II SA/Gd 186/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/2546/24 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego W. Z. kwotę 997 (czterysta dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Puck w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 5 października 2022 r. W. Z. złożył wniosek do Wójta Gminy Puck o ustalenie warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr ewid. [...], obręb [...], gmina P. Pismem z 12 grudnia 2022 r. inwestor wniósł o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z 16 grudnia 2022 r. Wójt Gminy Puck zawiesił postępowanie. Postanowieniem z 20 grudnia 2022 r. Starosta Pucki uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji odmawiającej ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy potwierdzając, że przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze znajdujących się na ww. działce jest niedopuszczalne. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że teren inwestycji ma obejmować grunty orne klasy lIla (o pow. 0,1162 ha) oznaczone w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Pucku symbolem Rllla. Grunty te charakteryzują się dużą przydatnością produkcyjną i są objęte ustawową ochroną. Powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej jako u.o.g.r.) zaznaczono, iż na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Natomiast według art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy przeznaczanie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I - III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Teren planowanej inwestycji nie jest ani nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należało więc ocenić planowaną inwestycję w świetle przepisu art. 7 ust. 2a u.o.g.r., który stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 1846); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693,1768 i 1783); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Analiza ww. przesłanek wykazała, iż nie zostały one spełnione łącznie, gdyż teren inwestycji nie mieści się w całości w strefie 50 m o drogi publicznej. W ocenie Starosty warunek nie został spełniony, gdyż dopuszczalna odległość gruntów od drogi publicznej została przekroczona. Grunty objęte ustawową ochroną znajdujące się na działce stanowiącej teren inwestycji rozciągają się na odległość 82 metrów od krawędzi najbliższej drogi publicznej, tj. działki nr [...] (ul. B.) w obrębie M. podczas, gdy dopuszczalna odległość to 50 m. Ulica D. przylegająca do działki, na której ma być realizowana inwestycja, tj. działka nr [...], nie jest drogą (w ewidencji gruntów na tej działce znajdują się wyłącznie grunty orne klasy lIla). W związku z powyższym warunek określony w art. 7 ust. 2a uznaje się za niespełniony. W konsekwencji warunek wymagany do wydania decyzji o warunkach zabudowy określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.) nie został spełniony. Pismem z 7 lutego 2024 r. inwestor wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z 20 lutego 2024 r. Wójt Gminy Puck podjął zawieszone postępowanie. Wójt Gminy Puck ponownie przygotował projekt odmownej decyzji dla wnioskowanej inwestycji stwierdzając, że z uwagi na zmiany w przepisach ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, należy ponownie dokonać uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem odpowiedzialnym za ochronę gruntów rolnych. Postanowieniem z 4 marca 2024 r. Starosta Pucki uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy powołując się ponownie na art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r., a także na obowiązującą od 24 września 2023 r. treść przepisu art. 7 ust. 2a ustawy (ustanowioną na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). W nowej wersji przepis ten stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ uzgadniający stwierdził zatem, że zgodnie z posiadaną wiedzą i z uwagi na niedawno wprowadzone ww. przepisy Gmina Puck nie sporządziła jeszcze planu ogólnego, gdzie uwzględnione zostałyby potencjalne obszary uzupełnienia zabudowy. W związku z powyższym, tak jak w poprzednim postanowieniu do projektu odmownej decyzji o warunkach zabudowy, Starosta Pucki stwierdził, iż warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie został spełniony. Decyzją nr BGG.6730.392.2022.AC z 27 marca 2024 r. Wójt Gminy Puck odmówił inwestorowi ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. W uzasadnieniu organ przypomniał treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a następnie wskazał, że stosownie do art. 61 ust. 5a tej ustawy (w brzmieniu po 24 września 2023 r.) dokonano analizy obszaru istniejącej zabudowy wokół wskazanego terenu pod realizację inwestycji, z której wynika, że zamierzony zakres inwestycji i sposób zagospodarowania terenu nie spełnia łącznie wszystkich wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Następnie Wójt wyjaśnił, że główny wjazd na teren objęty wnioskiem odbywa się z dz. nr ewid. [...], która stanowi wydzielenie pod drogę wewnętrzną własność Gminy Puck i posiada połączenie z siecią dróg publicznych - drogą powiatową nr [...] - przez drogi wewnętrzne gminną i powiatową zlokalizowane na działkach nr ewid. [...] i [...]