II SA/Gd 1787/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. D., K. Z. i R. Ż. na decyzję Wojewody z dnia 24 listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 18 lutego 2003 nr [...] Starosta orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w W. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] obr. [...] stanowiącej własność Gminy Miasta. Decyzja została wydana na podstawie art. 136 ust. 3, art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 roku. Nr 40, poz.543) oraz art. 105 § l Kodeks postępowania administracyjnego. Ustalono, że H. D. 18 kwietnia 1997r. złożyła w imieniu spadkobierców K. Ż. wniosek o zwrot nieruchomości położonej w W., oznaczonej ewidencyjnie jako działka [...] obr. [...]. Nieruchomość położona w W. [...], zapisana dawniej w karcie [...] W., obecnie [...] stanowi własność Gminy Miasta. Decyzją z dnia 23.04.1997 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego umorzył postępowanie w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe. Od tej decyzji wnioskodawczyni złożyła odwołanie. Wojewoda orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na brak postanowienia sądu w sprawie nabycia spadku po K. Ż. Po uzupełnieniu dokumentów ustalono, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt I Ns 220/97 z dnia 11 lipca 1997r. oraz postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt I Ns. 1021/00 z dnia 20.11.2000r. spadkobiercami po K. Ż. są: H. D., K. Z. z domu Ż. R. Ż. oraz H. F. H. F. sporządziła notarialną darowiznę spadku po swoich rodzicach na rzecz swojej bratanicy H. D. Do akt sprawy dołączono poświadczone tłumaczenie z języka niemieckiego aktu notarialnego spisanego w D. dnia 24 marca 1997r. Wniosek o zwrot nieruchomości uzupełnili pozostali spadkobiercy K. Ż., K. Z. oraz R. Ż. Zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. zwrotowi mogą podlegać nieruchomości wywłaszczone na podstawie obowiązującej wówczas ustawy wywłaszczeniowej oraz przepisów ustaw wymienionych w art. 216. Przejęcie działki [...] obr. [...] W. na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. nr 32 poz. 158 z późn. zm.), jednak art. 136 ust. 3 oraz przepisy ustaw wymienione w art. 216 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 453 ze zm.) nie przewidują możliwości zwrotu nieruchomości przejętej na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Z uwagi na brak podstaw prawnych do przeprowadzenia niniejszego postępowania, umorzono je jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § l Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie od opisanej decyzji złożyli H. D., R. Ż. i K. Z. Zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 216 a pkt 7 w zw. z art. 136 ustawy z 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami, oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Strony podniosły jako okoliczność bezsporną, że są spadkobiercami po K. Ż., poprzedniej właścicielce przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem Sądu Powiatowego z 24 października 1964r. dokonano wpisu w księdze wieczystej, wykazującego jako właściciela Skarb Państwa. Żaden natomiast z organów rozpatrujących sprawę nie podał, kto i kiedy wydał decyzję o przejęciu tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 39 ust 3 i 5 ustawy z 14 lipca 1961r. W ocenie odwołujących nawet gdyby Prezydium Powiatowej Rady Narodowej wydało decyzję o przejęciu z mocy prawa na własność Państwa nieruchomości po K. Ż., to decyzja ta byłaby niezgodna z prawem. Art. 38 ust. 3 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (dawny art. 39 ust. 3) odnosi się do dekretu z 8 marca 1946r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich i dotyczy osób, wobec których stwierdzono narodowość polską i uzyskały narodowość polską, a następnie osoby te wyjechały z kraju i utraciły obywatelstwo polskie. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodziła, ponieważ K. Ż. właścicielka nieruchomości zmarła przed wojną w granicach Rzeczypospolitej, natomiast jej spadkobiercy żyją w Polsce. Nie było więc podstaw prawnych do stwierdzenia z mocy prawa nabycia własności przez Skarb Państwa. Ponadto uprawniony wówczas organ - Prezydium nie wydał decyzji stwierdzającej wygaśnięcie praw właścicielki do tej nieruchomości, ponieważ do chwili obecnej żaden z organów rozpatrujących tą sprawę nie przedkłada tej decyzji stronom do wglądu. Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2003r. nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § l pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 233 i art. 9 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., nr 46, poz. 543 ze zm.) utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że H. D., K. Z., R. Ż. są spadkobiercami byłej właścicielki nieruchomości i na podstawie art. 136 ust. 3 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami mogą wystąpić z wnioskiem o zwrot nieruchomości. Postępowanie administracyjne prowadzone w tej sprawie zostało rozpoczęte przed wejściem w życie ww. ustawy, co spowodowało, że ma zastosowanie art. 233 tejże ustawy, który mówi, że sprawy wszczęte a nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa, że byli właściciele lub ich spadkobiercy mogą ubiegać się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części. Upoważnia to do stwierdzenia, że zwrotowi mogą podlegać nieruchomości wywłaszczone, niezależnie od tego, kiedy nastąpiło wywłaszczenie, ale musiało to nastąpić na podstawie obowiązującej wówczas ustawy wywłaszczeniowej. Wchodzą tu w szczególności w rachubę przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości, przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz przepisy ustaw wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią art. 216 "przepisy rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie [...] art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 roku o gospodarce terenami w miastach i osiedlach [...]". W artykule tym wymieniona jest ustawa, na mocy której doszło do przejęcia nieruchomości od K. Ż., jednakże w ograniczonym zakresie, dotyczącym tylko jednego artykułu. Natomiast działka nr [...], będąca przedmiotem toczącego się postępowania, została przejęta przez Skarb Państwa z majątku byłej właścicielki, na mocy art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. Powoduje to niemożność zastosowania w niniejszej sprawie rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym, postępowanie prowadzone w tej sprawie należało umorzyć ze względu na jego bezprzedmiotowość. