II SA/Gd 188/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi G. M. i A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lutego 2012 r. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 listopada 2011 r., na mocy której ten ostatni organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. C. pozwolenia na rozbiórkę i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną w S. przy ul. C. [....] (działka nr [...] km [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: We wniosku z dnia 22 sierpnia 2011 r. Z. C. zwrócił się o wydanie pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku na działce nr [...] km [...] w S. przy ul. C. [...] i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną. Do wniosku załączono uzgodniony projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis sposobu i zakresu prowadzenia robót budowlanych oraz zapewnienia bezpieczeństwa osób i mienia, decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Miasta oraz ekspertyzę techniczną stanu istniejącego. W zawiadomieniu z 26 września 2011 r. Prezydent Miasta poinformował inwestora i strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o możliwości zapoznania się projektem budowlanym i zgłaszania uwag i wniosków. W dniu 6 października 2011 r., strona postępowania – J. F. złożył zastrzeżenia do projektu budowlanego, w którym stwierdził, że projektowany budynek usytuowany na granicy działki pozbawi nasłonecznienia jego mieszkanie nr 2 w sąsiednim budynku nr [...]. Następnie w postanowieniu z 7 września 2011 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w przedłożonym projekcie budowlanym, wyszczególnionych w treści tegoż postanowienia (w tym zwłaszcza do przedłożenia uzgodnienia projektowanych przyłączy z gestorami sieci, uzgodnienia sposobu odprowadzenia wód deszczowych z Wydziałem Inżynierii i Ochrony Środowiska, czytelnego dowymiarowania ścian zewnętrznych budynku w stosunku do granicy posesji, ujednolicenia w projekcie informacji na temat mocy i funkcji kotła gazowego, przedłożenia uzgodnienia projektu zieleni z Konserwatorem Zieleni w biurze Konserwatora Zabytków w S. oraz wskazania w projekcie budowlanym zgodności usytuowania budynku z § 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe) – w terminie do 26 września 2011 r. W toku postępowania przed organem I instancji strony tego postępowania – G. i A. M. domagali się zawieszenia postępowania do czasu sporządzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu z dnia 14 października 2011 r. organ odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. W wezwaniu z dnia 2 listopada 2011 r. organ wezwał J. W. – projektanta architektury budynku mieszkalnego jednorodzinnego, objętego projektem przedłożonym do zatwierdzenia – do ustosunkowania się do zastrzeżeń strony postępowania – J. F. dotyczących nasłonecznienia mieszkania nr 2 mieszczącego się na parterze budynku przy ul. C. [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie przedłożono organowi dodatkową analizę przesłaniania sąsiednich budynków z dnia 4 listopada 2011 r. W decyzji z dnia 7 listopada 2011 r. Prezydenta Miasta zatwierdził projekt budowlany, przedłożony przez inwestora oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na w/w terenie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli G. i A. M. oraz A. K. – F. W decyzji z dnia 8 lutego 2012 r. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał mu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że - po dokonaniu szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego - odwołanie A. K. – F. oraz w części G. i A. M. - są zasadne i zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Przede wszystkim podkreślono, że organ I instancji naruszył przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Z załączonych akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 26 września 2011 r. skierowane do A. K. – F. zostało zwrócone przez urząd pocztowy z adnotacją "prawdopodobny adres ul. [....] [...] S.". Po otrzymaniu takiej korespondencji obowiązkiem organu I instancji było ustalenie rzeczywistego adresu zamieszkania strony postępowania w/g ewidencji ludności i ponowienie zawiadomienia. Nadto wskazano, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zadbania o prawidłową reprezentację strony postępowania. W przypadku trudności z ustaleniem adresu strony, przepis art. 34 § 1 k.p.a. umożliwia organowi wystąpienie z wnioskiem do sądu o ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieobecnej. W rozpatrywanej sprawie tymczasem kolejna korespondencja wychodząca z urzędu, czyli postanowienie o odmowie wstrzymania postępowania z dnia 14 października 2011 r. oraz wezwanie, kierowane już były na właściwy adres zamieszkania w/w strony. Organ odwoławczy zauważył nadto, że ustalenia wymaga miejsce zamieszkania W. D., jako strony postępowania, gdyż na wracającej korespondencji istnieje wpis pracownika poczty, że adresat się wyprowadził. Ponadto, organ odwoławczy zarzucił, że organ I instancji po otrzymaniu rozszerzonej analizy przesłaniania dotyczącego także budynku nr [...] przy ul. C. w S. w dniu 4 listopada 2011 r. nie zawiadomił ponownie stron postępowania o możliwości zapoznania się z nowym materiałem dowodowym. Konkludując powyższe, organ odwoławczy podał, że organ I instancji naruszył podstawowe reguły postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. Takie zaś naruszenie podstawowych procedur postępowania