II SA/Gd 1760/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: NSA Jan Jędrkowiak Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Ś. i H. Ś. na decyzję Wojewody z dnia 3 czerwca 2002r. Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 29 stycznia 2002r. Nr [...] w częściach dotyczących ustalenia wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działek nr [...], [...] i [...] położonych w M. gmina, 2. orzeka, że decyzje wskazane w punkcie pierwszym i w opisanym wyżej zakresie nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących S. Ś. i H. Ś. kwotę 2.854,30 zł (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt cztery złote trzydzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 29 stycznia 2002r. nr [...] powołując się na art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 2, 3, art. 4, art. 4 a ust. 1, art. 6 a, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r., Nr 120, poz. 1299 ), art. 67 ust. 1, art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543ze zm.) i art. 104 k.p.a. przekształcił prawo użytkowania wieczystego przysługujące H. i S. Ś. w prawo własności nieruchomości gruntowych Skarbu Państwa zapisanych w ewidencji gruntów jako działka nr [...], działka nr [...] i działka nr [...], położonych w M. oraz zobowiązał H. i S. Ś. do uiszczenia Skarbowi Państwa opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego wyżej wymienionych działek w wysokości 21.964,00. Organ ustalił, że 29 marca 1999r. do Starosty wpłynął wniosek H. i S. Ś. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego opisanych wyżej nieruchomości. Organ powołał się na art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 33, poz. 388), zgodnie z którym grunty nierolne będące własnością Skarbu Państwa pozostające w zarządzie Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w S., Sadowniczego Zakładu Doświadczalnego w M. stały się przedmiotem użytkowania wieczystego Instytutu z dniem wejścia w życie ustawy. Konstytutywny wpis do księgi wieczystej nastąpił w dniu 4 listopada 1991r. H. i S. Ś. w 1997r. przedmiotowe działki nabyli od Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w S., Sadowniczego Zakładu Doświadczalnego w M. Znajdują się one w użytkowaniu wieczystym do 4 listopada 2090r. a nabywcy nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przed dniem 31 października 1998r. Zgodnie z art. 1 ust 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności dokonuje się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek w prawo własności. W myśl art. 4 powyższej ustawy opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ustalono zgodnie z art. 67 ust. 1, art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997r. na podstawie wartości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wyceny nieruchomości. Na poczet ceny nieruchomości gruntowych zaliczono kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego. Odwołanie od opisanej powyżej decyzji złożyli H. i S. Ś. zarzucając, że operat szacunkowy zawiera zawyżone ceny. Rzeczoznawca wyliczył cenę na podstawie cen działek budowlanych, co jest niewłaściwe, jak bowiem wskazano w opisie ogólnym wyceny, wartość działek należy określić porównując wysokość zawartych w niezbyt odległym czasie transakcji kupna – sprzedaży nieruchomości o tej samej funkcji, podobnym stanie technicznym, zagospodarowania, wykorzystania i lokalizacji. Z tych wszystkich cech, jakie rzeczoznawca powinien był wziąć pod uwagę, zgadza się jedynie lokalizacja porównywanych działek. Działki [...] i [...] są z przeznaczenia działkami ornymi, a zakupione zostały jako nieużytki. Działka [...] pokryta jest asfaltem i nie nadaje się ani pod uprawę, ani pod zabudowę. Korzystanie z niej wymaga zerwania asfaltu i rekultywacji, co wiąże się z dużymi kosztami. Podobnie rzecz ma się w odniesieniu do działki [...], która pokryta jest resztkami płyt betonowych i nie nadaje się do uprawy z powodu całkowitej degradacji ekologicznej. Stwierdzenie rzeczoznawcy, jakoby uzbrojenie terenu było standardowe, jest nieprawdziwe, ponieważ do działek nie jest doprowadzona woda, gaz ani prąd. Koszty poniesionych nakładów niezbędnych do użytkowania działek znacząco pomniejszają ich wartość. Na zawyżenie ceny przedmiotowych działek wskazują również operaty szacunkowe wykonane dla tego samego rejonu, przez tego samego rzeczoznawcę , dla tych samych potrzeb w roku 1998 i 2000. Rzeczoznawca majątkowy w odpowiedzi na zarzuty skarżących w piśmie skierowanym do Starosty, z dnia 11 marca 2002r., stwierdził, że działki nr [...] i [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod urządzenia sportowe. Ustąpiła jednak przyczyna, dla której wykorzystanie tych działek było wykorzystaniem pod urządzenia sportowe. Obecnie sytuacja tych nieruchomości według przedstawiciela gminy, którego opinii rzeczoznawca zasięgał, jest otwarta. Zgodnie z trendem w funkcji terenów sąsiednich może być dokonany zapis o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe z usługami lub same usługi, w tym również obsługę komunikacji. Uwzględniając powyższe oraz fakt, iż szacunek miał na celu określenie wartości zmiany prawa użytkowania wieczystego na prawo własności, działki zostały oszacowane na podstawie materiału jak dla działek mieszkaniowych ze stosowną korektą wartości uznającą bieżące przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nieprawdą jest, że działki [...] i [...] są działkami rolnymi. Skarżący nabywając prawo użytkowania wieczystego wyrazili zgodę na przejęcie nieruchomości w stanie pierwotnym. Przedmiotowe nieruchomości są uzbrojone, ponieważ posiadają dostęp do sieci magistralnych. Wartość metra kwadratowego dla działki [...] ustalona została na poziomie średniej ceny transakcyjnej dla nieruchomości sprzedanych w M. na cele mieszkaniowe w latach 2000 i 2001. Natomiast wartość ustalona dla działek [...] i [...] wynosi 67% wartości średnich cen transakcyjnych. Szacunek nieruchomości dotyczył przywileju, a nie obowiązku zmiany prawa użytkowania wieczystego na prawo własności. Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 3 czerwca 2002r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności osoba, która nabyła własność nieruchomości w wyniku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego zobowiązana jest do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty za przekształcenie tego prawa w prawo własności z wyjątkiem osób ustawowo zwolnionych z tej opłaty. Do ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stosownie do art. 4 a powyższej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1 i art. 69 oraz art. 70 ust. 2-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odesłanie do art. 67 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza, że wysokość opłaty za przekształcenie powinna być ustalona w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego na podstawie art. 7 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Biegły rzeczoznawca majątkowy został zapoznany z zarzutami skarżących i wyjaśnił, że operat szacunkowy wyceny przedmiotowych nieruchomości został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższymi wyjaśnieniami zarzuty podniesione w odwołaniu nie mogą być uwzględnione. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli S. i H. Ś. wnosząc o jej uchylenie w zakresie ustalającym opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowych działek. Skarżący zarzucili, że operat szacunkowy sporządzony został przez rzeczoznawcę w sposób dowolny. Ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje, że rzeczoznawca powinien określić cenę rynkową, co oznacza uzależnienie ceny od atrakcyjności nieruchomości. Fakt złego stanu technicznego nieruchomości wpływa na jej wartość. Działka [...] w całości pokryta jest resztkami płyt betonowych, kamieniami, gruzem i asfaltem. Przez obie działki przechodzą prowizoryczne rury kanalizacyjne z sąsiednich działek. Jedna z działek od lat zalewana jest szambem z nieszczelnych kanalizacji. Działki nie posiadają również dostępu do sieci magistralnych. Ponadto z faktu uprawnienia, a nie obowiązku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie wynika możliwość podwyższenia wartości działek, co sugeruje rzeczoznawca. