II SA/Gd 173/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z 1 lutego 2013 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 grudnia 2012 r. orzekającą o braku podstaw do wydania decyzji nakazowej w oparciu o art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 – tekst jednolity ze zm.) w sprawie realizacji przez K. C. rozbudowy budynku mieszkalnego i budowy garażu na działce nr [...], położonej w D. K. przy ulicy K. [...]. Decyzje powyższe wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W piśmie z 10 listopada 2010 r. W. i J. B., M. i J. J. oraz B. M. zwrócili się do Wójta Gminy o przeprowadzenie kontroli sposobu realizacji robót budowlanych związanych z budową garażu przez K. C. na działce nr [...] położonej w D. K. przy ulicy K. nr [...]. Postanowieniem z 22 listopada 2010 r. Wójt Gminy przekazał powyższą skargę zgodnie z właściwością do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Mając na uwadze powyższe zgłoszenie, powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził czynności kontrolne, w toku których ustalił, że K. C. (inwestor) prowadzi roboty budowlane związane – aktualnie – z budową garażu usytuowanego na w.w. działce - na podstawie decyzji Starosty z 30 września 2010 roku. Działka objęta inwestycją stanowi współwłasność, a inwestor legitymuje się pisemnymi oświadczeniami z 26 sierpnia 2009 r. współwłaścicieli działki: M. i .J. J., W. i J. B., Cz. i K. M. oraz B. M. o wyrażeniu zgody na realizację zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o warunkach zabudowy, a także oświadczeniem z listopada 2009 r. M. P. o zgodzie na realizację rozbudowy budynku mieszkalnego przy granicy z działką nr [...] oraz W. i J. B. na rozbudowę budynku mieszkalnego przy granicy z działką nr [...]. Przedłożone dokumenty zawierające zgody współwłaścicieli nieruchomości nr [...] na realizację inwestycji, zawierają także określenie powierzchni zabudowy garażu do 35 m2, przy granicy z działką nr [...] i długości 9 m licząc od granicy z ulicą M. i określenie powierzchni rozbudowy budynku mieszkalnego o 12 m2 na długości 3 m na granicy z działką nr [...] i z oknem od strony ulicy K. Decyzja o warunkach zabudowy w określony wyżej sposób ustalająca te warunki, została doręczona wszystkim stronom postępowania administracyjnego. Organ I instancji ustalił, że Starosta prawidłowo zawiadomił współwłaścicieli nieruchomości nr [...] o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na rozbudowę przez inwestora budynku mieszkalnego i budowę garażu na ww. działce. Strony zostały poinformowane również o możliwości składania wniosków i uwag w określonym terminie i zapoznania się ze złożonym projektem budowlanym. Wobec braku sprzeciwu i uwag stron, decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego została wydana zgodnie z wnioskiem inwestora. Projekt budowlany rozbudowy budynku mieszkalnego i budowy garażu stanowi załącznik nr 1 i zatwierdzony został ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Projekt przewiduje budowę garażu o długości 7 m i szerokości 4 m w odległości 2 m od granicy z ulicą M., wjazd do garażu od tejże ulicy, drugą bramę wjazdową od strony zachodniej oraz dodatkowe drzwi wejściowe do garażu od strony południowej. Decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona wszystkim stronom prowadzonego postępowania administracyjnego, a strony mogły w określonym czasie zapoznać się ze złożonym przez inwestora projektem budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec braku wniesienia odwołania, powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna i na jej mocy inwestor mógł przystąpić do realizacji inwestycji, co też nastąpiło. Ponadto, organ I instancji ustalił, że w dniu 19 października 2010 r. inwestor złożył w organie nadzoru budowlanego zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych z dniem 26 października 2010 roku. Z kolei, 28 stycznia 2010 r. Wójt Gminy D. K. decyzją nr [...] określił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego i budowie garażu na działce nr [...]. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego organ I instancji ustalił, że inwestor w pierwszej kolejności przystąpił do realizacji budynku garażu. Stwierdzono, że realizowany budynek garażu posiada wymiary 6,93 m x 4,26 m, co potwierdził kierownik budowy wpisem do dziennika budowy w dniu 3 marca 2011 r. Natomiast zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, jego wymiary powinny wynosić 7,0 m x 4,0 m. W związku z powyższym, organ stwierdził, że obiekt posiada większą powierzchnię zabudowy od projektowanej. Dlatego też w dniu 25 listopada 2011 r. organ przeprowadził oględziny miejsca, w trakcie których kontrolujący stwierdzili, że wymiary zewnętrzne obiektu wynoszą 3,95 m x 6,94 m. Ponadto kontrolujący ustalili, że garaż posiada dwa wjazdy oraz dwa podjazdy wykonane w postaci wylewek betonowych o wymiarach 1,56 m x 3,95 m - od strony podwórka i 1,95 m x 3,95 m – od strony ulicy M. Oba podjazdy zostały zaznaczone na rzucie przyziemia projektowanego garażu (rys. A9) o wymiarach zewnętrznych 2,0 m x 4,0 m. W ocenie organu, roboty budowlane