II SA/Gd 174/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratury Okręgowej w Gdańsku, T. i K. B. oraz B. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 16 maja 2003 r., nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargi. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 28 maja 2002 L, na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209), po rozpatrzeniu wniosków B. i G. K., T. i K. B. oraz B. S. i F. S., odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia przez wnioskodawców prawa własności nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [...], stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] m2. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że stosownie do art. l ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. i w dniu 24 października 2001 r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz.U. nr 46, poz 340 ze zm.) zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne. Nieruchomościami wymienionymi w dekrecie są natomiast gospodarstwa rolne oraz działki gruntowe nadane w trybie osadnictwa rolnego na Ziemiach Odzyskanych na mocy dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i Wolnego Miasta G. (Dz. U. nr 49, poz. 279). W toku postępowania w niniejszej sprawie ustalono, że nieruchomość B. i G. K., T. i K. B. oraz B. S. i F. S. nie została nadana w trybie osadnictwa rolnego, lecz oddano jej cześć w użytkowanie wieczyste, na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, w oparciu o umowy sporządzone w formie aktów notarialnych: - wobec B. i G. K. oraz T. i K. B. w częściach, odpowiednio po 1/4 nieruchomości związanej z własnością lokali Nr [...], objętego KW [...] i Nr [...], objętego KW [...] aktem notarialnym z dnia l grudnia 1978 r., Rep. A/b NR [...], - wobec B. S. i F. S. w części 1/4 nieruchomości związanej z własnością lokalu Nr [...], objętego KW [...] aktem notarialnym z dnia 11 lutego 1977, Nr rep. A/b [...]. Ponadto w omawianym budynku dokonano sprzedaży lokalu Nr [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego dnia 21 grudnia 1977 r. aktem notarialnym Nr rep. A/b [...] z wpisem 1/4 udziału. Ze względu na to, że wnioskodawcy uzyskali prawo użytkowania wieczystego na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach a nie dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz.U. nr 46, poz 340 ze zm.) organ pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Nadto wskazał, że jeden z użytkowników wieczystych nie złożył wniosku o nabycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości co także nie pozwoliło na uwzględnienie wniosku. Odwołania od tej decyzji wnieśli: G. K. oraz T. i K. B., w których zarzucili, że art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. nie zawiera warunku do nabycia prawa własności nieruchomości wyłącznie takiej, która nadana została na podstawie dekretu z 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych. W ocenie odwołujących się jedynym warunkiem uwzględnienia ich wniosku jest to, aby byli osobami fizycznymi będącymi w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe. Chodziło tutaj o takie nieruchomości, które położone były na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. Odwołujący się wywodzili, że ich nieruchomość położona w G. spełnia wymagania określone w ustawie, wobec czego ich dotychczasowe prawo użytkowania wieczystego winno być przekształcone w prawo własności. Postępowanie odwoławcze toczyło się z udziałem Prokuratora Prokuratury Okręgowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nie podzielono wywodów prawnych organu pierwszej instancji, co do tego, że warunkiem uwzględnienia wniosku skarżącej miała być również ta okoliczność, że nieruchomość znajdująca się we współużytkowaniu wieczystym miała być nadana w trybie osadnictwa rolnego na obszarach Ziem Odzyskanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że odwołanie się przez ustawodawcę wart. 1 ust. 1 ustawy do cytowanego wyżej dekretu miało na celu jedynie wskazanie zasięgu terytorialnego, na jakim ustawa ta ma zastosowanie. Warunkiem, zatem uwzględnienia wniosków skarżących było to, aby przedmiotowa nieruchomość była we współużytkowaniu wieczystym osób fizycznych, zarówno w dniu 26 maja 1990 r., jak i w dniu wejścia w życie ustawy. Te warunki odwołujący się spełnili. Analizując natomiast dalsze przepisy prawa w tym przepis art. 232 § 1 Kodeksu Cywilnego