II SA/Gd 186/16

Dnia 14 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2016 roku, nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. G., w skardze na opisaną wyżej decyzję, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 31 marca 2015 r. o ustaleniu skarżącej opłaty w wysokości 7.680,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w P. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, nieruchomość została zbyta w 2008 r., a środki zostały zużyte na bieżące potrzeby skarżącej. W stanie majątkowym skarżącej niemożliwa jest zapłata ww. należności. Ewentualne pozyskanie pożyczki od instytucji finansowych spowoduje, że skarżąca – na wypadek uwzględnienia skargi - nie odzyska uiszczonych odsetek, co spowoduje po stronie skarżącej znaczną szkodę. Wykonując wezwanie Sądu do uprawdopodobnienia twierdzeń wniosku, w szczególności dotyczących jej sytuacji finansowej, w piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. skarżąca wyjaśniła, że od wielu lat choruje. W związku ze schorzeniami musiała zaciągnąć kredyt na opłacenie sprzętu rehabilitacyjnego (miesięczna rata spłaty kredytu wynosi 53,67 zł.). Skarżąca stwierdziła także, iż utrzymuje się z emerytury w kwocie 944 zł, mieszka samotnie, zatem ponosi wszystkie koszty utrzymania, a ponadto koszty leczenia i rehabilitacji, w tym dojazdów do lekarzy. Dodała, że nie wiedziała w momencie sprzedaży nieruchomości o obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Potencjalna egzekucja tej należności w sytuacji materialnej strony mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. Nadto zaniedbanie leczenia z uwagi na brak środków spowoduje, że skutki przerwania leczenia staną się nieodwracalne. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu skarżąca - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający twierdzeń wniosku, w szczególności dotyczących jej sytuacji finansowej, a tym samym nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd – oceniając zasadność wniosku – miał na uwadze nie tylko opisaną przez skarżącą jej sytuację finansową i zdrowotną ale również okoliczności wynikające z akt administracyjnych niniejszej sprawy. Sąd zważył, że zaskarżoną decyzją ustalono skarżącej jednorazową opłatę w wysokości 7.680,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że umową sprzedaży zawartą aktem notarialnym z dnia 31 sierpnia 2010 r. (a nie - jak twierdzi skarżąca - z 2008 r.) skarżąca wraz z mężem M. G. przenieśli prawo własności nieruchomości na rzecz innego podmiotu za cenę 630.000 zł (z czego kwota 100.000 zł była zapłacona przed dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości, kwota 515.000 zł była płatna do dnia 6 września 2010 r., zaś pozostała kwota 15.000 zł miała zostać zapłacona w postaci wydania piasku do dnia 31 sierpnia 2013 r.). Sąd uznał również, że skarżąca, co najmniej od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej, tj. od dnia 4 października 2011 r., powinna liczyć się z ewentualną koniecznością uiszczenia takiej opłaty i we własnym zakresie zabezpieczyć środki finansowe na ten cel (np. z kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotowej działki). W tej sytuacji wskazanie we wniosku o wstrzymanie na trudną sytuację finansową i zdrowotną skarżącej nie mogło stanowić wystarczającego wykazania, że uiszczenie nałożonej na skarżącą opłaty spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów uprawdopodobniających brak posiadanych środków pieniężnych (np. wyciągu z rachunku bankowego). Przedstawiła wyłącznie dokumenty wykazujące wysokość świadczenia emerytalnego oraz wysokość kredytu na sprzęt rehabilitacyjny jak również potwierdzające jej zły stan zdrowia. Z wniosku nie wynika zatem jej stan majątkowy, nie wiadomo, czy jest właścicielką nieruchomości, cenniejszych ruchomości, brak jest też w nim jakichkolwiek informacji co do wielkości posiadanych oszczędności. Takie informacje nie wynikają także z uzupełniającego uzasadnienie wniosku pisma skarżącej z dnia 25 kwietnia 2016 roku. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że - wobec faktu uzyskania przez skarżącą znacznych środków ze sprzedaży nieruchomości, podniesione we wniosku okoliczności nie mogły być uznane za wyczerpujące przedstawienie aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, uzasadniającej uwzględnienie jej wniosku. Z tych samych względów argumentacja związana z grożącą skarżącej ewentualną egzekucją nie mogła być uznana za wystarczającą, skoro skarżąca nie wykazała, że wyzbyła się w całości środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości i nie posiada innych środków finansowych lub innego majątku. Reasumując, Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, że obciążenie jej kwotą nałożonej opłaty spowoduje kwalifikowaną, tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia również wymaga, że w art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt GZ 138/04, Baza Orzeczeń LEX nr 281811). Zaskarżoną decyzją utrzymano tymczasem w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na skarżącą obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, które z natury rzeczy jest świadczeniem odwracalnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.