II SA/Gd 176/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewody z dnia 16 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 19 marca 2013 r. organ administracji przekazał do tutejszego Sądu skargę E. Z. na decyzję Wojewody z dnia 16 stycznia 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 19 marca 2013 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni pouczając równocześnie, że niezastosowanie się do wezwania w zakreślonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie uiściła wpisu. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę. Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2013 r. skarżąca wystąpiła do tutejszego Sądu o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, podając we wniosku okoliczności, które jej zdaniem wskazują na brak winy w uchybieniu terminu i uiszczając wpis. Skarżąca wskazała, że przesyłki z Sądu na nią adresowane – jedna zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu a druga zawierająca postanowienie o odrzuceniu skargi – zostały odebrane przez Pana R., który nie jest domownikiem i nie zamieszkuje wspólnie ze skarżącą, jest zaś osobą w podeszłym wieku i ma trudności w zapamiętywaniu toteż przedmiotowe przesyłki przekazał skarżącej dopiero po jej osobistej interwencji. Skarżąca natomiast po zbyt długim w jej ocenie oczekiwaniu na jakąkolwiek wiadomość z tutejszego Sądu zwróciła się do radcy prawnego K. M. z prośbą o zainteresowanie się jej sprawą. Pełnomocnik skarżącej w dniu 21 czerwca 2013 r. zapoznał się z aktami sprawy i ustalił, że pisma kierowane o skarżącej były odbierane przez Pana R.o, który jest dobrym sąsiadem skarżącej mieszkającym pod tym samym adresem, ale w innym, samodzielnym mieszkaniu i nie przekazał on tej korespondencji uniemożliwiając skarżącej realizacje zobowiązania Sądu do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 § 1 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu Na podstawie art. 87 § 4 P.p.s.a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). W przedmiotowej sprawie, jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi strona wskazała odbiór przesyłki przez osobę do tego nie uprawnioną i nie będącą domownikiem. Przyznała skarżąca, że osoba ta mieszka pod tym samym adresem, ale w oddzielnym mieszkaniu oraz podkreśliła, że jest to "dobry sąsiad". Odnotowania wymaga w tym miejscu, że na zwrotnych poświadczeniach odbioru zarządzenia z dnia 18 marca 2013 r. i postanowienia z dnia 24 kwietnia 2013 r. widnieje napis, że przesyłki odebrał F. R. – ojciec adresatki. Adnotację, że F. R. jest ojcem skarżącej poczynił doręczyciel. Skarżąca zaś godząc się na odbieranie, przeznaczonej dla niej korespondencji sądowej przez osobę trzecią, przejęła na siebie wszelkie konsekwencje z tego faktu wynikłe. W związku z powyższym niepoinformowanie jej przez domownika, który odebrał wezwanie z Sądu o fakcie doręczenia przesyłki przez listonosza nie może być traktowane jako przesłanka usprawiedliwiająca postępowanie skarżącej. Postępowanie to musi być zatem traktowane jako zawinione uchybienie terminowi – w rozumieniu art. 86 § 1 P.p.s.a. Jak już wyżej podkreślono warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, przy czym winę pojmuje się w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności. Od strony postępowania należy bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez skarżącą w niniejszym postępowaniu. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. W rozpoznawanej sytuacji skarżąca wiedząc o trudnościach własnego ojca w zapamiętywaniu winna była zwrócić się do listonosza o nieprzekazywanie ojcu przesyłek adresowanych do niej. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.