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli H. D., R. Ż. i K. Z., zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art. 216 w zw. z art. 136 ust 3 i art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami i domagając się jej uchylenia. Wskazali, iż do 1964r. właścicielką nieruchomości zabudowanej położonej w Wejherowie przy ul. [...] dz. nr [...] obr. [...] o pow. 474m2 Kw Nr [....] była formalnie K. Ż., która zmarła jeszcze przed wybuchem II wojny światowej jako obywatelka Rzeczypospolitej. Skarżący podnoszą, że nie ma żadnej decyzji w sprawie przejęcia tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, a spadkobiercy K. Ż. żyją w Polsce do chwili obecnej, nie było zatem przesłanek do wydania decyzji w trybie art. 39 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Zarówno Starostwo Powiatowe jak i Archiwum Państwowe twierdzą, że nie ma decyzji o przejęciu tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Brak decyzji o przejęciu na własność Państwa nieruchomości przy ul. [...] w W. na podstawie art. 39 ust 5 ustawy z 14 lipca 1961 roku o gospodarce terenami w miastach i wsiach oznacza, że zarówno Starostwo jak i Wojewoda wymyśliły sobie dla własnych potrzeb tę podstawę prawną, ażeby uniemożliwić wydanie nieruchomości. Przedmiotową nieruchomość potraktowano to jako majątek poniemiecki mimo, iż właścicielami jego zarówno przed wojną jak i po wojnie byli obywatele państwa Polskiego mieszkający w Polsce. Jeden ze spadkobierców po K. Ż. – H. F. mieszka wprawdzie w Niemczech, ale ona nie była wyłącznym spadkobiercą tej nieruchomości i po przeprowadzonym postępowaniu spadkowym zrzekła się swojego udziału spadkowego na rzecz spadkobierców z Polski. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności Sąd uznał, że przedmiotowa decyzja nie narusza prawa. Zasadniczą podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543, ze zm.), art. 233, art. 9a i art. 216. Jak wynika z akt sprawy wniosek H. D. o zwrot nieruchomości położonej przy [...] w W., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] obr. [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi Księgę wieczystą [...] a właścicielem jest Gmina Miasta, wniesiony został do Urzędu Rejonowego w dniu 18 kwietnia 1997r. i z tą datą wszczęte zostało postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Pierwsza wydana w tej sprawie decyzja administracyjna Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 23 czerwca 1997r. nr [...] została uchylona ostateczną decyzją Wojewody z dnia 25 października 2001r. [....]. Zgodnie z art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998r., sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Tym samym nietrafny jest zarzut skargi naruszenia wymienionego wyżej przepisu, ponieważ niespornie wniosek skarżącej H. D., złożony również w imieniu pozostałych spadkobierców po K. Ż., nie został rozstrzygnięty decyzją ostateczną do dnia 1 stycznia 1998r., a zatem wniosek ten podlega rozstrzygnięciu przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawidłowo organy uznały, że wniosek spadkobierców właścicieli nieruchomości podlegałby rozpatrzeniu przy zastosowaniu art. 136 ust. 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według tego przepisu poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, zawiadamiając o tym właściwy organ. Trafnie również oba organy administracji przedmiotowy wniosek rozpatrywały w kontekście art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten przewiduje w ust. 1, że przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy (dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości) stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974r. Nr 10, poz. 64 i z 1982r. Nr 11, poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 31, poz. 138, z 1961r. Nr 7, poz. 47 i Nr 32, poz. 159 oraz z 1972r. Nr 27, poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969r. Nr 27, poz. 216, z 1972r. Nr 49, poz. 312 i z 1985r. Nr 22, poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969r. Nr 22, poz. 159, z 1972r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974r. Nr 14, poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192, z 1973r. Nr 48, poz. 282 i z 1985r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa nieruchomość wpisana została do księgi wieczystej jako własność Skarbu Państwa, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 24 października 1964r., po rozpoznaniu wniosku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej o dokonanie wpisu zmiany własności nieruchomości tej treści, że w miejsce dotychczasowej właścicielki K. Ż. wpisuje się jako właściciela Skarb Państwa , w oparciu o przepis art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz.159). Powołany wyżej przepis art. 39 w dacie dokonania wpisu miał brzmienie następujące: 1. Nieruchomości, które przed dniem 9 maja 1945r. stanowiły własność niemieckich lub gdańskich osób prawnych prawa publicznego, a na podstawie dotychczasowych przepisów prawnych nie przeszły na własność polskich osób prawnych, stanowią własność Państwa. 