II SA/Gd 171/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1. zwolnic skarżącą z kosztów sądowych powyżej kwoty 250 zł; 2. ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca S. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wskazała, że jest osobą samotną, utrzymuje się wyłącznie z emerytury. Jest współwłaścicielką wraz z dwiema siostrami domu o pow. 93 m2 w zabudowie bliźniaczej. Oświadczyła, że otrzymuje emeryturę w wysokości 1830,01 zł netto. W stałych miesięcznych wydatkach wskazała: telefon, Internet, telewizja 156 zł, energia elektryczna 65 zł, gaz 174 zł, podatek od nieruchomości 46 zł, ubezpieczenie 21 zł, koszty leczenia i rehabilitacji 300 zł, wywóz nieczystości 16,50 zł, woda i ścieki 40 zł. Łącznie stałe miesięczne wydatki to 858,50 zł. Skarżącej pozostaje kwota 1000 zł na jedzenie i inne potrzeby. W tym stanie należało wskazać, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje bowiem, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ww. aktu normatywnego, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślić należy, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach uznano, że na obecnym etapie wniosek wnioskodawczyni zasługuje na uwzględnienie w zakresie częściowym – poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych ponad kwotę 250 zł (wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi 500 zł). Wnioskodawczyni nie wykazała dostatecznie na dzień wydania niniejszego postanowienia, że poniesienie przez nią kosztów sądowych w pełnym zakresie spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie referendarza sądowego sytuacja materialna skarżącej uzasadnia uwzględnienie wniosku w sposób częściowy. Przede wszystkim wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości, wykazywanie zatem za konieczne ponoszenie kosztów utrzymania domu w całości przez nią nie zasługuje na aprobatę. Koszty te są zobowiązane także ponosić jej siostry. Dodatkowo z poziomu wskazanych dochodów i wydatków skarżąca jest w stanie uiścić kwotę 250 zł tytułem partycypowania w kosztach zainicjowanego przez siebie postępowania. Skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu, nie wspomina także o żadnych nagłych wydatkach czy też niezaspokojonych potrzebach. W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.