II SA/Gd 183/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 21 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 1 kwietnia 2009 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), nakazał E.Z. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (w.c), wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w K., gmina K.. Od powyższej decyzji E.Z. wniosła odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podnosząc, iż zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem art. 42 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem odwołującej się nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu administracyjnego, który wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie ograniczył się jedynie do stwierdzenia faktu braku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., obowiązującego w dacie wydawania decyzji, jak również braku posiadania przez odwołującą ostatecznej w chwili wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest bowiem do badania, czy budowa realizowana bez wymaganego pozwolenia jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Brak wzięcia pod uwagę możliwości przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania legalizacyjnego dotyczącego przedmiotowych obiektów budowlanych skutkować musi, zdaniem skarżącej, uznaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia za przedwczesne i nieuprawnione. Skarżąca wskazała również, że w dniu 17 lutego 2009 r., w związku z wyłożeniem do publicznego wglądu projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K." zgłosiła swoje uwagi, wnosząc o przeznaczenie przedmiotowej działki pod zabudowę rekreacyjną. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r., Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, iż PINB pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie zabudowy działki nr [...] położonej w K. gmina K. W dniu 10 marca 2008 r. dokonano bez udziału strony oględzin działki nr [...] w K. gmina K., podczas których stwierdzono wzniesienie bez wymaganego pozwolenia na budowę po dniu 1 stycznia 1995 r. obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (w.c). Następnie organ I instancji wezwał E.Z. do złożenia oświadczenia - ustosunkowania się do załączonego protokołu oględzin z dnia 10 marca 2008 r. Właścicielka działki pismem z dnia 21 marca 2008 r. oświadczyła, że nie wnosi zastrzeżeń do treści protokołu. Jednocześnie przesłała kopię aktu notarialnego umowy sprzedaży przedmiotowej działki z dnia 9 sierpnia 2002 r. Organ I instancji uznał, że samowolna zabudowa na przedmiotowej działce została dokonana po dniu 9 sierpnia 2002 r. PINB wydał postanowienie nr [...] z dnia 30 maja 2008 r. o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane i jednocześnie nałożył na E.Z. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. następujących dokumentów: - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ zobowiązana nie spełniła nałożonych na nią obowiązków, nakazano jej rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych. Organ odwoławczy ustalił jako bezsporne, że przedmiotowe obiekty budowlane zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 31 (które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie). Ponieważ organ I instancji ustalił naruszenie tego przepisu przez fakt budowy obiektów bez takiego pozwolenia, był zobowiązany przeprowadzić postępowanie w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Dopiero niewykonanie obowiązków zawartych w postanowieniu wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3, nieuzupełnienie złożonej dokumentacji bądź nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej daje możliwość zastosowania przepisu art. 48 ust. 1, to jest wydania przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego bądź jego części. Ponieważ zobowiązana nie wykonała w terminie obowiązków określonych w opisanym wyżej postanowieniu PINB, podjęta przez ten organ decyzja z dnia 1 kwietnia 2009 r. była według organu II instancji uzasadniona. W toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 12 listopada 2009 r. organ zwrócił się do Wójta Gminy z zapytaniem, czy wpłynął wniosek E.Z. z dnia 15 maja 2008 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] w K. i jakie zapadło rozstrzygnięcie. W odpowiedzi poinformowano, że wniosek E.Z. z dnia 15 maja 2008 r. pozostawiony został bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 kpa. Zdaniem organu odwoławczego również powyższe pozwala na stwierdzenie, że zobowiązana nie wypełniła obowiązków określonych w postanowieniu nr [...] z dnia 30 maja 2008 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że skoro inwestor nie spełnił warunku zawartego w postanowieniu dotyczącego przedłożenia dokumentów w wymaganym terminie, nie może oczekiwać legalizacji obiektów postawionych wbrew przepisom prawa. Nie ma bowiem prawnej możliwości dokonania legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej (złożenie w terminie dokumentów, uiszczenie opłaty legalizacyjnej). W skardze na powyższą decyzję E.Z., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie: - przepisów prawa materialnego art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędna jego wykładnię, polegająca na nieprawidłowym przyjęciu, iż nie zostały spełnione przesłanki legalizacji samowoli budowlanej; - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 11 kpa, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, przez co został naruszony słuszny interes strony, a także braku dostatecznego uzasadnienia przyjętych podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, przede wszystkim w kontekście nieodniesienia się do podnoszonych przez skarżącą twierdzeń na temat legalizacji samowoli budowlanej. W uzasadnieniu skargi podano między innymi, iż w dniu 15 maja 2008 r. skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla obiektów położonych na działce o nr [...] w K., celem zalegalizowania samowoli budowlanej. Urząd Gminy zaniechał merytorycznego rozpoznania powyższego wniosku i pozostawił go bez rozpoznania z nieznanych skarżącej przyczyn, uniemożliwiając jej tym samym uzyskanie decyzji o skarżąca złożyła w dniu 15 maja 2008 r. stosowny wniosek o zalegalizowanie samowoli budowlanej do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Skarżąca podjęła więc wszelkie przewidziane przepisami prawa działania zmierzające do zalegalizowania samowoli budowlanej, zwłaszcza wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze odwołano się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07 (LEX nr 478287). Ponowione zostały argumenty odwołania odnośnie wyłożenia w gminie projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K." i uwag do projektu zgłaszanych przez właścicieli działek położonych na terenach sąsiadujących z działką skarżącej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd ocenia, iż nie narusza ona prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 27/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844), w szczególności nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem ustalono i jest to niesporne, dla terenu K. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalony przez organ II instancji stan faktyczny należy uznać za prawidłowy. Strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, jak również ich opisu oraz parametrów ustalonych na podstawie dowodu z oględzin. Nie budzi wątpliwości również data budowy obiektów, opisana przez oba organy jako "po 9 sierpnia 2002 r.", a więc po dacie nabycia prze skarżącą przedmiotowej działki Wprawdzie data jest mało precyzyjna, jednakże wynika z treści pisemnych oświadczeń skarżącej (składanych w roku 2008), która w odniesieniu do daty budowy używa sformułowań "w ciągu ostatnich kilku lat" (vide: pisma skarżącej w aktach administracyjnych I instancji). Ustalenie nawet tak przybliżonej daty budowy uzasadnia zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Prawidłowo również ustalona została okoliczność, że obowiązek określony postanowieniem organu I instancji z dnia 30 maja 2008 r. Nr [...] nie został przez skarżącą wykonany. Tym samym ustalenia dokonane przez organ w opisanym zakresie nie mogą budzić wątpliwości. Ponadto, zdaniem Sądu, opisane wyżej obiekty budowlane, oba nietrwale związane z gruntem, prawidłowo zostały przez organy zakwalifikowane jako wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mieszczą się one w katalogu obiektów budowlanych oraz prac budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego). Nie budzi również wątpliwości, w świetle treści oświadczeń skarżącej oraz ustaleń zawartych w protokole oględzin z dnia 10 marca 2008 r., rekreacyjny charakter obiektu wraz z tarasem oraz pełniona funkcja sanitariatu w obiekcie określanym przez stronę jako "szopa". Zdaniem Sądu ustalenia organu odwoławczego są kompletne i wyczerpujące, dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 kpa, ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym kontekście uprawnione było stanowisko organu, że skarżąca wybudowała sporne obiekty niezachowując obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem normy wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym zabudowa działki nr [...], stanowiącej własność skarżącej, stanowiła samowolę budowlaną, którą w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest między innymi wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak stanowi o tym przepis art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji, wynikającym z noweli Prawa budowlanego z dnia 8 października 2008 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1287), właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Według treści przytoczonej wyżej regulacji, obowiązek rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, musi być poprzedzony oceną możliwości jego legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Tak więc, nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07, Baza orzeczeń LEX nr 