II SA/Gd 1751/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K.-K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 listopada 2003r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby celnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 5 listopada 2003r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia W. K.-K. ze służby celnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 4 listopada 2003r. otrzymał z Sądu Rejonowego w G. informacje o wniesieniu w dniu 3 grudnia 1997r. aktu oskarżenia do Sądu Okręgowego w G. w związku z postawieniem W. K.-K. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 265 § l i inne d. k.k. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych twierdząc, iż nie został wniesiony przeciwko niej akt oskarżenia z tego artykułu. Organ wskazał, iż w świetle tego zarzutu zwrócił się do Sądu z prośbą o uszczegółowienie podanej wcześniej informacji. W dniu 27 listopada 2003r. wpłynęła do organu informacja, iż W. K.-K. zarzuca się popełnienie przestępstwa z art. 266 § l i 4 d. k.k., a nie 265 § l. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż nie ma to żadnego znaczenia w kwestii zwolnienia strony ze służby, ponieważ istotny w sprawie jest sam fakt wniesienia przeciwko stronie aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, a to jest bezsporne. Zatem zachodzi wymieniona w art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej przesłanka do obligatoryjnego zwolnienia ze służby. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. K.-K. zarzucając jej: 1. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24.07.1999 r. o Służbie Celnej poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i sprzeczności logiczne w treści uzasadnienia; 2. naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia o wszczętym postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby oraz uniemożliwienie udziału w postępowaniu; 3. naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności; 4. naruszenie art. 2 pkt. 3 ustawy poprzez zwolnienie ze służby pomimo braku prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo popełnione umyślnie. W przekonaniu skarżącego decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2003r. jak również z dnia 28 listopada 2003r. naruszyły dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy. Dyrektor Izby Celnej nienależycie wywiązał się z obowiązku uzasadnienia decyzji. Jako pierwszy argument stanowiska Dyrektora Izby Celnej wskazane zostało, iż w sprawie zwolnienia funkcjonariusza celnego ze Służby Celnej, stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących udziału zainteresowanego w postępowaniu następuje dopiero od chwili złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. organ wszczynając postępowanie ma obowiązek powiadomić o tym osobę, której postępowanie dotyczy. Instytucja ta ma zapewnić zainteresowanemu czynny udział w postępowaniu. Tymczasem skarżący nie został poinformowany o toczącym się postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby. Oprócz tego Dyrektor Izby Celnej nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz przedstawienia swojego stanowiska, naruszając zasadę wynikającą z art. 10 § l k.p.a. W przekonaniu skarżącego nie znajduje również uzasadnienia nadanie rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący wskazał, że nie może zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji z dnia 28 listopada 2003r., iż ustawodawca wprowadzając przepis art. 25 ust. l pkt 8a ustawy o Służbie Celnej nie wprowadził przepisów zezwalających na odrębne ocenianie stanów faktycznych powstałych przed jego wejściem w życie, bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust l ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej Dz. U. Nr 120, póz. 1122), który brzmi, iż -"postępowania wszczęte i niezakończone ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych". Skarżący wskazał także, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2003r. oraz utrzymana przez nią decyzja z dnia 28 listopada 2003r. wyprowadzają ze zdarzeń, które zaszły jeszcze przed wejściem w życie kwestionowanego przepisu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Niniejsza sprawa na wniosek W. K.-K. rozpatrzona została w trybie uproszczonym. Skarżący w dniu 8 lipca 2004r. złożył taki wniosek, natomiast Dyrektor Izby Celnej nie wystąpił z żądaniem przeprowadzenia rozprawy stąd też Sąd działając w oparciu o art. 119 § l pkt. 2 cytowanej ustawy rozpatrzył skargę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. l § l i 2 oraz art. 134 § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada ta umożliwia wszechstronne i obiektywne rozpatrzenie sprawy - niezależnie od podniesionych zarzutów i żądań zawartych w skardze. Skarżący w punkcie drugim skargi wskazał na naruszenie przez organ celny zasad postępowania poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Sąd nie może uznać tych zarzutów za zasadne, gdyż o tym, iż skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu świadczy pismo z dnia 13 października 2003r skierowane do Dyrektora Izby Celnej, które skarżący sporządził "w związku z otrzymaniem informacji dotyczącej przygotowywania decyzji o zwolnieniu ze służby celnej". W aktach sprawy brak jest co prawda formalnego dowodu świadczącego o doręczeniu skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie, jednakże jednocześnie akta te świadczą o tym, iż skarżący miał zapewnione prawo do uczestniczenia w toczącym się postępowaniu np. dowód doręczenia decyzji I i II instancyjnej, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponowne wystąpienie organu celnego o sprecyzowanie zarzutów postawionych w akcie oskarżenia do Sądu w związku z zarzutami skarżącego. Nie można także podzielić zarzutów skargi dotyczących sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tego zagadnienia należy w punkcie wyjścia stwierdzić, że ocena w tym zakresie dokonywana musi być z uwzględnieniem treści art. 145 § l pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi zaś, że decyzja podlega tylko wtedy uchyleniu, gdy doszło do naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jego brzmienie nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że ma on na uwadze wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 25 ust. l pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej ( Dz.U. z 2004r. Nr 156, poz. 1641), który stanowi, że funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. W świetle uzyskania w dniu 4 listopada 2003r. informacji z Sądu Rejonowego w G. o wniesieniu przeciwko skarżącemu w dniu 3 grudnia 1997r. aktu oskarżenia do Sądu Okręgowego w G. w związku z postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 265 § l dawnego k.k. - Dyrektor Izby Celnej był zobligowany powyżej zacytowanym przepisem do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. W dniu 27 listopada 2003r. Sąd sprostował, iż skarżącemu zarzuca się popełnienie przestępstwa z art. 266 § l i 4 dawnego k.k. Jednak nie mogło mieć to żadnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż przepis stanowi o akcie oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Przesłanka obligująca organ do zwolnienia skarżącego ze służby celnej została spełniona. Skarżący zaś nie kwestionuje tego, iż został postawiony mu takiż zarzut w akcie oskarżenia. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z przepisami prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej ( art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - publikacja jak wyżej).