II SA/Gd 1706/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Joanny i Zdzisława D. na postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 3 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., postanowieniem z dnia 8 lipca 1999 r. (...) na podstawie art. 123 Kpa, art. 83 ust. 1 i art. 50 ust. 1, pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wstrzymał wykonywanie robót budowlanych przy realizacji parkingu dla samochodów przed frontem obiektu byłej noclegowni PKP położonym w T. przy ul. P. 1 oraz nakazał wykonanie stosownych zabezpieczeń dotychczas zrealizowanych części parkingu. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor Zdzisław D. oprócz robót wymienionych w zawiadomieniach z dnia 6 maja 1999 r. skierowanych do Wydziału Architektury i Budownictwa realizuje utwardzenie terenu przed budynkiem byłej noclegowni PKP z przeznaczeniem na parking samochodowy, co zostało stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 18 czerwca 1999 r. W oparciu o art. 29 Prawa Budowlanego należy przyjąć, zdaniem organu administracji, iż realizacja parkingu samochodowego w ogóle, a w sąsiedztwie obiektu zabytkowego w szczególności wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Joanna i Zdzisław D. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc że w dniu 6 maja 1999 r. zawiadomili na piśmie Prezydenta Miasta T. o zamiarze remontu miejsc postojowych. Organ I instancji nie skorzystał z możliwości sprzeciwienia się wykonywaniu tych robót, wobec czego po upływie 30 dni inwestorzy przystąpili do wykonania zamierzonych robót budowlanych. Wskazano w odwołaniu także i to, że budynek inwestorów nie jest wpisany do rejestru zabytków. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., postanowieniem z dnia 3 sierpnia 1999 r. (...) powołując się na przepisy art. 123 w związku z art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 144 Kpa oraz art. 81 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor pismem z dnia 06 maja 1999 r. zawiadomił Prezydenta T., że zamierza przystąpić do remontu części budynku noclegowni przy ul. P. 1 w T. i miejsc postojowych przy budynku. Termin rozpoczęcia robót przewiduje na dzień 06.06.1999 r. Urząd Miejski w T. pismem z dnia 13 maja 1999 r. (...) wezwał inwestora do wykazania prawa dysponowania nieruchomością i przedstawienia szczegółowego opisu przewidywanych robót. Pismem z dnia 17 maja 1999 r. skierowanym do Prezydenta T., inwestor przedstawił prawo władania terenem i w ogólnym zarysie przedstawił zakres remontu i modernizacji budynku, pomijając uprzednio wymieniony plac postojowy. Prezydent T. decyzją z dnia 1 czerwca 1999 r. (...) zgłosił sprzeciw w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem przez inwestora z dnia 6 maja 1999 r. oraz 17 maja 1999 r. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla przeprowadzenia prac remontowych objętych tym zgłoszeniem. Z załączonego protokołu kontroli z dnia 18 czerwca 1999 r. spisanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. przy udziale inwestora wynika, że wykonano częściową podbudowę pod parking od strony ul. P. Czynem tym uchybiono art. 28 Prawa budowlanego, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Place postojowe są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i na wykonanie tych robót wymagane jest pozwolenie na budowę. Nadto zgodnie z art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta T., przedmiotowy teren oznaczony w planie symbolem O 11 KK znajduje się na obszarze stacji kolejowej T. G., na którym przewiduje się modernizację i elektryfikację z ewentualną budową obiektów i urządzeń związanych z elektryfikacją węzła toruńskiego. Wobec powyższego zasadne było wstrzymanie robót budowlanych przy realizacji parkingu, mimo mało precyzyjnego uzasadnienia przez organ pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Joanna i Zdzisław D., podnosząc w jej uzasadnieniu, że nie ma w obiegu prawnym ostatecznej decyzji w sprawie zgłoszenia przez organ I instancji sprzeciwu dotyczącego robót budowlanych objętych zgłoszeniem robót z dnia 6 maja 1999 r. Budynek noclegowni PKP nie jest budynkiem zabytkowym, a miejsca postojowe dla użytkowników obiektu istniały już uprzednio. Organa nadzoru budowlanego zamiast skierować na podstawie art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego sprawę do Prezydenta Miasta T. jako organu administracji architektoniczno-budowlanej podjęły postępowanie z art. 50 Prawa budowlanego. Organy obu instancji naruszyły zasadę określoną w art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego o zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę remontów obiektów budowlanych, a w tym i remontu miejsc postojowych. Zawiadomienie z dnia 6 maja 1999 r. dotyczy remontu budynku noclegowni i urządzeń technicznych z nim związanych, a w tym i remontu miejsc postojowych dla użytkowników tego obiektu. Dziwi, więc skarżących stanowisko organu II instancji o naruszeniu ustaleń miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Remont miejsc postojowych przy budynku "noclegowni" przy ul. P. 1 w T. wymieniony został wśród zamierzonych przez skarżącego robót budowlanych, wyliczonych w zawiadomieniu skierowanym do Prezydenta Miasta T., datowanym dnia 6 maja 1999 r. W myśl art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Zatem sam fakt wniesienia przez organ sprzeciwu uniemożliwia przystąpienie do prowadzenia robót objętych zgłoszeniem. Późniejsza weryfikacja prawidłowości decyzji o sprzeciwie może wprawdzie doprowadzić do usunięcia jej z obrotu prawnego, lecz dopiero wówczas, gdy tak się stanie inwestor odzyska prawną możliwość kontynuowania robót budowlanych. Art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia. Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do akt sprawy II SA/Gd 1957/99 w dniu 8 lipca 1999 r., Prezydent Miasta T. wydał decyzję (...) o sprzeciwie w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącego i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla przeprowadzenia robót remontowych. Art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje w przypadkach innych niż określone w art. 48 ustawy organowi nadzoru budowlanego wstrzymanie postanowieniem prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia. Prowadzony przez skarżącego remont miejsc parkingowych należy uznać za roboty budowlane nie będące budową w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę charakter regulacji zawartej w art. 50 Prawa budowlanego, należy uznać, że ma ona zastosowanie także w przypadku prowadzenia robót budowlanych wbrew sprzeciwowi wniesionemu przez właściwy organ oraz bez pozwolenia na budowę wymaganego decyzją administracyjną wydaną w trybie art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponieważ art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ma na celu tymczasowe, niezwłoczne, zapobieżenie kontynuowaniu robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej to należy przyjąć, że nie jest wymagane do zastosowania tego przepisu, by decyzja o sprzeciwie nakładająca równocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę stała się ostateczna. Oczekiwanie, bowiem na rozpatrzenie odwołania od decyzji zawierającej sprzeciw i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę prowadzić by mogło w praktyce do zakończenia robót budowlanych, uniemożliwiając realizację celu leżącego u podstaw unormowania zawartego w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem wobec spełnienia przesłanek zastosowania art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego uzasadnione było wstrzymanie przez właściwy organ administracji prowadzonych przez skarżącego robót budowlanych. W tym stanie sprawy, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.