administracyjnego stanowi, zdaniem organu odwoławczego, przesłankę do uchylenia decyzji i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania należącego do obowiązku organu I instancji. Jednocześnie wskazano na uchybienia w zakresie sformułowania treści uzasadnienia decyzji. W jego treści organ nie odniósł się do wszystkich uwag złożonych przez odwołujących w trakcie postępowania, zarówno dotyczących planowanej inwestycji w zakresie ładu przestrzennego, spełnienia warunków technicznych i warunków wynikających z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalności usytuowania spornego obiektu przy granicy z działką odwołujących, uwzględniając przy tym zasady równości stron oraz przepisy "prawa sąsiedzkiego". Zdaniem organu odwoławczego, w ten sposób organ I instancji naruszył dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Następnie organ odwoławczy powołał materialną podstawę prawną wydawanej decyzji, tj. art. 35 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 32 ust. 4 w/w ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołujących – G. i A. M., dotyczących braku oceny skutków rozbiórki istniejącego spalonego budynku mieszkalnego wskazano, że projekt budowlany zawiera orzeczenie techniczne budynku podlegającego planowanej rozbiórce (już po pożarze) oraz projekt rozbiórki wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Z orzeczenia stanu istniejącego budynku po pożarze oraz projektu rozbiórki wynika, że uszkodzenie elementów konstrukcyjnych budynku jest znaczne, co powoduje konieczność dokonania rozbiórki tego obiektu zarówno ze względów konstrukcyjnych jak i ekonomicznych. Jednocześnie podkreślono, że inwestor uzyskał pozytywną decyzję Konserwatora Miasta z dnia 11 sierpnia 2011 r. zezwalającą na wykonanie robót rozbiórkowych budynku oraz na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. C. [...]. To sprawia, że organy administracji architektoniczno budowlanej nie mają podstaw do kwestionowania przedłożonego projektu budowlanego. Natomiast, wznowienie postępowania przez Konserwatora Zabytków w sprawie powyższej decyzji jest odrębnym postępowaniem prowadzonym przez inny organ i nie może wstrzymywać postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego przez organ architektoniczno -budowlany. W skardze na powyższą decyzję G. i A. M. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta w części dotyczącej odmowy uznania za słuszne stanowiska strony, że wznowienie postępowania w zakresie wydania decyzji przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, poprzedzającej zaskarżoną decyzję oraz stanowiącej zajęcie stanowiska w trybie art. 106 k.p.a., nie stanowi istotnej okoliczności mającej wpływ na przebieg postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na rozbiórkę oraz budowę nowego obiektu budowlanego przez inwestora i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji bezpodstawnie uznały, że wznowienie postępowania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w sprawie wydanych przez niego decyzji stanowi zajęcie stanowiska przez inny organ w rozumieniu art. 106 k.p.a. i nie wpływa na bieg niniejszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W przypadku braku stanowiska innego organu inwestor nigdy nie uzyskałaby przedmiotowego pozwolenia, nawet gdyby spełniał inne wymagane prawem warunki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w tym przepisie sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. przepisu). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity). Z zasady, że sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy na dzień wydania rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W analizowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym uznać należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 8 lutego 2012 r., stanowił, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skorzystanie z dyspozycji cytowanego przepisu jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy. Jak stanowi art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed 11 kwietnia 2011 r. wydanie decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji jest ograniczone do sytuacji, w której stwierdza się, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Niezależnie od zmiany treści w/w przepisu z dniem 11 kwietnia 2011 r. i doprecyzowania przesłanek zastosowania rozstrzygnięcia kasatoryjnego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji organ odwoławczy jako organ II instancji ma przede wszystkim obowiązek ponownego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże wyjątkowo, jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części organ odwoławczy uprawniony jest do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Bowiem w sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 k.p.a. umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów. Ocenie sądu w niniejszym postępowaniu podlega zatem zaskarżona decyzja w szczególności pod kątem tego, czy zasadnie organ odwoławczy skorzystał z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a., a zatem, czy rozstrzygnięcie sprawy w instancji odwoławczej wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy były następujące kwestie: - brak doręczenia jednej ze stron – A. K. – F. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po ustaleniu prawidłowego adresu organ I instancji winien ponownie doręczyć stronie to zawiadomienie – tym razem – na prawidłowy adres, - brak ustalenia aktualnego adresu strony postępowania – W. D. Strona ta od momentu wszczęcia postępowania nie odbierała kierowanej do niej na adres "ul. G. [...] [...] G." korespondencji od organu. Z adnotacji Urzędu Pocztowego na przesyłce wynika zaś, że adresat wyprowadził się. Obowiązkiem organu zatem, w takiej sytuacji, było ustalenie aktualnego miejsca zamieszkania tej strony i powiadomienie jej o wszystkich czynnościach podjętych w sprawie i zapewnienie w niej czynnego udziału, - brak poinformowania wszystkich stron postępowania o możliwości zapoznania się z rozszerzoną analizą nasłonecznienia, tj. z nowym materiałem dowodowym i zgłoszenia uwag i wniosków do tegoż materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu art. 10 k.p.a. - brak analizy wszystkich uwag złożonych przez uczestników postępowania – G. i A. M., dotyczących planowanej inwestycji w zakresie ładu przestrzennego, spełnienia warunków technicznych i warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalności usytuowania spornego obiektu przy granicy z działką uczestników, czym organ I instancji naruszył dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Analizując powyższe uchybienia organu I instancji w kontekście zasadności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. stwierdzić należy, że zasadnie organ ten uznał, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne w szczególności wtedy, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszy przepisy postępowania w takim stopniu, że czyni to sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi drugiej instancji na zastosowanie art. 136 k.p.a. (możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego). Do takich przypadków należy zaliczyć np.: zaniechanie przeprowadzenia rozprawy przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy przepisy prawa nakazywały jej przeprowadzenie, czy też rażące naruszenie zasad postępowania, gwarantujących prawidłowy udział w nim wszystkich stron i uczestników, co miało miejsce na gruncie stanu faktycznego, ocenianego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji, ponownie przeprowadzając postępowanie, obowiązany jest prawidłowo ustalić adres wszystkich stron postępowania i zawiadomić o wszelkich czynnościach procesowych, a także ustosunkować się w treści uzasadnienia decyzji do wszystkich uwag i wniosków, zgłoszonych przez strony w toku postępowania. Podkreśla się przy tym w piśmiennictwie, że braki tego rodzaju nie mogą być sanowane ("naprawione") w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Stąd też, w takich przypadkach organ odwoławczy jest uprawniony do skorzystania z możliwości, jaką przyznaje art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie wpływu wznowienia postępowania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w sprawie wydanej przez niego decyzji z dnia 11 sierpnia 2011 r. w przedmiocie zezwolenia Z. C. na rozbiórkę istniejącego, częściowo spalonego i budowę nowego mieszkalnego budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną w S. przy ul. C. [...] na bieg niniejszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wskazać należy, że wznowienie postępowania przez Konserwatora Zabytków stanowi zupełnie odrębne postępowanie od niniejszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Postępowanie wznowieniowe przed Konserwatorem Zabytków nie ma - co do zasady - wpływu na bieg niniejszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, bowiem oba toczą się w oparciu o odmienne podstawy prawne. Przesłanki odmowy wydania pozwolenia na budowę określone zostały w art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 – tekst jednolity ze zm.). Stosownie do art. 35 ust. 1 tejże ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w wyżej cytowanym przepisie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak inwestor spełni opisane wyżej wymagania oraz wynikające z art. 32 ust. 4 ustawy (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe przepisy wskazują na tzw. związany charakter decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, co oznacza, że w sytuacji gdy inwestor spełni opisane wyżej wymogi, zawarte w ustawie – Prawo budowlane, organ architektoniczno-budowlany nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. W dacie zaś wydawania decyzji przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie inwestor legitymował się ostateczną decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 11 sierpnia 2011 r., zezwalającą mu na rozbiórkę istniejącego, częściowo spalonego i budowę nowego mieszkalnego budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. C. [...] w S. Ewentualna zmiana stanowiska przez Konserwatora Zabytków związana z wszczęciem przez niego postępowania wznowieniowego może mieć znaczenie w kontekście uzyskania przez inwestora wymaganych przepisami prawa opinii i uzgodnień innych organów, ale tylko wówczas, gdy taka zmiana stanowiska nastąpi. Do tego zaś czasu, kierując się zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wiążąca jest w/w ostateczna decyzja Konserwatora Zabytków i brak jest podstaw do powoływania się na hipotetyczną zmianę stanowiska tegoż organu i jej ewentualny wpływ na zapadające w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Mając na uwadze powyższe i fakt, że zarzuty skarżących nie znalazły uzasadnienia w niniejszej sprawie Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity), oddalił skargę.