2. Rada Ministrów może w drodze uchwały wydzielić poszczególne nieruchomości spośród wymienionych w ust. 1 i przekazać je osobom prawnym na własność lub w wieczyste użytkowanie. Przepis niniejszy nie narusza przepisów o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych oraz państwowych nieruchomości rolnych. 3. Nieruchomości stanowiące zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87 z późniejszymi zmianami) własność osób, którym wobec uzyskania przez nie stwierdzenia narodowości polskiej służyło obywatelstwo polskie, przechodzą z samego prawa na własność Państwa, jeżeli osoby te w związku z wyjazdem z kraju utraciły lub utracą obywatelstwo polskie. 4. Gospodarka nieruchomościami wymienionymi w ust. 1 i 3 należy do właściwych organów prezydiów rad narodowych. 5. Tytuł własności Państwa do nieruchomości wymienionych w ust. 1 i 3 podlega wpisowi do księgi wieczystej na wniosek organów prezydiów powiatowych (miejskich, dzielnicowych) rad narodowych do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej, w odniesieniu zaś do nieruchomości rolnych - organów do spraw rolnictwa. 6. Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do nieruchomości położonych w gromadach. Jak wynika z powyższych zapisów nieruchomości oznaczone w ust. 3 przechodziły na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, co wyłączało obowiązek podjęcia decyzji administracyjnej, a tytuł tej własności podlegał wpisowi do księgi wieczystej na wniosek właściwego prezydium rady narodowej. W niniejszej sprawie wniosek takiej treści w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, datowany 27 kwietnia 1964r. złożyło Prezydium Rady Narodowej i stał się on podstawą wyżej opisanego wpisu do księgi wieczystej. Przejęcie nieruchomości na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 39 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach nie podlega zwrotowi w trybie określonym rozdziałem 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 216 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu nieruchomości stosuje się jedynie do nieruchomości określonych w art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, uznanych za położone w ustanowionym w drodze rozporządzenia Rady Ministrów na wniosek wojewódzkiej rady narodowej lub rady narodowej miasta wyłączonego z województwa obszarze urbanizacyjnym. Zatem ustalenia organu odwoławczego co do sposobu przejęcia na własność przez Skarb Państwa nieruchomości będącej przedmiotem wniosku i stanowiącej aktualnie własność Gminy Miasta uznać należy za prawidłowe. Wobec tego trafnie organ stosując przepis art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznał, że wniosek o zwrot nie może zostać uwzględniony. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i nie będąc przy tym związany w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Sąd stwierdza, iż organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 105 ust. 1 Kpa poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Art. 105 Kpa wymienia przyczyny stanowiące podstawę umorzenia, wskazując w ust. 1 na bezprzedmiotowość postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ II instancji uważa że postępowanie w sprawie zwrotu oznaczonej wyżej nieruchomości jest bezprzedmiotowe na skutek braku podstaw do zastosowania rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stanowisko to jest w ocenie Sądu wadliwe, należy bowiem odróżnić brak przedmiotu postępowania od braku przesłanek do uwzględnienia wniosku strony. Według poglądów nauki prawa bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty (Komentarz, Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, 2000). Przedmiotem rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego jest orzeczenie co do praw lub obowiązków strony. Podobnie wypowiada się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 roku (sygn. akt II SA 2225/01, Biulet. Skarb. 2003/6/25) wskazując, że bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem zaś według Sądu jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W niniejszej sprawie zatem podjąć należało decyzję odmowną z uwagi na bezzasadność żądania strony. Jednakże naruszenie wymienionego przepisu postępowania (art. 105 kpa) w ocenie Sądu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w kontekście tego, iż w istocie decyzje obu organów oparte na tych samych ustaleniach oraz przepisach prawa materialnego jak wynika z uzasadnienia rozstrzygają sprawę negatywnie, wobec ustalenia braku przesłanki prawnej do żądania zwrotu, z uwagi na sposób przejęcia przedmiotowej nieruchomości na własność Skarbu Państwa. Treść skargi wskazuje, że skarżący w istocie kwestionują sposób przejęcia na własność przedmiotowej nieruchomości twierdząc, iż nie było podstaw do zastosowania art. 2 ust. 1 lit. b dekretu z dnia 8 marca 1946r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87, ze zm.). Stawianie takiego zarzutu w niniejszej sprawie administracyjnej dotyczącej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest bezzasadne. Kwestionowanie poglądu prawnego będącego podstawą złożenia przez byłe Prezydium Rady narodowej wniosku z dnia 27 kwietnia 1964r. o zmianę wpisu w księdze wieczystej, który zakłada, że zabudowana nieruchomość położona w W. wykaz [...] przeszła z mocy prawa na własność Państwa na podstawie przepisu art. 39 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach podlegać może jedynie rozpoznaniu przed sądem powszechnym, w drodze powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Tym samym brak jest kognicji sądu administracyjnego zarówno do orzekania jak i do oceny prawnej w tym przedmiocie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że organy nie naruszyły prawa materialnego a naruszenie przepisu art. 105 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.