. Wyznaczono obszar analizowany po 50,0 m w każdą stronę, ponieważ front działki przylegający do dz. nr ewid. [...] ma zaledwie 12,5 m długości. Okolicę terenu inwestycji stanowią tereny rolne, związane z zabudową zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą wielorodzinną a także usługową, a co za tym idzie warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (powiatowej nr [...]) poprzez dz. nr ewid. [...] (drogę wewnętrzną Gminy), a zatem warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. również został spełniony. Następnie na podstawie załączonych do akt zapewnień od gestorów, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego przedmiotowym wnioskiem, Wójt uznał, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. także został spełniony. Warunkiem spełnionym jest ponadto warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 [tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – przyp. Sądu]. W myśl art. 7 ust. 2 u.o.g.r. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82) zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagana jest, jeśli taka zmiana dotyczy gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, z zastrzeżeniem ust. 2a (pkt 1), gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa (pkt 2) lub pozostałych gruntów leśnych (pkt 5). Na podstawie danych z rejestru gruntów Wójt stwierdził, że przedmiotowa działka znajdująca się w liniach rozgraniczających terenu inwestycji, obejmuje grunty rolne klasy lIla i ma powierzchnie łączną 0,1162 ha. Następnie Wójt przypomniał, że według nieobowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Puck zatwierdzonego uchwałą nr XVIII/14/93 Rady Gminy Puck z dnia 29 czerwca 1993 r. (Dz. Urz. Województwa Gdańskiego nr 19 poz. 110 ze zm.), który z dniem 31 grudnia 2003 r. utracił swą ważność, teren inwestycji znajduje się poza obszarem rozwoju struktur osiedleńczych oraz turystyki. Wobec powyższego przedmiotowy teren nie został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Organ wskazał, że we wrześniu 2023 r. doszło do nowelizacji ustawy o gruntach rolnych i leśnych, która nie dopuszcza analizowania odstępstw od zakazów zabudowy, a jedynym kryterium dopuszczającym realizację zabudowy jest wyżej wymieniony warunek wynikający z ustaleń nieobowiązującego planu ogólnego. W odniesieniu do pisma pełnomocnika inwestora z 12 lutego 2024 r. Wójt wskazał, że prawdą jest, iż przedmiotowa działka, która jest wynikiem wtórnego podziału nieruchomości, została wyodrębniona na podstawie decyzji BGG-7430/100/2001 z 7 listopada 2001 r., jednak po przeanalizowaniu akt ww. decyzji podziałowej stwierdzono, że po pierwsze decyzja podziałowa nie przesądza w żaden sposób o możliwości realizacji zabudowy - nawet jeśli taka była intencja ówczesnego właściciela nieruchomości, a po drugie w załącznikach graficznych do tejże decyzji podziałowej nie znalazł się wyrys z planu ogólnego, który potwierdzałby tezę pełnomocnika o zgodności planowanego obecnie zamierzenia inwestycyjnego z zapisami planu ogólnego w odniesieniu do zakresu terenu, na którym stary plan ogólny taką zabudowę dopuszczał - strefy rozwoju struktur osiedleńczych oraz turystyki - potwierdza to wyrys przygotowany w toku przedmiotowego postępowania, który jasno wskazuje, że działka nr ewid. [...], obręb [...] znajduje się poza tą strefą. Od czasu ww. decyzji podziałowej doszło do kilku zmian w treści ustawy o gruntach rolnych i leśnych, które czasowo dopuszczały realizację zabudowy na gruntach klas chronionych (stąd liczne sąsiedztwo), które np. nie przekraczały 0,5 ha, czy jak poprzednia wersja przepisu obowiązująca do września 2023 r. wprowadzała możliwość realizacji zabudowy na gruntach chronionych w sytuacji spełnienia 4 warunków składających się na odstępstwo w sytuacji braku planu ogólnego na danym terenie. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec niespełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie został również spełniony warunek, o którym mowa w pkt 5 wskazanego przepisu, tj. brak jest zgodności z przepisami odrębnymi. Powyższe skutkuje odmową wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora decyzją nr SKO Gd/2546/24 z 15 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał stan sprawy, a następnie przytoczył treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium przypomniało również, że zgodnie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688), która weszła w życie 24 września 2023 r. - do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Art. 14 pkt 2a tej ustawy stanowi, że w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 oraz z 2023 r. poz. 1597) wprowadza się następujące zmiany: w art. 7 ust. 2a otrzymuje brzmienie: Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na treść ww. przepisu art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej zdaniem Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że wnioskowana inwestycja dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na gruntach oznaczonych w ewidencji jako podlegające