II SA/Gd 1828/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2001 r. sprawy ze skargi Teresy R. na decyzję Wojewody P. z dnia 18 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej systemu radiowego dostępu abonenckiego - oddala skargę. Decyzją z dnia 21 lipca 1999 r. (...) Starosta B., powołując się na przepisy art. 151 par. 2, art. 146 par. 2 Kpa, stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę wieży antenowej dla radiowego systemu abonenckiego na działce nr 39 położonej w miejscowości M. (...) z dnia 23 listopada 1998 r. została wydana z naruszeniem prawa, lecz w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę wznowiono postępowanie w związku z wystąpieniem okoliczności wymienionych wart. 145 par. 1 pkt 4 i 5 Kpa, bowiem Teresa R., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, bez własnej winy nie brała udziału tym w postępowaniu administracyjnym. Kierownik Urzędu Rejonowego w B., przed którym prowadzone było to postępowanie, nie uznał jej za stronę ponieważ z dokumentów przedłożonych przez inwestora przy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wieży antenowej nie wynikało, żeby prowadzone postępowanie dotyczyło jej interesu prawnego. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie nie obejmującej zabudowań ani granic działki nr 271 użytkowanej przez Teresę R., zaś z ustaleń zawartych w punkcie 4.1 oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wynikało, że najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 100 m od projektowanej wieży. Niewłaściwa mapa użyta do celów projektowych oraz niezgodne ze stanem faktycznym założenia oceny oddziaływania na środowisko były przyczyną wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę. Po przeprowadzeniu w sprawie postępowania ustalono jednak, że w wyniku wznowienia postępowania musiałaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Art. 146 par. 2 Kpa stanowi, że nie uchyla się w takim przypadku decyzji. Z art. 151 par. 2 Kpa wynika, że w przypadku, kiedy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa wart. 146, właściwy organ ograniczy się tylko do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wojewoda P. po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Teresę R. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ organ administracji budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę jeżeli: a/ inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu b/ inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane c/ projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Powyższe warunki zostały spełnione, o czym świadczy ocena oddziaływania na środowisko, z której wynika, że zasięg pola elektromagnetycznego nie będzie wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny, a poza tym pole takie występować będzie jedynie na wysokości 42-43 m ponad ziemią, a więc na terenie niedostępnym dla ludzi. Zostały również zachowane wszelkie normy w zakresie projektowania tego rodzaju konstrukcji, a projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszelkie uzgodnienia i opinie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Teresa R., podnosząc, że nie wyrażała zgody na budowę masztu. Jej zabudowania położone są w odległości 33 metrów od wieży, a nie jak przyjęto błędnie w dokumentacji w odległości 100 metrów. Skarżąca zamieszkuje wraz z wieloosobową rodziną w swym domu i obawia się, zawalenia masztu, co mogłoby spowodować katastrofę. Wojewoda P. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja wydana wskutek wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa z powodu pominięcia w postępowaniu udziału skarżącej, będącej stroną tego postępowania. Zgodnie z przepisem art. 146 par. 2 Kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organy administracji przeprowadziły ponownie postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej systemu radiowego dostępu abonenckiego, uwzględniając pominiętą w toku prowadzonego po raz pierwszy postępowania okoliczność bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości skarżącej Teresy R. w stosunku do działki, na której zaplanowano budowę stacji. W myśl art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Właściwy organ może badać także zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa Budowlanego. Art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 /złożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane/, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Słuszny jest wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, iż żadne przepisy szczególne nie określają minimalnej odległości obiektów wysokościowych, do których zalicza się niewątpliwie inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej na 40 metrowego masztu od sąsiednich obiektów. Maszt taki stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest natomiast budynkiem, nie spełnia bowiem wymogów definicji zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, polegających na wydzieleniu z przestrzeni przegrodami budowlanymi i posiadaniu dachu. Nie odnoszą się zatem do niego nawet unormowania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. Nie zostały natomiast wydane na podstawie art. 7 Prawa budowlanego inne warunki techniczne mogące odnosić się do tego rodzaju obiektów budowlanych. Wraz z dokumentacją projektową inwestor złożył ocenę oddziaływania na środowisko projektowanej stacji sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę Stanisława W. Z oceny tej wynika, że zakres występowania pola elektromagnetycznego, mogącego szkodzić ludziom ograniczy się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Obszary ograniczonego użytkowania powinny obejmować obszar do 14,7 m przed anteną kierunkową do budynków o wysokości powyżej 37 m ponad poziom terenu oraz do 7,7 m wokół anten dookólnych do wysokości budynków powyżej 38 m Zabudowania, w których zamieszkuje skarżąca wraz z rodziną położone są jak wskazuje ona w skardze w odległości 33 m od wieży, a zatem nie dotyczą jej ograniczenia ustalone w omawianej ocenie. Zamierzona przez inwestora budowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co potwierdza decyzja o ustaleniu dla tej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor posiada także tytuł prawny do dysponowania gruntem na cele budowlane, wynikający z umowy dzierżawy zawartej z Zarządem Gminy T. Dokumentację projektową opracowała osoba posiadająca stosowne uprawnienia. Nie stwierdzono także naruszenia Polskich Norm, ani przepisów techniczno-budowlanych. Obawa skarżącej, związana z sąsiedztwem obiektu wysokościowego może być uzasadniona psychologicznie - lecz dochowanie wymogów związanych z konstrukcją tego rodzaju stanowi niewątpliwie gwarancję bezpieczeństwa. Skarżąca może równocześnie domagać się od organów nadzoru budowlanego, by sprawowały szczególnie baczny nadzór nad stanem technicznym obiektu, biorąc pod uwagę możliwość jego uszkodzenia przez osoby trzecie. Mając na względzie powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji techniczno-budowlanej nie mogły wydać innej decyzji niż decyzja o pozwoleniu na budowę. W tym stanie sprawy, uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.