478287). Podzielając wyrażony wyżej pogląd, przytoczony również w skardze, Sąd wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca z własnej woli odstąpiła od działań zmierzających do legalizacji, nieusuwając mimo wezwania Wójta gminy, braków wniosku z dnia 15 maja 2008 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czego skutkiem było pozostawienie przedmiotowego wniosku przez ten organ bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 § 2 kpa (vide: fotokopie wniosku i pism w aktach administracyjnych II instancji). Prawidłowe zatem było ustalenie i ocena organu odwoławczego co do niewykonania przez skarżącą warunku legalizacji samowoli budowlanej, jakim było w szczególności złożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia 30 maja 2008 r.), błędny zaś i nieuzasadniony jest pogląd wyrażony w skardze, iż strona "podjęła wszelkie przewidziane przepisami prawa działania zmierzające do zalegalizowania przedmiotowych obiektów budowlanych". Odnosząc się do przywołania w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego trzeba zauważyć, że stan prawny wywołany skutkiem tego wyroku (z dnia 29 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, opubl. Dz. U. z 2007, Nr 247, poz. 1844), w którym uznano art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665 i Nr 127, poz. 880) w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", za niezgodne z art. 2 i art. 32 konstytucji RP oraz wskazującego na możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym znajduje się samowolnie wybudowany obiekt budowlany w toku postępowania w sprawie samowoli budowlanej, uwzględniony został w opisanym wyżej postanowieniu PINB. Z kolei w dacie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. miał brzmienie wynikające ze zmiany tego przepisu, dokonanej jak już wyżej zaznaczono, nowelą z dnia 8 października 2008 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1287), obowiązującej od dnia 6 grudnia 2008 r. Zbędne było zatem powoływanie się na opisany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sytuacji, gdy organ wszczął prawidłowe postępowanie legalizacyjne uwzględniające treść tego wyroku, a strona jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, z własnej woli zrezygnowała z ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej. Należy zauważyć, że analiza treści przepisów art. 61 oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wskazuje, że w przypadku braku w dacie skarżonego rozstrzygnięcia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak w okolicznościach niniejszej sprawy), decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw. Tym samym także bez rozstrzygającego znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, że w gminie K. wszczęta została procedura planistyczna, będąca zaledwie na etapie opracowywania Studium. Rozpoczęcie procedury planistycznej nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej, uzasadniającego jego zawieszenie. Możliwość zawieszenia dotyczy natomiast postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, stosownie bowiem do treści art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Podkreślenia nadto wymaga, że uchwała o studium nie jest przepisem prawa miejscowego, o prawie zabudowy rozstrzyga dopiero plan, będący aktem prawa miejscowego (patrz art. 9 ust. 5 i art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Niewątpliwie zaś w dacie zaskarżonego rozstrzygnięcia (oraz na dzień wyrokowania) nie obowiązywał miejscowy plan, który dopuszczałby zabudowę na przedmiotowym terenie, jak również strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wystąpienia przez skarżącą pismem z dnia 15 maja 2008 r. do Wójta Gminy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla obiektów położonych na działce nr [...] i pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia, opisane jako uniemożliwiające skarżącej uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, organ II instancji ocenił, jak już wyżej zaznaczono, prawidłowo. Skoro skarżąca nie wykazała należytej staranności w uzyskaniu przedmiotowej decyzji, to organ podejmował jedynie działania nakazane mu przepisami prawa. Na marginesie można jedynie wskazać, że jeżeli strona uważałaby wezwanie do usunięcia braków podania za bezzasadne, to mogła skarżyć bezczynność organu. Przedmiotem kontroli pozostawałaby w takiej sytuacji zasadność przedmiotowego wezwania. W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 1 kwietnia 2009 r. Nr [...] odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do tego, że warunki określone w postanowieniu z dnia 30 maja 2008 r. Nr [...] nie zostały spełnione, dotyczy to w szczególności braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co uzasadnia w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Zauważyć trzeba przy tym, że o skutkach niedopełnienia wyznaczonych obowiązków skarżąca została pouczona w opisanym wyżej postanowieniu organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.