II SA/Gd 1826/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Barbara Skrzycka-Pilch po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie Decyzją z dnia 23 marca 2001r. Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jedn. z 1998r. Dz.U. Nr 64, poz. 414 ze zm.) odmówił przyznania Z. W. zasiłku celowego na zakup artykułów żywnościowych i pokrycie opłat. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskująca spełniła kryteria zawarte w art. 4 ust. 1 tej ustawy, jednakże zasiłki celowe są świadczeniami fakultatywnymi i uzależnione są zarówno od sytuacji życiowej i występujących potrzeb, jak i od możliwości finansowych Ośrodka pomocy społecznej. Organ wskazał, że Z. W. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie osiąga żadnych dochodów z innych tytułów, wynajmuje mieszkanie bez zameldowania w Bydgoszczy. Organ ustalił także, iż może ona wrócić do miejsca swojego stałego zameldowania (gmina B. B.) i tam ubiegać się o przyznanie jej pomocy społecznej. Z. W. wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym wywodziła, że pozostaje bez środków utrzymania. Podniosła, iż nie chce wracać "na wieś".W mieście poszukuje pracy. Ponadto wskazała, iż od dłuższego czasu leczy się psychiatrycznie. Nie uwzględniając zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 24 kwietnia 2001r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 w związku z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990r, o pomocy społecznej (tekst jedn. z 1998r. Dz.U. Nr 64, poz. 414 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, iż wnioskująca powinna zamieszkać z matką również ze względu na trudności wychowawcze związane z jej synem, którego powinna osobiście wychowywać. Z. W. wniosła skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego, w której wywodziła, iż czuje się powyższą decyzją pokrzywdzona, nie ma środków do życia, nie jest również w stanie zameldować się na stałe w B., gdzie przebywa od 6 lat. Na wieś nie chce wracać ze względów osobistych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, z powołaniem się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 20 października 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2001 r. i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 23 marca 2001r. o odmowie przyznania Z. W. pomocy w formie zasiłku celowego oraz przyznało skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego na częściowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb w wysokości 50 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że po wniesieniu przez Z. W. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło uwzględnić jej zarzuty. W związku z tym uchylono poprzednie decyzje organów administracji i orzeczono o przyznaniu skarżącej pomocy społecznej. Wysokość świadczenia umotywowano tym, iż jest ona uzależniona od możliwości finansowych Ośrodka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ustawy). Uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji w całości oraz merytoryczne rozstrzygnięcie o przyznaniu Z. W. pomocy w formie zasiłku celowego doprowadziło do sytuacji, w której przestał istnieć przedmiot zaskarżenia (tj. decyzja o odmowie przyznania Z. W. zasiłku celowego). W tej sytuacji sprawa podlegała umorzeniu na wskazanej wyżej podstawie prawnej. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów; administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), orzekł jak w sentencji postanowienia.