ochronie grunty rolne klasy lIla, nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. i tym samym nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku. Kolegium wskazało, że w świetle treści ww. art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej nie jest wykluczone, w stanach faktycznych takich jak przedmiotowy, dokonywanie analizy wnioskowanej inwestycji pod kątem spełnienia przesłanek z przepisu art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w treści obowiązującej do dnia jej nowelizacji, co jednak w niniejszej sprawie nie zmienia faktu, że teren inwestycji nie mieści się w całości w strefie 50 m o drogi publicznej, a zatem nie jest dopuszczalne zastosowanie wyjątku od zakazu zabudowy na gruntach rolnych podlegających ochronie. Nie mają w sprawie również znaczenia okoliczności i dokumenty, na które powołuje się wnioskodawca w toku postępowania, jak i w treści wniesionego odwołania. Kolegium zgadza się ze stanowiskiem Wójta Gminy Puck, że decyzja podziałowa nie przesądza jednoznacznie o możliwości realizacji zabudowy. Znajdujący się w aktach sprawy wyrys z planu ogólnego z 1993 r. wskazuje na przebieg granic stref rozwoju struktur osiedleńczych, a działka nr [...] jest poza tą strefą. Natomiast działki nr ewid. [...] i [...], na zabudowę których powołuje się strona w odwołaniu, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a więc materiał dowodowy dotyczący tych działek nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Projekt decyzji odmownej został zaakceptowany przez organ właściwy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. W konsekwencji wnioskowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. W tych okolicznościach nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy. W skardze na powyższą decyzję inwestor, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie: 1) prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 76 k.p.a. poprzez kwestionowanie przez organy I i II instancji treści dokumentu urzędowego - decyzji nr BGG-7430/100/2001 z 7 listopada 2001 r. Wójta Gminy Puck w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] w M., z treści którego wynika, że podział działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy I i II instancji zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcia dowodu z decyzji nr BGG-7332/47/2002 z 20 lutego 2002 r. Wójta Gminy Puck w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w M., na okoliczność objęcia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru działek powstałych po podziale działki nr [...] na podstawie decyzji BGG-7430/100/2001 z 7 listopada 2001 r.; c) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności decyzji nr BGG-7430/100/2001 z 7 listopada 2001 r. Wójta Gminy Puck w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] w M., poprzez stwierdzenie przez organ I instancji, iż decyzja podziałowa nie przesądza w żaden sposób o możliwości realizacji zabudowy, w sytuacji gdy treść art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) na dzień wydawania ww. decyzji wskazywała, iż podział nieruchomości jest możliwy, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego; d) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na korzyść strony w sytuacji, gdy dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie stoją w sprzeczności z wynikami analizy urbanistyczno – architektonicznej; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w brzmieniu w chwili złożenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy teren na którym znajduje się przedmiotowa działka był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zobowiązanie organu I instancji do wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący przypomniał stan sprawy, a następnie wskazał, iż zarówno organ I jak i II instancji naruszyły art. 76 k.p.a. kwestionując treść decyzji nr BGG-7430/100/2001 z 7 listopada 2001 r. Wójta Gminy Puck w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] w M. Decyzja owa stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów ustawy, w związku z czym stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Wójt Gminy Puck wyżej wskazaną decyzję z 7 listopada 2001 r. wydał m.in. na podstawie art. 93 ust 1-3, art. 96 ust 1 i 4, art. 97 ust 1 oraz art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (stan prawny na dzień 7 listopada 2001 r.). Ustawa ta na przestrzeni ostatnich 25 lat doczekała się szeregu nowelizacji, natomiast treść art. 93 ust. 1 - kluczowego według Skarżącego - nie zmieniła się. Przepis ten stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, a razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94. Z treści tego przepisu wynika jasno, iż aby podział nieruchomości był możliwy, musi być zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Wynika z niego również to, że nieruchomość, której podziału dokonano (w tym wypadku działka nr [...]) oraz nieruchomości, które powstały z owego podziału (18 działek od nr [...] do nr [...]) były objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania na dzień 7 listopada 2001 r., który w