oraz stan prawny całej nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [...] organ administracji wskazał, że nieruchomość ta zabudowana domem wielomieszkaniowym znajduje się we współużytkowaniu wieczystym również innej - poza wnioskodawcami osoby fizycznej, która nie złożyła wniosku w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Organ odwoławczy uznał, że w tym stanie prawnym dalszym warunkiem uwzględnienia wniosku skarżącej było złożenie takiego wniosku przez wszystkie osoby fizyczne, którym przysługiwało prawo użytkowania wieczystego działki. Stosownie, bowiem do art. 232 K.c. przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być wyłącznie grunty stanowiące własność Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Oznacza to, iż nie może istnieć prawo współużytkowania wieczystego na gruncie stanowiącym współwłasność Gminy G. i osoby fizycznej. Sumując swoje rozważania organ odwoławczy wskazał, że błędne poglądy prawne zawarte w uzasadnieniu, zgodnej z prawem decyzji organu pierwszej instancji wyeliminowane zostały w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co prowadzić musiało do utrzymania jej w mocy. Podstawową zatem przyczyną odmowy uwzględnienia wniosków było to, że nie wszyscy współużytkownicy wieczyści nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [...] , będący jednocześnie właścicielami lokali nie wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nabycia przez nich prawa własności tych części nieruchomości, które posiadali w użytkowaniu wieczystym. Nadto organ wskazał, że wnioskodawcy B. S. i F. S. zostali wpisani jako właściciele lokalu mieszkalnego nr [...] i związanego z nim udziału w 1/4 użytkowania wieczystego do KW [...] na podstawie postanowienia Sadu Rejonowego w G. z dnia 12 kwietnia 2000r., a to oznacza, że nabyli oni prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w drodze dziedziczenia po zmarłych B. i H. S., którzy nie mogli zatem być współużytkownikami wieczystymi w dniu 24 października 2001r. Wobec tego zdaniem organu w/w wnioskodawcy nie mogli nabyć roszczenia określonego w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 200 l r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Skargi na tę decyzję wnieśli B. i G. K. oraz T. i K. B., którzy podnieśli zarzuty zbieżne ze wskazanymi w odwołaniach. Nadto wskazali, że ich zdaniem ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości nie zawiera warunku jednoczesnego złożenia wniosku przez wszystkich współużytkowników wieczystych. Wobec tego nie złożenie takiego wniosku przez współużytkownika wieczystego, zajmującego lokal Nr [...] nie mogło być przeszkodą do uwzględnienia ich wniosku. Skargę do Sądu wniósł także Prokurator Okręgowy, który zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości przez błędną jego wykładnię polegająca na uzależnieniu uwzględnienia wniosków B. i G.K., T. i K.B. oraz B. S. i F. S. od złożenia podobnych wniosków przez wszystkich współużytkowników wieczystych nieruchomości. Prokurator wywodził, że ustawa z 26 lipca 2001 r. nie zawiera warunku uwłaszczenia, tylko w tej sytuacji, gdy wniosek zostanie złożony przez wszystkich współużytkowników wieczystych. Jednocześnie wskazał, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. do osób, o których mowa wart. 1 ust. 1 nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. z 2001 r. nr 120, poz. 1299 ze zm.). Oznacza to, iż zakazane jest w tych sprawach stosowanie przepisu art. 1 ust. 5 pkt 1 cytowanej ustawy z 4 września 1997 r., która taki warunek zawierała. W ocenie Prokuratora odwołanie się wyłącznie do przepisu art. 232 K.c. nie jest przekonujące, gdyż przepis ten reguluje wyłącznie zagadnienie dotyczące ustanowienia prawa użytkowania wieczystego i nie zawiera zakazu powstania omawianej wyżej współwłasności gruntu po przekształceni u dotychczasowego prawa użytkowania w prawo własności. Odwołując się do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami skarżący wywodził, że również ten przepis nie zakazuje powstania prawa współwłasności gruntu stanowiącego własność gminy i osoby fizycznej, na którym istnieje prawo użytkowania wieczystego. Odwołując się do konstytucyjnej zasady równości wobec prawa skarżący wskazywał, że nie do pogodzenia z tą zasadą było by przyjęcie poglądu strony przeciwnej, że współużytkownicy wieczyści nie mogą skorzystać z nieodpłatnego uwłaszczenia tylko z tej