II SA/Gd 179/15

Dnia 21 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2015 roku, nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2015 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 października 2014 roku, nakazującą skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o wymiarach zewnętrznych ok. 3 m x 15,07 m i wysokości 2,30 m, pełniącego funkcję kojca dla psów, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości S., na terenie gminy S. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że kojce przeznaczone są do pobytu psów w warunkach zapewniających im godziwe warunki bytowe. Kojce sprawiają także, że zapewnione są warunki bezpieczeństwa dla osób postronnych. Rozbiórka kojców spowoduje znaczące pogorszenie tak warunków bytowych psów, jak również warunków higieniczno-sanitarnych na posesji. Skarżąca wyjaśniła, że nie ma żadnej możliwości przeniesienia psów w inne miejsce, albowiem miejscem zapewniającym warunki takie same lub podobne nie dysponuje. Rozebranie kojców spowoduje trudne do odwrócenia skutki wynikające z braku możliwości zapewnienia psom warunków bytowych. Spowoduje to także znaczną szkodę dla skarżącej, albowiem w takiej sytuacji nie będzie mogła ona wykluczyć konieczności likwidacji hodowli. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże - w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 (LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." – (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżąca nie podała wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze wskazać należy, że skarżąca domaga się wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego. Wyjaśnić zatem należy, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jej majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Skarżąca nie wykazała też, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania obiektu pełniącego funkcję kojca dla psów były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżącej. Z akt sprawy wynika przy tym, że przedmiotowy obiekt nie posiada skomplikowanej konstrukcji. Skarżąca w skardze wyjaśniła, że kojce są konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, posadowione na bloczkach betonowych, przedzielone ściankami z siatki i z frontem z siatki oraz z dachem z siatki pokrytym papą. Twierdzenia te znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zatem koszty rozbiórki takiego obiektu nie zaliczają się do wysokich, a więc ich poniesienie przez skarżącą nie spowoduje powstania znacznej szkody. Nieskomplikowana konstrukcja kojców oznacza dodatkowo, że skutki ich rozebrania nie będą trudne do odwrócenia, albowiem ponowne posadowienie kojców na działce skarżącej nie będzie wymagało znaczących nakładów sił. W ocenie Sądu, nie można uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie z tego powodu, że z obowiązkiem wykonania rozbiórki kojców – jak wyjaśnia skarżąca, wiąże się konieczność zapewnienia w innym miejscu warunków bytowania dla przebywających w kojcach psów. Wyjaśnić bowiem należy, że ewentualne trudności związane z rozbiórką kojców, a polegające na konieczności zapewnienia innego miejsca bytowania dla psów, nie stanowią bezpośredniego następstwa wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem obowiązkiem składającego wniosek o wstrzymanie wykonania jest wykazanie, że znaczne szkody lub trudne do odwrócenia skutki będą bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.