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Stwierdzono, że opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ustala się według art. 4 a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Rzeczoznawca majątkowy ustalając wartość działki [...] przeznaczoną w planie zagospodarowania na cele mieszkalne do porównania przyjął działki o takim samym przeznaczeniu w planie, lokalizacji oraz uzbrojeniu w media, natomiast dla działek [...] i [...] do porównania przyjął działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe z uwagi na brak w obrocie działek przeznaczonych w planie na cele sportowe. Przy analizie porównawczej rzeczoznawca zastosował współczynniki korygujące zmniejszające wartość działek budowlanych przyjętych do porównań. Skarżący zarzutu dotyczącego zawyżenia wartości nieruchomości nie potwierdzili przez złożenie nowego operatu szacunkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skargę należało uznać za uzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. Podkreślić należy, że przedmiotem badania przez Sąd były decyzje organów administracji publicznej w zaskarżonej części odnoszącej się do ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i w tym zakresie, jednocześnie zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd doszedł do przekonania, że orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczyć trzeba w tym miejscu treść przepisu art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego" (por. B. Adamiak, J. Borkowski – Komentarz do kodeksu postępowania Administracyjnego, CH Beck, W-wa 2000, str. 56). Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z powołanych wyżej art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.11.2000r., sygn. akt V SA 948/00, nie publ., LEX nr 50114). Natomiast, co się tyczy dokumentów i oświadczeń składanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym, to korzystają one z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Ponadto stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Obszerny wstęp służył podkreśleniu, że na organie administracji spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Sąd wskazuje również, że ustalenia faktyczne znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym można traktować dowolnie. Dlatego też obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 80 kpa (por. wyrok NSA z 4.07.2001r. sygn. akt I SA 1768/99, nie publ., LEX nr 54171). Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 9.04.2001r., sygn. akt V SA 1611/00, LEX nr 80635). W przedmiotowej sprawie skarżący nie kwestionują tego, że o sposobie wykonania operatu szacunkowego decyduje rzeczoznawca majątkowy, zwracają natomiast uwagę, że szacunek ten nie może być dowolny. Należy wskazać, że osoba, określona w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2001r. Nr 120, poz. 1289), która nabyła własność nieruchomości na podstawie art. 2 tej ustawy, zobowiązana jest do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z zastrzeżeniem art. 6 (art. 4 ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności). W omawianej sprawie bezspornie nie zachodzą przesłanki określone w art. 6, umożliwiające nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Przepis art. 4a wskazanej wyżej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, dla ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 4 tej ustawy, odwołuje się do przepisów art. 67 ust. 1, art. 69 i art. 70 ust. 2-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543). Zgodnie z art. 67 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Jak wynika z treści skargi sprzeciw S. i H Ś. wywołuje ustalona przez rzeczoznawcę w niniejszej sprawie dla określenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, wartość nieruchomości - działek położonych w M. gminie o numerach [...] i [...]. Jak wynika z akt sprawy, rzeczoznawca majątkowy wykonał operat szacunkowy dla działek w M. gminie nr [...], [...] i [...] na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612). Dla określenia wartości rynkowej działek zastosowano metodę porównawczą, poprzedzoną analizą transakcyjną rynku (§ 4 i 5 rozporządzenia), a następnie na podstawie § 23 ust 2 wyżej wymienionego rozporządzenia określono wartość prawa użytkowania wieczystego dla przedmiotowych działek. W myśl przepisu art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży i ta operacja, jak wynika z treści operatu, została przez rzeczoznawcę dokonana. Podsumowując, należy stwierdzić, iż co do zasady przedmiotowy operat szacunkowy został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie budzi także wątpliwości metoda i sposób określenia rynkowej wartości nieruchomości działki o nr [...], dla której ustalono cenę – 10,948 zł. Wyjaśnienia rzeczoznawcy w odpowiedzi na zarzuty skarżących zawarte w odwołaniu (vide: pismo z 11.03.2002r. w aktach administracyjnych II instancji), z których wynika, że przyjęto metodę cenowo-porównawczą w odniesieniu do działki przeznaczonej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową należy uznać za prawidłowe, a ocenę dokonaną przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji za trafną. Dokładnego wyjaśnienia wymaga natomiast ustalenie wartości działek nr [...] i nr [...], a w szczególności zastosowana przez rzeczoznawcę majątkowego "korekta", w wyniku której ustalona dla wymienionych działek wartość wynosi 67% wartości średnich cen transakcyjnych dla działek mieszkaniowych. Organ odwoławczy winien był dokładnie i wyczerpująco objaśnić stronie, dlaczego w odniesieniu do dwóch wymienionych powyżej działek, przeznaczonych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na tereny sportowe, zastosowano metodę cenowo-porównawczą, mimo braku transakcji zbliżonych na miejscowym rynku lokalnym, jak również skąd wzięła się korekta obniżająca wartość o 33 %, z czego wynikała wysokość tej korekty, co było brane pod uwagę przy jej ustalaniu, zwłaszcza, że strona w swoich pismach wielokrotnie wskazywała, ze nie zgadza się z ustaleniami wysokości ceny za przedmiotowe działki. Na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach nie można ustalić, czy organy administracji publicznej udzieliły takich wyjaśnień. Jedyna wzmianka na temat obniżenia wartości działek nr [...] i nr [...] o 33 % znajduje się w piśmie rzeczoznawcy majątkowego dnia 11 marca 2002r., w którym stwierdza on, że wartość obu działek to 67 % wartości średnich cen transakcyjnych. Brak jest natomiast objaśnienia zastosowania takiej, a nie innej stawki "korekty". Biegły powinien uzupełnić swoją opinię o należyte i wyczerpujące wyjaśnienia, co do zastosowania stawki 33 % przy obniżeniu ceny działek nr [...] i nr [...] od wartości początkowej, jak również wyjaśnić, dlaczego wartość początkowa dla działek o przeznaczeniu na tereny sportowe ustalona została na poziomie wartości działek przeznaczonych pod zabudowę. Jeśli wyjaśnienia nadal będą wzbudzać wątpliwości, należy powołać innego biegłego do ustalenia wartości ceny działek nr [...] i nr [...]. Sąd zwraca przy tym uwagę, że przedstawione przez skarżących materiały dotyczące wyceny innych działek w M., w gminie o przeznaczeniu budowlanym z lat 1996-2000, stanowią jedynie załącznik do operatu szacunkowego z 1998 i 2000 roku i trudno stwierdzić na ich podstawie o słuszności, bądź braku słuszności ustaleń zawartych w przedmiotowym operacie szacunkowym z stycznia 2002r. sporządzonym dla działek nr [...] i nr [...]. Natomiast zarzut skarżących, iż działki nr [...] i [...] przeznaczone są na cele rolne według informacji z rejestru gruntów, jest bezzasadny, bowiem podstawowe znaczenie w określeniu charakteru danej działki ma plan zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowił art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139, ze zm.) obowiązującej w chwili orzekania przez organy w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie obie działki, według miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Tczew Nr VII/49/91 z dnia 29 stycznia 1991r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Z 1991r. Nr 10, poz. 88, ze zm.), przeznaczone są pod tereny sportowe (vide: Wyciąg z Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Tczew w aktach administracyjnych) i ten zapis miał decydujące znaczenie dla określenia charakteru wymienionych wyżej działek. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy mieć na względzie przy sporządzaniu przez rzeczoznawcę operatu przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Ponieważ naruszenie wymienionych wyżej przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sąd orzekł, że decyzje obu organów nie mogą w zaskarżonych częściach dotyczących ustalenia wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie mogą być wykonane na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane. Nadto, wobec uwzględnienia skargi w całości, na mocy art. 200 oraz art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził od Wojewody na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w wysokości 2.854,30 zł, na które składają się: wpis sądowy w wysokości 439,30 zł, opłata skarbowa za ustanowienie pełnomocnictwa w wysokości 15 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 2.400 zł.