II SA/Gd 183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi O.M. na uchwałę Rady Miasta z dnia 3 stycznia 2012 r., nr XV/174/2012 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obszar ograniczony: od zachodu ulicami [...], [...], [...]; od północy 3-go Maja; od wschodu skarpą martwego klifu; od południa sięgaczem ulicy [...] i terenami hipodromu w mieście postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 183/12. O. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uchwałę Rady Miasta z dnia 3 stycznia 2012 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obszar ograniczony: od zachodu ulicami B. G., J. z K., K. J. K.; od północy [...]; od wschodu skarpą martwego klifu; od południa sięgaczem ulicy W. Ł. i terenami hipodromu w mieście S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 183/12 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki numer [...] oraz zasądził od Rady Miasta na rzecz skarżącego kwotę 557 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 21 października 2013 r. skarżący oraz K. M., działając na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - określanej dalej jako "p.p.s.a." - zwrócili się do tut. Sądu o wykładnię wskazanego powyżej wyroku w kontekście aktualnych ustaleń planistycznych dla działki nr [...]. W uzasadnieniu wniosku przedstawiony został szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. Ł. w S. na działce budowlanej nr ew. [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że w wyniku decyzji Wojewody z dnia 27 września 2013 r. sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W rozstrzygnięciu tym Wojewoda zalecił Prezydentowi Miasta rozważenie następujących kwestii prawnych: "(...) - czy w świetle treści wyroku WSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 255/12 można uznać, że teren działki nr [...] jest objęty planem miejscowy uchwalonym uchwałą Rady Miasta z dnia 24 maja 2006 r. nr [...], mimo, że uchwałą Rady Miasta z dnia 3 stycznia 2012 r., nr [...] został uchylony w całości, - czy wyrok WSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 183/12, w zakresie stwierdzenia nieważności zapisów uchwały z dnia 3 stycznia 2012 r., nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] powoduje, że w tym zakresie obowiązuje plan miejscowy uchwalony uchwałą z dnia 24 maja 2006 r. nr [...], - czy w świetle powyższego teren działki nr [...] w ogóle jest objęty uchwałą planistyczną?(...)". Jak wynika z uzasadnienia wniosku o wykładnię skarżący domaga się przesądzenia w sposób wiążący dla organów architektoniczno- budowlanych, że w wyniku wydanego wyroku stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 3 stycznia 2012 r. w odniesieniu do jego działki nr [...] odzyskał moc obowiązującą uchylony tą uchwałą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] z dnia 24 maja 2006 r. przewidujący przeznaczenie tej działki pod funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością usług nieuciążliwych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej ( por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). Przesłanką przychylenia się do wniosku strony musi być zaistnienie wspomnianych w cytowanym powyżej przepisie wątpliwości. W ramach wykładni wyroku nie mieści się natomiast żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008r., LEX nr 493808). Jak już wskazano, przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny. Przedmiotowe rozstrzygnięcie stwierdza bowiem nieważność uchwały Rady Miasta z dnia 3 stycznia 2012 r. nr [...] w części dotyczącej działki numer [...]. Żadnych wątpliwości, zdaniem Sądu, nie powinno budzić również uzasadnienie przedmiotowego wyroku. Wyraźnie zostały w nim wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonej uchwały. Badaniem i oceną prawną Sądu – jak wynika z uzasadnienia – nie były objęte okoliczności wskazane we wniosku o wykładnię, a zwłaszcza ocena czy wskutek wydanego wyroku dla działki skarżącego odzyskał moc wcześniejszy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2006 roku, czy też dla działki tej nie obowiązują żadne ustalenia planistyczne i dla ewentualnej jej zabudowy wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy. Ponownie podkreślić należy, że przedmiotem wniosku zgłaszanego w trybie art. 158 p.p.s.a. mogą być tylko wątpliwości odnoszące się do orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś samo w sobie wyjaśnienie sposobu dalszego postępowania w innej sprawie administracyjnej i sposobu jej rozstrzygnięcia. Wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku, warunkujące potrzebę dokonania jego wykładni, muszą być ściśle związane z samą motywacją orzekającego sądu. Z powyższych względów odmówiono wykładni wyroku.