późniejszym czasie utracił moc. W ww. decyzji podziałowej Wójt Gminy Puck jasno wskazał, że podział ww. nieruchomości jest zgodny z zatwierdzonym miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Puck przyjętym uchwałą nr XVIII/14/93 Rady Gminy Puck z dnia 29 czerwca 1993 r. Zdaniem Skarżącego, organ I jak i II instancji, traktując wskazaną decyzję jako nieprzesądzającą o możliwości realizacji zabudowy, pomijają podstawę wydania tej decyzji, jak i powyższe stwierdzenia zawarte w decyzji, które wskazują, że nieruchomość dzielona była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc. W ocenie Skarżącego oba organy kwestionując to, co zostało urzędowo stwierdzone w tej decyzji, naruszyły art. 76 k.p.a. Następnie Skarżący podniósł, że organy naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodu z decyzji nr BGG-7332/47/2002 z 20 lutego 2002 r. Wójta Gminy Puck w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w M. Organ I jak i II instancji a priori pominęły dowód z ww. decyzji uzasadniając, iż działka [...] nie jest przedmiotem danego postępowania, a zatem zakres analizy materiału dotyczącego owej działki nie stanowi materiału dowodowego w sprawie. Zasada prawdy obiektywnej oraz uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przedstawiona w art. 7 k.p.a. stawia przed organami obowiązek podjęcia, z urzędu lub na wniosek stron, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika jasno, iż w przypadku gdy zostały na wniosek strony przedstawione dowody które, zdaniem strony są kluczowe dla danej sprawy, wówczas organ prowadzący postępowanie powinien zbadać dany dowód w kontekście faktów jakie ma udowodnić. W przedmiotowej sprawie, organ pominął ten dowód bez sprawdzania jego znaczenia dla faktów które miał udowodnić. Wiąże się z tym regulacja zawarta w art. 77 k.p.a. nakazująca organowi administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy przedstawiony w danej sprawie. Zdaniem Skarżącego organy obu instancji nie wywiązały się z nakazu wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. Dowód z decyzji BGG-7332/47/2002 miał na celu wskazanie, że w stosunku do działki nr [...] graniczącej z działką [...], której dotyczy postępowanie, została dnia 20 lutego 2002 r. wydana pozytywna opinia o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Działka nr [...], jak i działka nr [...], zostały na mocy decyzji podziałowej z 7 listopada 2001 r., wydzielone z działki nr [...]. Zdaniem Skarżącego z ww. dowodu wynika, iż inwestycja na działce nr [...], której dotyczyła decyzja BGG-7332/47/2002 nie kolidowała z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego wówczas w Gminie Puck obręb M. W związku z czym, inwestycja która ma miejsce na działce nr [...], która to jest działką sąsiadująca z działką [...], per analogiam również nie kolidowałaby z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Implikując został spełniony wymóg zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W dalszej kolejności Skarżący zarzucił, że organy obu instancji przekroczyły swobodną ocenę dowodów poprzez pominięcie w postępowaniu dowodowym decyzji z 7 listopada 2001 r. Wójta Gminy Puck w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] w M., czym naruszyły art. 80 k.p.a. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo wskazując sposób, w jaki ma być rozumiana swobodna ocena. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. Jak wspomniano wcześniej, wskazywana decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741) na dzień wydawania ww. decyzji wskazywał, iż podział nieruchomości jest możliwy, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Zdaniem Skarżącego, organy traktując w sposób irrelewantny dokument urzędowy w postaci decyzji z 7 listopada 2001 r. Wójta Gminy Puck w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] w M. naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Ponadto, zdaniem Skarżącego organy obu instancji naruszyły art. 81a § 1 k.p.a. nie rozstrzygając zaistniałych wątpliwości, wynikłych w toku postępowania na rzecz strony. W toku postępowania ze względu na jakość załączników graficznych do planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Puck z 1993 r. lub ich brak, mogły wystąpić wątpliwości dotyczące dokładnego położenia działki nr [...]. Oba organy wydając decyzję oparły się praktycznie jedynie na wynikach analiz urbanistyczno - architektonicznej obszaru, których wyniki są sprzeczne z wyżej przywoływanymi dokumentami urzędowymi, co budzi wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść strony. W ocenie Skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone przepisem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili wszczęcia postępowania, zaś twierdzenia obydwu organów, iż nie został spełniony warunek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a teren nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc, przeczy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wójt Gminy Puck jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak wspomniano wcześniej, przyjęły a priori, iż działka nr [...], nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym kryterium, jakim należy kierować się zdaniem organów, jest wymóg uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zdaniem Skarżącego, wnioski wysunięte przez organy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż organy I jak i II instancji dokonały naruszenia przepisów materialnych w postaci nie zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W ocenie Skarżącego działka nr [...] była objęta planem zagospodarowania przestrzennego w momencie podziału działki [...] na podstawie decyzji z 7 listopada 2001 r. Jak wskazywano wcześniej art. 93 ust 1 u.g.n. w stanie prawnym na dzień wydawania decyzji podziałowej wymagał do wydania decyzji o podziale nieruchomości zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Dodatkowo Skarżący na etapie postępowania przedstawiał dowód, pominięty przez organy, w postaci decyzji nr BGG-7332/47/2002 z 20 lutego 2002 r. Wójta Gminy Puck w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w M., z której to jasno wynika, iż decyzja ta dotycząca działki sąsiadującej z działką [...] nie koliduje z ustaleniami planu miejscowego. Z przedstawionych dowodów wynika jasno, że działka nr [...] była objęta planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Puck, zatwierdzonym uchwałą nr XVIII/14/93 Rady Gminy Puck z dnia 29 czerwca 1993 r. (Dz. Urz. Województwa Gdańskiego nr 19 poz. 110), który z dniem 31 grudnia 2003 r. utracił swoją ważność. W związku z czym, zdaniem Skarżącego, została spełniona przesłanka zawarta art. 61 ust 1 pkt. 4 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku nr SKO Gd/2546/24 z 15 stycznia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Puck nr BGG.6730.392.2022.AC z 27 marca 2024 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wersji po 24 września 2023 r. (t.j. Dz. U. z 2023 r. 977 z późn. zm.), dalej jako u.p.z.p. Wniosek Skarżącego wszczynający postępowanie w przedmiotowej wpłynął bowiem do organu w dniu 5 października 2022 r. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy [tj. przed 24 września 2023 r. – przyp. Sądu], stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 [tj. u.p.z.p. – przyp. Sądu] w brzmieniu dotychczasowym. Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 61 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2023 r. włącznie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Jak wynika expressis verbis z przytoczonego przepisu powyższe warunki muszą być spełnione łącznie, aby organ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast brak spełnienia nawet jednego z ww. warunków powoduje obowiązek wydania decyzji odmownej, choćby wszystkie pozostałe warunki zostały spełnione. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której – zdaniem orzekających organów – Skarżący nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. W ocenie składu orzekającego przedstawione stanowisko organów jest przedwczesne. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy już w Analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie w uzasadnieniu projektu decyzji odmownej organ wskazał na brak spełnienie dwóch ww. warunków. Projekt ten został następnie wysłany do Starosty Puckiego, który postanowieniem z 20 grudnia 2022 r. uzgodnił projekt decyzji odmownej potwierdzając, że przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze znajdujących się na przedmiotowej działce jest niedopuszczalne z uwagi na treść art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 z późn. zm.), dalej jako u.o.g.r. Następnie, z uwagi na wniosek Skarżącego zawieszono postępowanie od 16 grudnia 2022 r. do 20 lutego 2024 r., więc Wójt ponownie przesłał do Starosty projekt decyzji odmownej, a postanowieniem z 4 marca 2024 r. Starosta Pucki ponownie uzgodnił projekt decyzji odmownej potwierdzając, że przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze znajdujących się na przedmiotowej działce jest niedopuszczalne z uwagi na treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r. (w brzmieniu od 24 września 2023 r.). Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. teren, dla którego wnioskowana jest decyzja o warunkach zabudowy, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.). Zatem na mocy przytoczonego przepisu istnieją dwie przesłanki, z których spełnienie jednej sprawia, że zostaje spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. I tak pierwsza przesłanka związana jest z brakiem konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Przywołany powyżej art. 7 ust. 2a u.o.g.r. do 23 września 2023 r. wskazywał, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 1846); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768 i 1783); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Jak wynika z postanowienia organu uzgadniającego z 20 grudnia 2022 r. (k. 67 akt) Starosta Pucki zgodził się z Wójtem, iż ww. pkt 1, 2 i 4 zostały spełnione, natomiast nie jest spełniony pkt 3 (dopuszczalna odległość gruntów od drogi publicznej została przekroczona), co uniemożliwia spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Natomiast od 