przyczyny, że jeden z nich tego nie chce lub nie odpowiada warunkom określonych w art. 1 ust. 1 ustawy. Nadto Prokurator zarzucił błędną wykładnię art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, polegającą na przyjęciu jako warunku uwłaszczenia tożsamości osoby użytkownika wieczystego w okresie 26 maja 1990 r. - 24 października 2001 r. Prokurator podniósł, że z powodu braku takiej tożsamości odmówiono nieodpłatnego uwłaszczenia F. S., który przed 12 kwietnia 2002r. wstąpił w drodze sukcesji ogólnej po H. S. we wszelkie prawa i obowiązki łączące się ze współużytkowaniem wieczystym przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do innego rozumienia art. 1 ust. 1 omawianej ustawy niż takie, że został zakreślony minimalny okres trwania użytkowania wieczystego i że prawo to powinno przysługiwać osobom fizycznym. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie powołując się na argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto odniósł się do powołania się przez Prokuratora w piśmie z dnia 28 czerwca 2002r. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2000r., sygn. akt K 10/00. Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 1 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 65, poz. 746; zm.: z 2000 r. Nr 28, poz. 352), mówiącego, że "w wyniku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności współużytkownicy wieczyści staną się wyłącznymi współwłaścicielami całej nieruchomości gruntowej" Trybunał orzekł, że przepis ten jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w kwestii tej stwierdziło, Stanowisko Kolegium w przedmiotowej kwestii - co wymaga podkreślenia - nie wynik bynajmniej z faktu stosowania (chociażby per analogiam) art.1 ust. 5 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, lecz z wzięcia pod uwagę obowiązujących w systemie prawa fundamentalnych przepisów określających istotę prawa użytkowania wieczystego gruntów, czyli przepisów Kodeksu cywilnego regulujących tę instytucje prawa. W tym kontekście Kolegium nie zgadza się z twierdzeniem Prokuratora jakoby art.232 K.c. regulował jedynie ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu, gdyż w opinii Kolegium przepis ten reguluje przedmiot użytkowania wieczystego (zob. S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga Druga. Wlasność i inne prawa rzeczowe, W-wa 1996, s.298; J.Ignatowicz, Prawo rzeczowe, W-wa 1979, s. 176). Skoro więc przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być tylko nieruchomości gruntowe stanowiące własność Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków, przeto nie może być prawnie uzasadnione takie działanie, które prowadziłoby do takiej sytuacji, w której nieruchomość stanowiąca współwłasność osób fizycznych oraz Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków byłaby (pozostawałaby) obciążona prawem użytkowania wieczystego. Przyjęcie odmiennego stanowiska kłóciłoby się z kodeksową regulacją tejże instytucji, zaś powoływana przez strony skarżące w tej mierze konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie może podważać zasad logiki (spójności, zupełności) obowiązującego systemu prawa i tym samym naruszać konstytucyjnej zasady państwa prawnego. Sąd postanowieniem z dnia 24 września 2003r., wydanym na rozprawie połączył do wspólnego prowadzenia i rozpoznania sprawy ze skarg B. i G. K. (sygn. akt II SA/Gd [...]), T. i K. B. ( sygn. akt II SA/Gd [...] ) i Prokuratora Okręgowego ( sygn. akt II SA/Gd [...] ) i postanowił je prowadzić pod sygn. sprawy II SA/Gd 796/03. Postępowanie w tej sprawie zostało w dniu 8 października 2003r. zawieszone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku, następnie było - po podjęciu zawieszonego postępowania postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2004r. - kontynuowane pod sygn. akt II SA/Gd I74/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art.l § 2). Skarga nie mogła być uwzględniona albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przede wszystkim trzeba wskazać, że podniesiony w skargach B. i G. K. oraz T. i K. B. zarzut odmowy uwzględnienia wniosków z tego powodu, że art. l ustawy z dnia 26 lipca 200l r. zawiera warunek nabycia prawa własności nieruchomości wyłącznie takiej. która nadana została na podstawie dekretu z 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych jest nietrafny z tego względu, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko skarżących i dało temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zatem nie ta kwestia była powodem odmowy nieodpłatnego nabycia przez B. i G. K., T. i Ka. B. oraz Bo. S. i F. S. prawa własności części przedmiotowej nieruchomości. Podstawowe zatem zagadnienie, jakie występuje w tej sprawie dotyczy tego, czy dopuszczalne jest wydanie opartej na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. m 113, poz. 1209) decyzji o nabyciu prawa własności części nieruchomości w wyniku przekształcenia dotychczasowego prawa użytkowania wieczystego, jeżeli konsekwencją takiej decyzji będzie powstanie współwłasności nieruchomości gminnej z nieruchomością stanowiącą własność osoby fizycznej, na której to nieruchomości pozostanie prawo użytkowania wieczystego innych osób fizycznych. W ocenie Sądu podzielenie poglądu strony skarżącej prowadziłoby do naruszenia istoty prawa użytkowania wieczystego, którego treść wynika z art. 232 § 1 i 233 Kodeksu Cywilnego. Przepisy te stanowią, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym. W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Użytkowanie wieczyste - jako instytucję prawa cywilnego- wprowadzono przepisami ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (j.t.Dz.U. z 1969r., nr 22, poz. 159 ze zm.). Jej celem było stworzenie obywatelom możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, poprzez czasowe przekazanie im gruntów stanowiących własność Państwa. Było to zgodne z panującą wówczas ideologią, która ustrojowo zmierzała do ograniczenia (wyeliminowania prawa własności prywatnej zwłaszcza w odniesieniu do nieruchomości). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że tylko grunty Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste, co wyklucza sytuacje, w której współużytkowanie wieczyste obejmowałoby grunt należący niepodzielnie do gminy i do osoby fizycznej. Odpowiadając na pytanie sądu wojewódzkiego Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 września 1995 r. III CZP 127/95, OSNC 1996/1/12, wyjaśnił, że nie dopuszczalna jest sprzedaż przez gminę ułamkowej części gruntu zabudowanego domem wielomieszkaniowym - jako prawa związanego z własnością lokalu (art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. Nr 85, poz. 388), jeżeli grunt ten stanowi przedmiot współużytkowania wieczystego związanego z własnością uprzednio wyodrębnionych lokali. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że wyjaśnienie wątpliwości Sądu Wojewódzkiego wymaga wpierw przypomnienia utrwalonego i akceptowanego przez Sąd Najwyższy poglądu, że tylko grunty Skarbu Państwa i gminy mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste, co wyklucza sytuację, w której współużytkowanie wieczyste obejmowałoby grunt należący niepodzielnie do gminy i do osoby fizycznej. Sąd administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego (zawarte w odpowiedzi na skargę), że Prokurator nietrafnie w piśmie z dnia 28 czerwca 2002r. powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2000r., sygn. akt K 10/00. W niniejszej sprawie nie ma kwestii współwłasności nieruchomości Skarbu Państwa lub Gminy i osób fizycznych lecz niedopuszczalnej w świetle wlw przepisów prawa cywilnego sytuacji, w której współużytkowanie wieczyste obejmowałoby grunt należący niepodzielnie do gminy i do osoby fizycznej. Reasumując należy stwierdzić, że konsekwencją decyzji uwzględniającej wnioski B. i G. K., T. i K.a B. oraz B. S. i F. S. w sytuacji braku wniosku właściciela lokalu Nr [...] będącego współużytkownikiem wieczystym w części 1/4 nieruchomości byłoby powstanie współwłasności nieruchomości gminnej z nieruchomością stanowiącą własność osób fizycznych, na której to nieruchomości pozostałoby prawo użytkowania wieczystego innych osób fizycznych. W tej sytuacji nawet podzielenie stanowiska prokuratora co do zarzutu błędnej wykładni art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209) polegającej na przyjęciu jako warunku uwłaszczenia tożsamości osoby użytkownika wieczystego w okresie 26 maja 1990 r. - 24 października 2001r w odniesieniu do sytuacji F. S., który w drodze dziedziczenia wszedł w prawa po B. i H. S., którzy zmarli przed dniem 24 października 2001 r wobec czego nie mogli być współużytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości w tym dniu. Mając na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargi.