II SA/Gd 17/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J.L na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2024 r. nr SKO Gd/3925/24 w przedmiocie ustalenia kosztów pobytu czasowo odebranych zwierząt oddala skargę. Wójt Gminy Kaliska decyzją z dnia 3 lipca 2024 r. nr RK.6140.4.2019, orzekł o ustaleniu kosztów pobytu czasowo odebranych zwierząt (czterech dorosłych i pięciu osesków świnek morskich; dwóch królików miniaturek i jednego królika hodowlanego), przebywających w okresie od 20 września 2019 r. do 19 marca 2024 r. w Fundacji [...] na kwotę 53.077.88 zł brutto i obciążył J.L. kosztami pobytu zwierząt w kwocie 26.538,94 zł. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją Wójta Gminy Kaliska Nr RK.6140.4.2019 z dnia 6 grudnia 2019 r. orzeczono o czasowym odebraniu. U. i J.L. od dnia 20 września 2019 r. czterech dorosłych i pięciu osesków świnek morskich, dwóch królików miniaturek, jednego królika hodowlanego (łącznie 12 sztuk) i przekazaniu zwierząt do Fundacji [...] z siedzibą w G. Odwołanie stron od przedmiotowej decyzji zostało rozpatrzone w dniu 24 lutego 2020 r. decyzją SKO w Gdańsku nr SKO Gd 39/20, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga została odrzucona, z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi - postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 438/20. Począwszy od dnia 20 września 2019 r. na podstawie umów zawartych z Fundacją [...], Gmina Kaliska ponosiła koszty zapewnienia opieki czasowo odebranym zwierzętom, w tym także koszty zapewnienia im koniecznego leczenia. Wysokość tych kosztów każdorazowo ustalana była w umowie łączącej Gminę z Fundacją, pod której opieką czasowo przebywały zwierzęta. W okresie od dnia przekazania zwierząt do dnia możliwości ich odbioru, tylko jedno ze zwierząt padło (świnka morska). Na podstawie zapłaconych przez Gminę rachunków za okres od dnia 20 września 2019 r. do dnia 19 marca 2024 r., ustalono, iż koszty zapewnienia zwierzętom opieki w Fundacji, w tym także zapewnienia im koniecznego leczenia wyniosły łącznie 53.077,88 zł brutto. W decyzji opisano w formie tabeli poszczególne rachunki. Wskazano również, że U.L. zmarła w dniu 23 kwietnia 2023 r. W związku z tym, na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (teks jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm.), orzeczono o obciążeniu J.L. połową ww. kwoty wydatkowanej przez Gminę. W odwołaniu od powyższej decyzji J. L. zarzucił, że decyzja oparta została na niepełnej dokumentacji, brak w niej bowiem dokumentacji weterynaryjnej, z której wynikałby stan zdrowia, wiek i tożsamość zwierząt odebranych od strony i pozostających pod opieką Fundacji, nieuwzględniającej daty śmierci zwierząt i ubytku naturalnego nieposiadającego odzwierciedlenia w przedkładanych gminie kosztów utrzymania zwierząt, przy braku dokumentacji posiadających potwierdzenie dalszego pozostawania przy życiu zwierząt zatrzymanych, co ma bezpośredni wpływ na wysokość kosztów, jakimi odwołujący się został obciążony. Strona wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumentację weterynaryjną przedstawioną przez Fundację [...], z której jednoznacznie wynikać będzie, liczba i tożsamość zatrzymanych u strony i pozostających na utrzymaniu fundacji do dnia zrzeczenia się prawa do zwierząt przez stronę. Ponadto strona wniosła o przedstawienie dokumentacji ustalającej tożsamość i datę śmierci zwierząt dla dokładnego określenia rzeczywiście poniesionych kosztów utrzymania zwierząt. Wskazano, że od czasu odebrania zwierząt do daty wydania zaskarżanej decyzji minęło 5 lat. W dacie odebrania zwierząt dorosłe świnki morskie miały 3 lata, a oseski kilka tygodni. Średni okres życia świnek morskich wynosi od 5 do 8 lat. W dacie odebrania zwierząt dorosłe króliki miniaturki miały 4 lata, gdzie średni okres życia królika miniaturki wynosi od 7 do 10 lat. Powyższe wskazuje, że wszystkie króliki miniaturki mogły nie dożyć daty wydania zaskarżonej decyzji. W zebranej dokumentacji brakuje dokumentów weterynaryjnych potwierdzających stan zdrowia, wiek i tożsamość zwierząt zatrzymanych ze zwierzętami, których dotyczyły wystawione rachunki i faktury. W dacie odebrania dorosły królik hodowlany miał 9 miesięcy. Średni okres życia królika miniaturki wynosi od 8 do 10 lat. W zebranej dokumentacji brakuje dokumentów weterynaryjnych potwierdzających stan zdrowia, wiek i tożsamość zwierząt zatrzymanych ze zwierzętami, których dotyczyły wystawione rachunki i faktury. W rozmowie telefonicznej z pracownikiem Fundacji J.L. usłyszał, że wszystkie młode oseski padły wkrótce po odebraniu ich właścicielowi. Z uzasadnienia decyzji wynika także również śmierć jednego osobnika świnki morskiej. Natomiast w przedkładanych gminie fakturach kosztów utrzymania zwierząt trudno jest się dopatrzeć różnicy kwotowej utrzymania zwierząt, których liczebność uległa zmniejszeniu. Przy braku dokumentacji potwierdzającej tożsamość zwierząt oraz bez wskazania dat śmierci poszczególnych osobników dotychczas wyliczona kwota kosztów obarczona jest błędem i strona kwestionuje zasadność powstałych w ten sposób kosztów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 12 listopada 2024 r. nr SKO Gd/3925/24 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało w uzasadnieniu, że Fundacja [...] podpisała z organem I instancji w dniu 19 września 2019 r. umowę nr [...], której przedmiotem jest usługa interwencyjna odbioru świnek morskich, królików miniaturek oraz królików hodowlanych, odebranych w wyniku wydanych przez organ decyzji. Umowa ta została zawarta na okres 3 lat, na okres do dnia 31.12.2021 r. oraz ustala wynagrodzenie za jedno zwierzę w kwocie 2,58 zł brutto za dobę na podstawie wskazanych w umowie dokumentów księgowych. Dalsze umowy zawierane były na kolejne okresy (umowy nr [...], nr [...] i nr [...]). Ostatnia umowa została zawarta do dnia 31 grudnia 2024 r. z ustalonym wynagrodzeniem za jedno zwierzę w kwocie 5,00 zł brutto za dobę. Umowa została rozwiązana bez wypowiedzenia przez organ I instancji z dniem 20 marca 2024 r. Ponadto prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny w S. z dnia 14 listopada 2022 r. sygn. akt [...] J.L. został uznany winnym czynu określonego w art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, ale postępowanie karne zostało warunkowo umorzone na okres próby 2 lat. Sąd nie orzekł o przepadku zwierząt. Z uwagi na przedmiotowy wyrok sądu, organ I instancji wystąpił do ww. Fundacji z zapytaniem gdzie przebywają odebrane czasowo zwierzęta i określenie terminu, w którym mogą być one odebrane przez ich właściciela. Fundacja wskazała miejsce pobytu zwierząt, określając, że są to 3 świnki morskie w wieku ok. 7 lat i 5 świnek w wieku ponad 5 lat oraz 3 króliki w wieku ponad 5 lat. Jednocześnie Fundacja poinformowała odrębnie, że jedna ze świnek morskich w wieku 7 lat odeszła (zmarła) - mail z dnia 1 marca 2024 r. Strona została poinformowana przez organ I instancji o możliwości odbioru zwierząt oraz miejscu ich aktualnego pobytu. W dniu 19 marca 2024 r. J.L. podpisał w Fundacji oświadczenie o zrzeczeniu się praw do 9 świnek morskich, 2 królików miniaturek oraz 1 królika hodowlanego. Wobec takiego oświadczenia Fundacja wypłaciła stronie kwotę 750 zł jako zapłatę za zwierzęta, tj. 9 świnek morskich, 2 króliki miniaturki i 1 królik hodowlany. Kolegium wskazało, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, w myśl którego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 6 tej ustawy, odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji z dnia 6 grudnia 2019 r. o czasowym odebraniu zwierząt od dnia 20 września 2019 r. została wydana na podstawie art. 7 ust. 3 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W świetle tej decyzji i wskazanego wyroku karnego, w którym sąd uznał właściciela odebranych zwierząt za winnego czynów z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, odebranie stronie oraz jego żonie 12 sztuk zwierząt domowych było całkowicie uzasadnione. Jeżeli decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonana to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia dotychczasowego właściciela lub opiekuna tego zwierzęcia. Wniesione przez stronę odwołanie nie kwestionuje