24 września 2023 r. art. 7 ust. 2a u.o.g.r. przyjął następujące brzmienie: nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W postanowieniu z 4 marca 2024 r. (k. 111 akt) Starosta Pucki ponownie uzgodnił projekt decyzji odmownej tym razem powołując się na nowe brzmienie art. 7 ust. 2a u.o.g.r. i brak planu ogólnego gminy Puck, w którym byłyby określone obszary uzupełnienia zabudowy. W konsekwencji należało uznać, że organy zasadnie przyjęły, iż ww. przesłanka nie została spełniona. Z kolei druga przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest związana z objęciem wnioskowanego terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 67 ust. 1 tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 5 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. (Przepis ten został znowelizowany i od dnia 1 stycznia 2002 r. termin został wydłużony do 8 lat.) Przy czym przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie (art. 67 ust. 2). Ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., co oznacza, że obowiązujące wówczas miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc w 2000 r. w myśl ust. 1 tego przepisu. Z kolei w przypadku, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, jeżeli tereny były objęte zmianami miejscowych planów, to utraciły moc później, a mianowicie na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy planistycznej z 2003 r., zgodnie z którym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy [tj. od 11 lipca 2003 r. – przyp. Sądu] miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Z powyższych przepisów wynika, że uchwała nr XVIII/14/93 Rady Gminy Puck z dnia 29 czerwca 1993 r. plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Puck (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego nr 19 poz. 110 ze zm.) utraciła moc albo 1 stycznia 2000 r. (na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy planistycznej z 1994 r.), albo 31 grudnia 2003 r. (na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy planistycznej z 2003 r.). Wójt wskazuje, że ww. uchwała utraciła ważność 31 grudnia 2003 r. (s. 2 in fine decyzji) powołując się na art. 67 ustawy planistycznej z 1994 r., którego ust. 1 stanowi, iż plany miejscowe tracą moc po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy [tj. od 1 stycznia 1995 r.]. Z drugiej strony, być może ww. uchwała była objęta zmianami i stąd, zgodnie z art. 67 ust. 2, czas jej obowiązywania zakończył się 31 grudnia 2003 r. W konsekwencji, kwestia utraty mocy obowiązującej ww. uchwały pozostaje niewyjaśniona przez organy. Kluczowe w sprawie jest jednakże to, iż wspomniana uchwała z 1993 r. została przywołana w decyzji Wójta Gminy Puck z 7 listopada 2001 r. zatwierdzającej podział działki nr [...] obr. M. na 18 działek o nr od [...] do nr [...], przy czym działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną. W osnowie decyzji Wójt stwierdził, że zatwierdza "projekt podziału nieruchomości [...] w celu wydzielenia działek pod zabudowę." W uzasadnieniu tej decyzji wskazano zaś, iż: "Podział w/w nieruchomości zgodny jest z zatwierdzonym miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Puck - uchwałą nr XVIII/14/93 Rady Gminy Puck z dnia 29 czerwca 1993 r." W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zabrakło pogłębionej analizy organów w kwestii postanowień powyższego planu ogólnego co do działki, z której wydzielono obecną działkę Skarżącego. W aktach sprawy znajduje się jedynie wyrys z ww. planu miejscowego (k. 79 akt), na którym malutkim prostokątem zaznaczono działkę Skarżącego. Jednakże, zdaniem Sądu, z wyrysu tego nie wynika, gdzie dokładnie znajduje się "obszar rozwoju struktur osiedleńczych oraz turystyki", poza którym (zdaniem organów) znajduje się działka Skarżącego (decyzja Wójta s. 2 in fine, decyzja Kolegium s. 6 in fine). Skoro od przekonującego dokonania powyższego ustalenia zależy rozstrzygnięcie sprawy, a w dodatku pełnomocnik Skarżącego podnosił tę kwestię w toku postępowania (pisma z 7 lutego 2024 r., k.78-76 akt, pismo z 11 marca 2024 r., k. 115-114 akt), to organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 61 ust.1 u.p.z.p., co skutkuje koniecznością ponownego pochylenia się przez organy nad dopuszczalnością ustalenia Skarżącemu wnioskowanych warunków zabudowy w wyżej opisanym zakresie. Jednocześnie Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest dostatecznie obszerny, aby organ odwoławczy mógł orzekać w sprawie nie naruszając zasady dwuinstancyjności. Kolegium może bowiem skorzystać z art. 136 § 1 k.p.a. i przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, ewentualnie zlecając przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym orzeczeniu stosownie do art. 153 p.p.s.a. Stosownie do art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzono na rzecz Skarżącego od organu kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na co składają się wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w związku z wnioskiem pełnomocnika Skarżącego zawartym w piśmie z 27 marca 2025 r. oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony.