II SA/Gd 177/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 23 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. A. reprezentowana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 23 maja 2017 r. wydane w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic [..]. Skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższym zarządzeniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym rozstrzygnięcia prezydenta miasta o nieuwzględnieniu uwag dotyczących projektu planu miejscowego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Dlatego w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności wniesionej skargi. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), zwanej dalej u.p.z.p., uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z przepisów tej ustawy nie wynika sposób rozpatrzenia uwag do projektu planu, co dopuszczalnym czyni ich rozpatrzenie w formie zarządzenia. Stosownie do treści art. 17 pkt 12, 13 i 14 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta w toku procedury planistycznej: rozpatruje uwagi, dotyczące projektu planu, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia oraz przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W myśl art. 19 ust. 1 u.p.z.p., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lipca 2017 r., II SA/Łd 490/17 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia IV SA/Wa 1866/10). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, niedopuszczalności skargi na rozstrzygnięcie dotyczące rozpatrzenia uwag do projektu planu wynika z zamysłu ustawodawcy polegającego na uproszczeniu i racjonalizowaniu procedury planistycznej. Po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która zastąpiła ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości zaskarżania poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., II OSK 2254/10). Powołany przepis jest regulacją szczególną w stosunku do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875), zwanej dalej u.s.g. i w tym zakresie regulacja art. 101 u.s.g. została wyłączona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1563/07, Lex nr 470912 i postanowienie z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 290/08, Lex nr 1043330). Rozstrzygnięcie przez Prezydenta Miasta z dnia 23 maja 2017 r. dotyczące uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co powoduje konieczność odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369). Nie pozbawia to skarżącej ochrony sądowej przed naruszającymi jej interes prawny postanowieniami planu. Wprawdzie, wobec wyeliminowania przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć organów administracji w procesie planowania przestrzennego, nie istnieje obowiązek ustawowy doręczania tych poszczególnych rozstrzygnięć osobom wnoszącym uwagi, czy też wnioski, jednak nie zamyka to drogi do ewentualnego kwestionowania poszczególnych zapisów projektu planu na dalszych etapach prac planistycznych, po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z tym akt organu planistycznego rozstrzygający o uwagach złożonych do projektu planu może stanowić przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jedynie w ramach oceny legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r. II OSK 1970/13). Skarżąca zresztą z powyższego uprawnienia skorzystała, wnosząc skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic [..], którą zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Gd 176/18. Z powyższych względów Sąd orzekł w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.