samej podstawy wydania zaskarżonej decyzji, odnosząc się wyłącznie do konieczności wykazania dowodami zebranymi w sprawie zasadności określonej decyzją kwoty kosztów pobytu zwierząt w okresie od 20.09.2019 r. do 19.03.2024 r. W kwestii tej Kolegium wskazało, że wszystkie noty księgowe przedkładane przez Fundację wskazują na ilość zwierząt odebranych stronie (12 sztuk, a w okresie od 1 marca 2024 r. do 19 marca 2024 r. 11 sztuk) i stawki opłat. Wskazany w notach tytuł dotyczy wyłącznie zwrotu kosztów utrzymania zwierząt. Stawki opłaty wynikają z zawartych umów i są w istocie ryczałtem i nie obejmują ewentualnych innych kosztów wynikających z konieczności przeprowadzenia niezbędnych zabiegów operacyjnych ratujących życie zwierząt w czasie pobytu zwierzęcia - ustalanych odrębnie na podstawie § 5 ust. 3 i ust. 4 umów oraz § 4 ust. 3 i ust. 4 umowy z dnia 4 stycznia 2024 r. Fundacja nie przedłożyła żadnych not, czy rachunków wskazujących na poniesienie innych kosztów niż wskazany ryczałt, np. za opiekę weterynaryjną związaną z koniecznością przeprowadzenia ewentualnych zabiegów operacyjnych. Ustalone ryczałtem koszty utrzymania zwierząt w przypadku gatunków zwierząt odebranych stronie dotyczą np. zakupu jedzenia i siana do klatek, wizyt weterynaryjnych niebędących niezbędnymi zabiegami operacyjnymi ratującymi życie zwierząt. W konsekwencji nieuzasadnione - zdaniem Kolegium - są zarzuty strony odwołującej się w zakresie braku dokumentacji weterynaryjnej, z której wynikałby stan zdrowia, wiek i tożsamość zwierząt odebranych od strony i pozostających pod opieką Fundacji. W przypadku konieczności wizyty weterynaryjnej, niebędącej operacją ratowania życia, koszty takiej opieki zawarte są w kwocie ryczałtu określonego umowami. Ponadto niezasadnie strona odwołująca się żąda przedstawienia dokumentacji ustalającej tożsamość i datę śmierci zwierząt. Z akt sprawy wynika, że spośród zwierząt odebranych stronie zmarła jedna świnka w dniu 1 marca 2024 r. Dlatego też nota księgowa obejmująca okres od 01.03.2024r. do dnia 19.03.2024 r. (daty zrzeczenia się własności zwierząt przez stronę) wskazuje 11 sztuk zwierząt i odpowiednio wyliczone koszty utrzymania zwierząt za ten okres. Oznacza to, że od dnia 20.09.2019 r. do dnia 29.02.2024 r. przebywało w Fundacji 12 sztuk odebranych stronie zwierząt. Co więcej strona odwołująca się zrzekając się prawa do zwierząt w dniu 19 marca 2024 r. nie kwestionowała ich tożsamości, stanu zdrowia i ilości. Także odbierając od Fundacji zapłatę 750 zł odwołujący się w umowie z 19 marca 2024 r. potwierdził ilość sztuk zwierząt żyjących. J.L. wniósł do Sądu skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że istnieją podstawy prawne do wydania zaskarżonych decyzji, podczas gdy decyzje i orzeczenia, które miały być podstawą wydania zaskarżonych decyzji zostały umorzone lub nie zawierają obligatoryjnych postanowień mogących być podstawą wydania dalszych decyzji, z całkowitym pominięciem dat uprawomocnienia się orzeczeń kończących postępowanie. Nadto zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest oparcie decyzji o wybrakowaną dokumentację, z której nie wynika stan zdrowia, wiek i tożsamość zwierząt odebranych od skarżącego i pozostających pod opieką Fundacji [...], nieuwzględniającej daty śmierci zwierząt i ubytku naturalnego nieposiadającego odzwierciedlenia w przedkładanych gminie kosztach utrzymania zwierząt, przy braku dokumentacji potwierdzającej dalsze pozostawanie przy życiu zwierząt zatrzymanych, co ma bezpośredni wpływ na wysokość kosztów, jakimi obciążony został skarżący. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie wydana została w dniu 3 lipca 2024 roku. W decyzji tej ustalone zostały koszty pobytu w okresie od 20 września 2019 roku do dnia 19 marca 2024 roku w Fundacji [...] zwierząt czasowo odebranych skarżącemu na podstawie decyzji nr RK.6140.4.2019 z dnia 6 grudnia 2019 roku. Wskutek prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji nr RK.6140.4.2019, na szczeblu sądowo-administracyjnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie sygn. akt III SA/Gd 765/19 wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 roku uchylił decyzję SKO w Gdańsku z dnia 8 października 2019 r. nr SKO Gd/5018/19 w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Kaliska i umorzył postępowanie administracyjne. Nieprawidłowości postępowania administracyjnego skutkowały uchyleniem decyzji, a umorzone postępowanie administracyjne nie zostało podjęte na nowo wskutek zmiany stanu prawnego. Z chwilą uprawomocnienia się powyższego wyroku WSA w Gdańsku zaskarżone w tym postępowaniu decyzje przestały istnieć i nie mogą stanowić podstawy do wydania kolejnych decyzji w oparciu o stan ustalony w uchylonych decyzjach. Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Wójta Gminy Kaliska z dnia 3 lipca 2024 roku, utrzymana w mocy przez SKO w Gdańsku decyzją z dnia 12 listopada 2024 roku wydane zostały oparciu o uchyloną przez WSA w Gdańsku decyzję o czasowym odebraniu zwierząt. Organ II instancji błędnie podaje w uzasadnieniu decyzji, że decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonana, gdyż zgodnie w treścią prawomocnego wyroku WSA decyzja ta została uchylona. Wtórnie, z ostrożności procesowej, kolejnym z zarzutów stawianym zaskarżonej decyzji jest również nieprawidłowość wyliczenia kwoty należności. Powoływanie się przez SKO w Gdańsku na wyrok karny pozostaje niekonsekwentne. Przywołane postępowanie zakończył prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 czerwca 2023 r. sygn. akt [...], który utrzymał w mocy wyrok uniewinniający wobec żony skarżącego i warunkowo umarzający postępowanie względem skarżącego. Sąd Karny nie dopatrzył się podstaw do orzeczenia przepadku zwierząt, a w dacie orzekania znany sądowi był wyrok WSA w Gdańsku w sprawie czasowego odbioru zwierząt. Również z datą prawomocnego zakończenia postępowania karnego zwierzęta nie zostały skarżącemu zwrócone. W zebranej dokumentacji brakuje dokumentów weterynaryjnych potwierdzających stan zdrowia, wiek i tożsamość zwierząt zatrzymanych ze zwierzętami, których dotyczyły wystawiane rachunki i faktury. Skarżący w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Fundacji [...] usłyszał, że wszystkie młode oseski padły krótko po odebraniu ich właścicielowi. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również śmierć jednego osobnika świnki morskiej, natomiast w przedkładanych gminie fakturach kosztów utrzymania zwierząt trudno jest się dopatrzeć różnicy kwotowej utrzymania zwierząt, których liczebność uległa zmniejszeniu. Przy braku dokumentacji potwierdzającej tożsamość zwierząt oraz bez wskazania dat śmierci poszczególnych osobników dotychczas wyliczona kwota kosztów obarczona jest błędem i skarżący kwestionuje zasadność powstałych w ten sposób kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023 r. poz. 1580). Zgodnie z art. 6 ust. 1a tej ustawy zabronione jest znęcanie się nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień (art. 6 ust. 2), w szczególności w sposoby wymienione w tym ustępie. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 (który definiuje znęcanie się nad zwierzętami) może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: (1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub (2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub (3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. W myśl art. 7 ust. 3 tej ustawy w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Na podstawie art. 7 ust. 4 w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Ustawa nie pozostawia jakiejkolwiek swobody organowi w zakresie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, zwierzęcia które zostało czasowo odebrane. Ustawodawca wręcz obliguje właściwy organ do wydania rozstrzygnięcia o kosztach transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w sytuacji gdy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, co spowodowało jego czasowe odebranie. Innymi słowy, jeżeli decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonana to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu dotychczasowego właściciela lub opiekuna tego zwierzęcia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia. Przy czym, z uwagi na fakt, że obowiązek uiszczenia rzeczonych kosztów ma charakter publicznoprawny, organ administracji publicznej obciążenie nimi strony winien każdorazowo szczegółowo uzasadnić, a ich wysokość winna odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, mającym wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter. W związku z powyższym z akt sprawy musi wynikać sposób obliczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt a wyliczenie to musi poddawać się weryfikacji. W orzecznictwie sądowym akcentuje się "ostateczność i wykonalność" decyzji o odebraniu zwierząt jako warunku niezbędnego do orzekania w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia. Wbrew zarzutom skargi, warunek ten jest w sprawie spełniony, bowiem decyzja z dnia 6 grudnia 2019 r. nr RK.6140.4.2019 o czasowym odebraniu U. i J.L. od dnia 20 września 2019 r. czterech dorosłych i pięciu osesków świnek morskich, dwóch królików miniaturek, jednego królika hodowlanego (łącznie 12 sztuk) i przekazaniu zwierząt do Fundacji [...] z siedzibą w G., jest ostateczna i została wykonana. Wyrok tutejszego Sądu z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 795/19, na który powołuje się skarżący, nie dotyczył powyższej decyzji. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 października 2019 r. nr SKO Gd/5018/19 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Kaliska z dnia 20 września 2019 r. nr RK.6140.3.2019 i umorzył postępowanie administracyjne. Decyzje te dotyczyły odebrania U. L. 9 sztuk psów rasy york i 1 sztukę psa rasy russel terier, i przekazania ich czasowo do schroniska [...] w S. Natomiast decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2020 r. nr SKO Gd/39/20 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Kaliska z dnia 6 grudnia 2019 r. nr RK.6140.4.2019 w przedmiocie odebrania skarżącemu i jego żonie 12 sztuk zwierząt (świnek morskich, królików) nie została skutecznie zaskarżona – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn.. akt III SA/Gd 438/20 odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Nietrafny jest zatem zarzut niedopuszczalności orzekania w tej sprawie o ustaleniu kosztów pobytu odebranych czasowo zwierząt z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Taka sytuacja nie miała miejsca. Prawidłowo organ stwierdził, że decyzja Wójta Gminy Kaliska z dnia 6 grudnia 2019 r. nr RK.6140.4.2019 pozostaje w obrocie prawnym. Nietrafne są również pozostałe zarzuty skargi dotyczące wysokości obciążających skarżącego kosztów utrzymania odebranych zwierząt. Ustawa nie zawiera jakichkolwiek uregulowań, uszczegóławiających sposób ustalania kosztów transportu, utrzymania i niezbędnego leczenia odebranych zwierząt. Co do zasady przyjąć można, że optymalną metodą ustalania tych kosztów jest metoda kosztorysowa, która polega na zsumowaniu wszystkich szczegółowo udokumentowanych wydatków na usługi i produkty, jakie okazały się niezbędne dla zapewnienia zwierzęciu odpowiedniej opieki. Stosowanie tej metody wiąże się z koniecznością dokonania przez organ ustaleń co do rodzaju, ilości i cen ww. usług i produktów z zakresu transportu, utrzymania i leczenia zwierzęcia. W rezultacie obciążenie dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami, o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy następuje ściśle na podstawie specyfikacji kosztów faktycznie poniesionych, tj. w oparciu o szczegółowe rozliczenie kosztów przedstawione organowi przez podmiot, któremu zlecono czasowa opiekę nad zwierzętami. Mając jednak na uwadze to, że ustawa nie zawiera jakichkolwiek uregulowań wskazujących jako obligatoryjny kosztorysowy sposób rozliczania kosztów nie można wykluczyć dopuszczalności ustalenia kosztów przewidzianych w art. 7 ust. 4 ustawy w sposób ryczałtowy. Wysokość poniesionych kosztów zastępczego utrzymania odebranych zwierząt winna jednak odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom i powinna być udokumentowana. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji winien wynikać sposób obliczenia kosztów, który powinien poddawać się weryfikacji. Inaczej mówiąc, obciążenie strony tymi kosztami organ administracji winien każdorazowo szczegółowo uzasadnić. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu zastosowanie w niniejszej sprawie ryczałtowego sposobu ustalenia przedmiotowych kosztów, jako prawnie dopuszczalnego, było prawidłowe i nie naruszało przepisów prawa. Dostrzec nadto trzeba, że ustalone zaskarżoną decyzją koszty utrzymania dotyczą 12 zwierząt (kotów). W tych okolicznościach, prowadzenie przez fundację sprawującą opiekę nad odebranymi zwierzętami odrębnej ewidencji kosztów utrzymania w stosunku do każdego zwierzęcia byłoby irracjonalne i ekonomicznie nieuzasadnione. Z akt sprawy wynika, że wszystkie noty księgowe przedkładane przez fundację wskazują na ilość zwierząt odebranych stronie (12 sztuk, a w okresie od 1 marca 2024 r. do 19 marca 2024 r. 11 sztuk) i stawki opłat zgodne z kolejno zawieranymi umowami, co pozwala na ich weryfikację. Wskazany w notach tytuł dotyczy wyłącznie zwrotu kosztów utrzymania zwierząt. Różnice w wysokości miesięcznej opłaty wynikają z ilości dni w miesiącu, a nie z uwzględniania dodatkowych należności lub stosowania dowolnej stawki. Fundacja nie przedłożyła żadnych not, czy rachunków wskazujących na poniesienie innych kosztów niż wskazany ryczałt, np. za opiekę weterynaryjną związaną z koniecznością przeprowadzenia ewentualnych zabiegów operacyjnych. Ustalone ryczałtem koszty utrzymania zwierząt w przypadku gatunków zwierząt odebranych stronie dotyczą np. zakupu jedzenia i siana do klatek, wizyt weterynaryjnych niebędących niezbędnymi zabiegami operacyjnymi ratującymi życie zwierząt. Skarżący argumentował, że ze względu na długość życia zwierząt mogły one nie dożyć końca pobytu w fundacji, jednak akta sprawy nie dostarczają dostatecznych podstaw aby tego rodzaju wniosek formułować. Skarżący mógł interesować się losem odebranych zwierząt, a skoro tego nie zrobił, to same zgłaszane przez niego wątpliwości są niewystarczające aby podważyć zasadność wystawianych przez fundację rachunków na rzecz gminy. Należy też zauważyć, że w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny w S. z dnia 14 listopada 2022 r. sygn. akt [...], którym nie orzeczono przepadku odebranych zwierząt, organ I instancji wystąpił do Fundacji z zapytaniem gdzie przebywają odebrane czasowo zwierzęta i określenie terminu, w którym mogą być one odebrane przez ich właściciela. Fundacja wskazała miejsce pobytu zwierząt, określając, że są to 3 świnki morskie w wieku ok. 7 lat i 5 świnek w wieku ponad 5 lat oraz 3 króliki w wieku ponad 5 lat. Jednocześnie Fundacja poinformowała odrębnie, że jedna ze świnek morskich w wieku 7 lat odeszła (zmarła) - mail z dnia 1 marca 2024 r. Skarżący został poinformowany przez organ I instancji o możliwości odbioru zwierząt oraz miejscu ich aktualnego pobytu. W dniu 19 marca 2024 r. skarżący stawił się w fundacji [...] i zrzekł się praw do odebranych mu zwierząt, otrzymując za to kwotę 750 zł jako zapłatę, nie kwestionując ich tożsamości, stanu zdrowia i ilości. W tych okolicznościach nie ma podstaw do podważania niezbędności poniesionych przez gminę kosztów utrzymania odebranych zwierząt, udokumentowanych notami księgowymi wystawionymi przez fundację [...]. Podsumowując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a zarzuty skargi, w kontekście przedstawionych rozważań, uznać należało za bezpodstawne. Dopóki decyzja orzekająca o odebraniu zwierząt nie została wyeliminowana z obrotu prawnego brak jest podstaw do uznania za uzasadnione zarzutów skarżącego dotyczących podważania zakresu podmiotowego obowiązków wynikających z treści skarżonej decyzji. Jednocześnie, w niniejszej sprawie nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione, a ocena organu nie nosi cech dowolności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji opisuje okoliczności faktyczne i prawne, na tle których doszło do wydania zaskarżonej decyzji. W szczególności też wskazuje sposób ustalenia i wyliczenia kosztów utrzymania zwierząt w okresie objętym decyzją. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.