prowadzone przez inwestora przy budowie garażu nie odbiegają w sposób istotny od wydanego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Organ stwierdził, że w takim przypadku, gdy roboty budowlane prowadzone są na podstawie wydanego pozwolenia na budowę, zastosowanie mogą mieć zapisy art. 50 i konsekwentnie art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Powołując na treść art. 51 ust. 1 pkt 3 organ podkreślił, że tylko w przypadku istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – posiada kompetencję do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przestawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Biorąc zaś pod uwagę wyniki przeprowadzonego postępowania i dokonując analizy ustaleń wynikających z oględzin z 25 listopada 2011 r., organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do podjęcia działań w oparciu o zapisy art. 51 ww. ustawy, ponieważ budowa garażu prowadzona jest zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie – zmiany decyzji w kierunku wskazanym w odwołaniu. Odwołująca zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, polegające na nietrafnym uznaniu, że odstępstwa od projektu budowlanego są nieistotne, co w konsekwencji oznacza brak podstaw do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 51 ustawy. W uzasadnieniu odwołania szczegółowo omówiono odstępstwa, jakich dopuścił się inwestor od treści projektu budowlanego, a także uchybienia w realizacji inwestycji, polegające zwłaszcza na lokalizacji dojazdu do garażu nie tylko od ulicy M., ale także od ulicy K. (na co nigdy nie została wyrażona zgoda przez współwłaścicieli nieruchomości), oraz braku uzyskania przez inwestora zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z 1 lutego 2013 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Organ ten w uzasadnieniu napisał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust.1, lub 4. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w przepisach. Tylko powyższe okoliczności uprawniają organ do nałożenia stosownych obowiązków na podstawie art. 51 ustawy i sprawdzenia ich wykonania. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie budowanego na działce nr [...] garażu organ I instancji nie stwierdził wystąpienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek: inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, roboty budowlane są wykonywane bez powodowania zagrożeń i nie odstępują w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego (6 cm i 5 cm różnicy w wymiarach rzutu poziomego to dopuszczalny w budownictwie błąd pomiaru). Organ wyjaśnił przy tym, że nie stanowiłaby istotnego odstąpienia rozbieżność pomiędzy warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę a ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, bowiem fakt taki, gdyby rzeczywiście zaistniał, obligowałby organ administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem nie ma on miejsca. Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika bez żadnych wątpliwości, że zjazd do niej prowadzi wyłącznie z ulicy M. Zdaniem organu, strona mylnie odczytała geodezyjne symbole na oznaczenie bramy i furtki w istniejącym ogrodzeniu zabudowanej posesji jako zaprojektowane dodatkowo zjazdy z ulicy K. Organ podkreślił przy tym, że mimo iż nie pojawił się zarzut wykonywania nowych zjazdów, organ I instancji przekazał w toku postępowania odwoławczego dokumentację fotograficzną, która potwierdza tą okoliczność. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła W. B., zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, polegające na nietrafnym uznaniu, że brak jest podstaw do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 51 ustawy, podczas gdy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę z 30 września 2010 r. pozostawała w niezgodzie z decyzją wójta gminy z 28 stycznia 2010 r., określającą warunki realizacji inwestycji, bowiem ta w pkt 2 lit. c) przewidywała jedynie dojazd do garażu od ulicy M., podczas gdy wskazana decyzji o pozwoleniu na budowę dopuszcza, wbrew tym warunkom, oprócz dojazdu od ulicy M. także dojazd z ulicy K., co należało uznać za odbiegające w sposób istotny od decyzji warunkach realizacji inwestycji i skutkować wydaniem decyzji nakazowej, 2. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, polegające na nietrafnym uznaniu, że brak jest podstaw do wydania decyzji nakazowej z art. 51 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę z 30 września 2010 r., zezwalała na prowadzenie inwestycji pomimo, że inwestor, wbrew wymogom powołanego zapisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, nie uzyskał w drodze decyzji zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu z obiektu zarówno od ulicy M. jak i od ulicy K., co należało uznać za stan w istotny sposób odbiegający od warunków określonych w przepisach w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane i skutkować wydaniem decyzji nakazowej. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że inwestycja w postaci budowy garażu jest realizowana niezgodnie z decyzją wójta gminy z 28 stycznia 2010 r., która określa warunki realizacji tej inwestycji. Punkt 2 lit. c) tej decyzji jednoznacznie stanowi, że dojazd do garażu odbywać się ma od ulicy M. W ocenie skarżącej, sprzeczność zachodząca pomiędzy warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę a ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy stanowi istotne odstępstwo w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane. Skarżąca przytoczyła również orzecznictwo sądów administracyjnych i stanowiska przedstawicieli doktryny argumentując, że realizacja inwestycji w postaci budowy garażu z możliwością zjazdu do drogi publicznej innej niż wskazana w decyzji o warunkach zabudowy, bez uzyskania zgody zarządcy drogi narusza art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane i tym samym powinna skutkować uruchomieniem trybu przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, formułując stanowisko tożsame z zaprezentowanym w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm., dalej oznaczonej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 ustawy). Zgodnie zaś z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przyczyny uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzenia jego nieważności bądź stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa wymienia art. 145 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uchylenia, stwierdzenia nieważności albo stwierdzenia wydania aktu administracyjnego z naruszeniem prawa, sąd skargę oddala w myśl art. 151 p.p.s.a W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie jest dotknięte żadną wadą, która musiałaby skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Organy nadzoru budowlanego obu instancji uczyniły zadość przepisom k.p.a. w szczególności wszystkim stronom został zapewniony czynny udział w postępowaniu, stosownie do art. 10 k.p.a., zaś przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada, w ocenie Sądu, przepisom art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Nadto dokonana ocena materiału zebranego w aktach nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, odpowiadając zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co oznacza zgodność z dyspozycją art. 80 k.p.a. Spornym w sprawie było to, czy inwestycja w postaci budowy garażu realizowana jest zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym, czy też z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, co winno stanowić podstawę do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Jak zarzuca skarżąca, realizacja inwestycji następuje z naruszeniem rozwiązań projektowych i wbrew wymogom określonym w decyzji wójta gminy z 28 stycznia 2010 r., zatwierdzającej warunki realizacji inwestycji. Zgodnie z projektem zjazd do garażu z drogi publicznej przewidziany został od strony ulicy M. Tymczasem, skarżąca upatruje naruszeń w realizacji obiektu budowlanego (garażu) w lokalizacji zjazdu do niego również od strony ulicy K. Ponadto, w jej ocenie, inwestor realizuje inwestycję bez uzyskania wymaganej przepisami prawa zgody zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Te zaś uchybienia sprawiają, że – zdaniem skarżącej - realizacja inwestycji następuje z istotnymi odstępstwami w rozumieniu art. 36a ustawy – Prawo budowlane, co skutkować powinno uruchomieniem trybu naprawczego z art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Stosownie do art. 36a ust. 1 i 5 ustawy – Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Z kolei, stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Sąd miał na uwadze, że sporna inwestycja była realizowana na podstawie ostatecznej decyzji, udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany, co znacząco ograniczało możliwości ingerencji organów nadzoru budowlanego. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego strony, w tym skarżąca, zostały zawiadomione na podstawie art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Podstawowym dokumentem w sprawie jest projekt budowlany. Zatem już w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 30 września 2010r. strony mogły zapoznać się z rozwiązaniami projektowymi odnoszącymi się do planowanej inwestycji i kwestionować je w toku postępowania administracyjnego, co jednak nie miało miejsca. Decyzja o pozwoleniu na budowę z 30 września 2010 r. także została doręczona stronom postępowania a więc również na tym etapie postępowania strony mogły zapoznać się z rozwiązaniami projektowymi odnoszącymi się do planowanej inwestycji, w tym dotyczącymi sposobu realizacji garażu i je kwestionować. Z przedłożonego projektu budowlanego i opisu projektu wynika, że budowę garażu zaprojektowano zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i określoną w niej nieprzekraczalną linią zabudowy, ustalono, m.in. że garaż posiada dwie pary wrót drewnianych, indywidualnie zaprojektowanych. Dodatkowo wejście w bocznej ścianie oraz okno jako doświetlenie garażu, dach ze spadkiem w stronę drogi gminnej, odprowadzanie wód opadowych na własną działkę. Przyjęte rozwiązania znalazły swoje odzwierciedlenie w dokumentacji projektowej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek garażu