanych, ocenionych przez organy nadzoru budowlanego jako rozbudowa budynku mieszkalnego wymagająca pozwolenia na budowę, a przez skarżące, z uwagi na brak ingerencji w substancję budynku, uznawane za roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Przy czym niekonsekwentnie skarżące strony w toku postępowania administracyjnego wskazywały na rekreacyjny charakter zabudowanego tarasu, następnie w odwołaniu zarzucały organom brak uwzględnienia cech funkcjonalno użytkowych wzniesionej konstrukcji jako oranżerii przydomowej (ogrodu zimowego), wreszcie w skardze powołują się na okoliczność, że taras został zabudowany konstrukcją, która ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa domowników. Tymczasem gdyby nawet przyjąć, że zamiarem skarżących była zabudowa tarasu w celu wykonania ogrodu zimowego, zamiar taki powinien zostać uzewnętrzniony poprzez zgłoszenie budowy do właściwego organu architektoniczno – budowlanego, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.). Natomiast z treści pism składanych w toku postępowania do organu pierwszej instancji oraz z treści skargi wynika, że skarżące w istocie takiego zamiaru nie miały, wychodząc błędnie z założenia, że wykonane roboty budowlane, których następstwem było usunięcie w ścianie zewnętrznej szklanych przegród oraz przyłączenie zabudowanego tarasu usytuowanego na parterze budynku do lokalu mieszkalnego nr [[...]], nie tylko nie wymagają pozwolenia na budowę, ale w ogóle pozostają poza ingerencją organów budowlanych. Akceptując ustalenia dokonane przez rozstrzygające sprawę organy odnośnie zakresu wykonanych robót budowlanych w związku z zabudową przedmiotowego tarasu zgodzić się trzeba z oceną, że wymagały one pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. W niniejszej sprawie, jak trafnie wykazał organ odwoławczy, zabudowany taras powiększający powierzchnię mieszkalną skutkiem usunięcia w ścianie zewnętrznej trwałej przegrody budowlanej nie mógł być zakwalifikowany jako przydomowa oranżeria (ogród zimowy), czy też weranda, których budowa wymagałaby jednak zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skoro zatem wykonane roboty budowlane nie mieszczą się wśród wyjątków objętych przepisem art. 29 ustawy Prawo budowlane, wymagają pozwolenia na budowę, według ogólnej reguły ustanowionej w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Jest w sprawie bezsporne, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę polegającą na demontażu istniejącej uprzednio w ścianie zewnętrznej stolarki okiennej oraz obudowie tarasu szklanodrewnianą konstrukcją do wysokości pierwszej kondygnacji. Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że konsekwencją wykonanych robót budowlanych jest zmiana kubatury budynku, gdyż powierzchnia zabudowanego tarasu zwiększyła o 5,3 m2 powierzchnię lokalu mieszkalnego nr [[...]] (własność A. O. – C.), stanowiąc z tym lokalem jedną, funkcjonalną całość. Bez znaczenia w związku z tym pozostaje funkcja, jaką pełni w dniu wydania zaskarżonej decyzji przedmiotowa oszklona zabudowa tarasu – istotne jest jedynie, że nie jest to już taras, lecz część powierzchni budynku mieszkalnego. Taka ocena, której skutkiem jest przyjęcie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na skutek zwiększenia jego powierzchni i kubatury determinuje konieczność uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie ustawodawca nie zamieścił w ustawie Prawo budowlane legalnej definicji "rozbudowy", niemniej analiza przepisów art. 3 pkt 6, 7 i 7a ustawy Prawo budowlane, definiujących terminy: "budowa", "roboty budowlane" i "przebudowa" pozwala na stwierdzenie, że taki zakres robót budowlanych, którego skutkiem jest zmiana bryły obiektu budowlanego (w zakresie powierzchni zabudowy, kubatury, wysokości, długości, szerokości, liczby kondygnacji) wypełnia pojęcie "rozbudowy". Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia wskazanych przepisów i kwestionujące ocenę, że wykonane prace były robotami budowlanymi są zatem całkowicie chybione. W konsekwencji orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w przedmiotowej sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, umożliwiający legalizację samowoli budowlanej, którą jest między innymi wybudowanie lub budowa (a zatem i rozbudowa) obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 ustawy). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 ustawy). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 ustawy). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 ustawy). Jak wynika z niespornych okoliczności sprawy decyzja o rozbiórce została poprzedzona postanowieniem wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 4 lipca 2011 r., wstrzymującym przedmiotowe roboty budowlane oraz nakładającym na inwestora, zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów i zaświadczeń, w wyznaczonym do dnia 30 września 2011 r. terminie. Bezsporne jest również, że skarżąca spółka nie wykonała nałożonych na nią obowiązków. W związku z tym organ nadzoru budowlanego zobowiązany był zastosować nakaz wynikający z art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Niemniej wymaga podkreślenia, że skarżącej spółce umożliwiono zalegalizowanie przedmiotowej samowoli budowlanej, o jej sposobie oraz skutkach braku legalizacji została pouczona we wskazanym postanowieniu, lecz z własnej woli z uprawnienia tego nie skorzystała. Z tych przyczyn niezasadny jest zarzut błędnego zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego wykazał poprzez przeprowadzone postępowanie dowodowe, że inwestor nie posiadał wymaganego prawem pozwolenia na budowę w zakresie wykonanych robót budowlanych, wobec czego tryb wskazany zakwestionowanym przepisem zastosowany został prawidłowo. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzutu skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 10, art. 79 § 1 i art. 85, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Rozstrzygające sprawę organy administracji dokonały ustalenia wszystkich istotnych dla jej rozpatrzenia okoliczności faktycznych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe, jest kompletne, logiczne i zrozumiałe co do motywów, którymi się organ odwoławczy kierował, a prawidłowość zastosowania przepisów prawa nie budzi wątpliwości sądu. W uzasadnieniu tym odniesiono się także do zarzutów odwołania. Niewątpliwie skarga, a wcześniej odwołanie, stanowi jedynie polemikę z prawną kwalifikacją wykonanych przez inwestora robót budowlanych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko uzasadnione ustalonymi okolicznościami sprawy, że wykonano roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego. Należy także wskazać, co sądowi wiadome jest z urzędu, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 12 września 2012 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 297/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. (także A. O. – C., lecz z innych przyczyn), w sprawie nakazu rozbiórki, zapadłego w podobnych okolicznościach, dotyczącego jedynie innego lokalu (nr [[...]]) w tym samym budynku mieszkalnym. We wskazanej sprawie zaaprobowano również wynikającą z ustalonych okoliczności sprawy ocenę, że na skutek zabudowy tarasu i usunięcia szklanej przegrody w ścianie zewnętrznej doszło do powiększenia kubatury budynku, a więc jego rozbudowy wymagającej pozwolenia na budowę. Kwestionowane w skardze "oględziny" z dnia 18 października 2011 r. istotnie odbyły się bez udziału stron postępowania, które o terminie tej czynności nie zostały powiadomione. Niemniej, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w toku postępowania, przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, a po zawiadomieniu dokonanym przez ten organ w trybie art. 10 K.p.a., skarżący który mógł się wypowiedzieć o zgromadzonym materiale dowodowym i zrobił to w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r., okoliczności stwierdzonej protokołem z dnia 18 października 2011 r. nie zaprzeczył. Pełnomocnik skarżących nie kwestionował faktu wykonania robót ani stanu obiektu po ich wykonaniu, zaprzeczając jedynie temu, że przedmiotowe roboty budowlane podlegają reglamentacji Prawa budowlanego. Potwierdza to oświadczenie pełnomocnika procesowego skarżących złożone na rozprawie w dniu 17 października 2012 r., w którym stwierdza się, że "w chwili obecnej prowadzone są prace mające na celu przywrócenie szklanej przegrody pomiędzy lokalem mieszkalnym a częścią tarasu, poprzez wstawienie stolarki okiennej i drzwiowej". Powyższe oświadczenie potwierdza, że w dniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (9 luty 2012 r.) stan faktyczny był taki, jak wynika z ustaleń organu odwoławczego. Tym samym w sprawie nie ma żadnych dowodów, które mogłyby ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny podważyć. Z przedstawionych względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.