posiada jeden istniejący wjazd od strony ul. M. (rysunek A3). Z rysunków dotyczących budowy garażu nr A9 i nast. w tym, w szczególności rysunku nr A 12 w sposób jednoznaczny wynika sposób usytuowania bram wjazdowych w garażu od strony wschodniej i zachodniej, drzwi oraz okna w elewacji południowej, przy istniejącym budynku. Organy nadzoru budowlanego mogły wydać postanowienie o nakazaniu wstrzymania robót budowlanych wyłącznie w dwóch wypadkach - jeżeli zostałoby ustalone, że roboty budowlane prowadzone są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane) bądź sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy). Na drugą z wymienionych przesłanek powoływała się skarżąca. W toku postępowania kontrolnego organ I instancji stwierdził, że wymiary garażu odbiegają od projektowanych, co potwierdzał również wpis w dzienniku budowy z 3 marca 2011 r. Jednak podczas oględzin nieruchomości z 25 listopada 2011 r. stwierdzono, że inwestor skorygował wymiary zewnętrzne obiektu garażowego, dostosowując je do wymiarów przewidzianych w projekcie budowlanym. W tym zakresie zatem nie stwierdzono jakichkolwiek odstępstw od dokumentacji projektowej. Ponadto, analiza projektu zagospodarowania terenu w zakresie realizacji projektowanego garażu prowadzi do wniosku, że zjazd do garażu z drogi publicznej zaprojektowany został od strony ulicy M. Rzut przyziemia garażu z kolei wskazuje, jak to wyżej wskazano, że rozwiązania projektowe przewidują dwie bramy wjazdowe do tego obiektu (w przeciwległych częściach obiektu – wschodniej i zachodniej) oraz dodatkowe drzwi do garażu od strony południowej i zgodnie z tymi rozwiązaniami obiekt garażu jest wykonywany. Z protokołu kontroli obiektu budowlanego z 25 listopada 2011 r. wynika stanowisko skarżącej odnośnie do realizowanych robót budowlanych, a mianowicie - skarżąca wyraziła zgodę na wrota garażowe wyłącznie od strony ulicy M., natomiast nie zgadzała się na bramę garażową od strony podwórza (na ścianie zachodniej). W ocenie Sądu jednak, jeżeli budynek garażowy realizowany był na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, w którym przewidziane zostały dwie bramy wjazdowe do garażu (od strony wschodniej i zachodniej), organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do kwestionowania takiej realizacji, a robót budowlanych nie sposób uznać za istotnie odbiegające od zatwierdzonego projektu budowlanego. Należy też podkreślić, że okoliczność zaprojektowania dwóch bram wjazdowych do garażu nie uprawnia inwestora do tego, by wjeżdżał do obiektu budowlanego z drogi publicznej w inny sposób, niż to przewidziano w projekcie, tj. od strony ulicy M. Ta okoliczność jednak pozostaje poza sferą kognicji sądu administracyjnego a ewentualne naruszenie prawa własności skarżącej może być przedmiotem analizy w toku postępowania przed sądem powszechnym. Znajdująca się w aktach administracyjnych organu II instancji dokumentacja fotograficzna w żaden sposób nie potwierdza okoliczności, jakoby zjazd do garażu z drogi publicznej przewidziany był dodatkowo (obok wjazdu od strony ulicy M.) od strony ulicy K. Podobnie, nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 – tekst jednolity). Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 tej ustawy budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2, który przewiduje, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Przepis ten wprawdzie nakłada obowiązek uzyskania wymienionego w nim zezwolenia, ale w odniesieniu do budowy nowego zjazdu lub przebudowy istniejącego zjazdu. W analizowanym stanie faktycznym inwestor ani nie budował zjazdu, ani też nie dokonywał jego przebudowy, bowiem zjazd w obecnym kształcie już istniał i nie wymagał przebudowy. Inwestor jedynie wybudował podjazdy w ramach realizacji wjazdów do garażu od strony wschodniej i zachodniej, co w żaden sposób nie jest równoznaczne z przebudową zjazdu do drogi publicznej. Okoliczności, podnoszone przez skarżącą nie świadczą zatem o istotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu i nie mogą skutkować wstrzymaniem prowadzenia robót budowlanych z uwagi na wystąpienie okoliczności przewidzianej w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Za prawidłowe Sąd uznał ustalenie przez organy nadzoru, że brak jest podstaw do nałożenia na inwestora określonych obowiązków w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, to znaczy w okolicznościach sprawy do stanu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadmienić jedynie należy, na co wskazywały organy nadzoru, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie była skarga na decyzję Starosty z dnia 30 września 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, lecz ocena czy inwestor prowadzi roboty zgodnie z udzielonym mu pozwoleniem na budowę. W konsekwencji również w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie nie podlega decyzja z dnia 30 września 2010 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, albowiem zgodnie z powołanym wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Mając powyższe na uwadze i działając na mocy art. 151 P.p.s.a. należało skargę oddalić.